Pierwsze doświadczenie w uczeniu zdobywałam w Londynie

Potrzebowałam praktyki, którą mogłabym wpisać w CV przed wyjazdem do Tajlandii. Po godzinach robiłam wolontariat, w ramach, którego przez pół roku dwa razy w tygodniu pracowałam jako asystentka nauczyciela angielskiego w IRMO – organizacji pomagającej dzieciom imigrantów z Ameryki Południowej zadomowić się w Londynie. Choć fundacja znajdowała się na drugim krańcu miasta, uwielbiałam to zajęcie. Trafiłam, bowiem pod skrzydła fantastycznego nauczyciela, Simona, który bardzo mnie zainspirował. Jego lekcje były super! Nie dość, że potrafił zapanować nad grupą (to jest to co w pracy nauczyciela jest według mnie najcięższe) to jeszcze potrafił spontanicznie dostosowywać lekcję do zainteresowań młodzieży, a grami językowymi sypał jak z rękawa, czym łatwo zaskarbił sobie sympatię uczniów.

Wkrótce po wolontariacie postanowiłam zdobyć kwalifikacje. Teoretycznie w Tajlandii można uczyć bez nich, wystarczy dyplom licencjata z jakiegokolwiek przedmiotu i „biała twarz” (sic!), ale mi zależało na tym, żeby jak najlepiej przygotować się do przyszłego zawodu. Dobra podstawa merytoryczna daje pewność siebie, a jest to coś, czego na pewno będziecie potrzebować podczas swoich pierwszych lekcji. O tym, dlaczego lepiej jest zrobić kwalifikacje i uczyć za granicą legalnie możecie przeczytać w tekście „CELTA – bo za granicę warto wziąć ze sobą więcej niż białe lico” oraz

Zdecydowałam się na kurs Trinity CertTESOL

Wybór kursu nauczycielskiego nie jest prosty, szczególnie w dobie licznych firm krzaków. Na początku rozważałam zrobienie TEFLa (Teaching English as a Foreign Language) w Tajlandii. Potem jednak okazało się, że jeśli zdobędę odpowiednie uprawnienia, mogę pracować w szkole mojego męża jako nauczycielka EAL (English as Additional Language).

Kiedy na szali stoi taka oferta w grę wchodzą tylko dwa kursy – CELTA lub Trinity CertTESOL. Wybrałam ten drugi. Zaważyła cena (895 funtów, bo CELTA  to około 1495 funtów), lokalizacja i to, że poszłam na coś, co w mojej głowie miało być nieformalną pogawędką, a okazało się rozmową kwalifikacyjną, którą przeszłam pomyślnie. Kurs zrobiłam w szkole językowej St George International w Londynie, którą bardzo polecam!

Jak wygląda kurs Trinity CertTESOL?

Jest bardzo podobny do CELTY (Jak zrobić Celtę bez stresu? ). Rano teoria, po południu praktyka. Zajęcia trwają codziennie od 8:00 do 18:00. Trzeba do tego doliczyć kolejne godziny na przygotowanie zajęć w domu i papierkową robotę, której jest od groma. Przed każdymi zajęciami musicie zrobić ich szczegółowy i ogólny plan, po zajęciach napisać „hot notes” – czyli ocenić co poszło dobrze, a co nie i dlaczego. W domu piszecie do tego jeszcze „self praise” czyli szczegółową analizę swojej lekcji. Choć od pięciu lat pracowałam w Londynie i biegle mówię po angielsku, to ukończenie tego kursu kosztowało mnie bardzo wiele potu i nerwów. Jednak, z perspektywy czasu nie zawahałabym się, żeby zrobić go jeszcze raz!

Teoria na kursie składa się z zajęć z gramatyki i fonetyki, każdy z tych bloków kończy się testem. Oprócz tego do zaliczenia jest praktyka, uczycie niemal od pierwszych zajęć trzy razy w tygodniu. Zaczyna się od krótkich 20-minutowych lekcji, by w ostatnim tygodniu poprowadzić dwie 60-sięciominutowe. Przez pozostałe dni obserwuje się lekcje swoich kolegów i koleżanek lub profesjonalnych nauczycieli. Uczestnicy kursu są obserwowani, po każdej lekcji czeka ich konstruktywna krytyka trenerów, niekiedy bywa ona całkiem surowa.

Uczyliśmy dwa poziomy

Przez pierwsze dwa tygodnie moja grupa uczyła poziom B1 (Intermediate), który według mnie jest chyba najbardziej wdzięcznym poziomem do pracy. Moim trenerem był Simon. Kolejny Simon i kolejny wyśmienity nauczyciel. Każdy z nas miał w życiu wielu nauczycieli, więc naturalne jest ich porównywanie. W Polsce nigdy nie miałam dobrego nauczyciela języka angielskiego, ale na kursie spotkałam ich wielu. Jednak dopóki nie poznałam Simona Liu, o żadnym z nich nie mogłam powiedzieć, że chcę uczyć tak, jak on. Jego profesjonalizm, konstruktywne uwagi odnośnie moich lekcji, obserwacje i porady bardzo mi pomogły podczas kursu i pomagają do dziś.

W drugiej połowie kursu zmieniliśmy grupy z B1 (Intermediate) na A1 (Elementary). Jest to o tyle trudniejsze, że trzeba używać naprawdę prostego języka. Poziom blisko 15 osobowej grupy był bardzo zróżnicowany, co było dodatkowym wyzwaniem, bo na jedna lekcję trzeba było przygotować materiały na różnym poziomie trudności.

Unknown Language

Simon uczył również specjalnego bloku, którego nie ma na kursie CELTA, nazywa się on Unknown Language – a na celu ma postawienie kursantów w roli swoich przyszłych studentów. My akurat uczyliśmy się kantońskiego.  Przez tydzień chodziliśmy na zajęcia z chińskiego, podczas których, nie dość, że byliśmy aktywnymi uczniami, to musieliśmy jeszcze oceniać metodologię Simona. Musieliśmy odtworzyć plan każdej jego lekcji, a na koniec oddać esej poświęconą nauczaniu języka od podstaw. Był to mój ulubiony blok na kursie, bo dzięki niemu zrozumiałam, że uczenie się języka od zera może być bardzo interesujące. Poza tym pojęłam, że nauczycielowi nie jest potrzebna znajomość języka ojczystego uczniów (L1), co więcej, czasem może ona utrudniać proces nauczania!

Learner Profile

Kolejnym dużym blokiem, którym musieliśmy zaliczyć był Learner Profile. Każdemu uczestnikowi kursu został przydzielony jeden uczeń, z którym trzeba było przeprowadzić około trzydziestominutowy wywiad. Następnie, na podstawie analizy nagranego materiału, każdy z kursantów identyfikował najważniejsze problemy językowe swojego ucznia.  Analizowaliśmy i porównywaliśmy język ojczysty ucznia (L1) z angielskim. Na przykład w portugalskim nie ma krótkiego /ɪ/ – stąd bierze się przeciąganie samogłosek. W chińskim natomiast nie istnieje odmienianie czasowników przez osoby. Interesujące prawda? Potem planowaliśmy pięć indywidualnych lekcji dostosowanych do potrzeb i zainteresowań naszego ucznia. Na koniec jedną z nich musieliśmy przeprowadzić, ale nie była ona obserwowana. Moją uczennicą była dziewczyna z Brazylii, której zależało głównie na konwersacji, rozumieniu języka mówionego i słownictwie związanym z fotografią.

Prawie wszyscy zdali

Na koniec kursu mieliśmy rozmowę z przedstawicielem Trinity College odnośnie materiałów, które przygotowywaliśmy na każde zajęcia. Dopiero teraz, ucząc w szkole, widzę jak ważny i czasochłonny jest to temat! Każdy musiał również oddać do zaliczenia portfolio zawierające wszystkie prace pisemne stworzone na kursie (plany lekcji, samooceny, eseje itp.) Uzbierał się z tego całkiem pokaźny segregator.

Na 10 osób w naszej grupie 9 zdało kurs. Musicie zatem przygotować się na ciężka pracę oraz przełamać się, żeby stanąć i mówić przed dużą grupą osób, jednocześnie będąc ocenianym. A stres robi swoje! Moim największym horrorem było trzymanie się ram czasowych lekcji, bo uwielbiałam moich uczniów i rozmowy z nimi! Za atmosferę na moich lekcjach zawsze zgarniałam najwyższe noty – a o to moim zdaniem chodzi w nauce języka, musi być nauka, ale musi też być fajnie, żeby uczniom chciało się przychodzić i brać czynny udział w zajęciach.

Praca w Tajlandii

Od prawie roku pracuję jako nauczyciel EAL (English as Additional Language) w międzynarodowej szkole w której uczy również mój mąż. Miałam szczęście, bo akurat potrzebowali nowego nauczyciela. Szkoła jest nowa i cały czas się rozwija. Pracuję z dziećmi w wieku 5-6 lat. Głównie są to lekcje indywidualne lub małe grupy dla dzieci, które muszą podszkolić język. W szkole wszystkie lekcje prowadzone są po angielsku, ale część dzieci jest z rodzin, w których w ogóle nie mówi się w tym języku. Moim zdaniem jest przygotować je do tego, żeby mogły uczestniczyć w normalnych zajęciach w klasie.

Jest to duże wyzwanie, bo ani CELTA ani CertTesol nie przygotowuje do uczyenia dzieci (ale można zrobić dwutygodnowy kurs uzupełniający). Young Learners, szczególnie w Azji, jest największym rynkiem dla nauczycieli języka. Codziennie walczę planując kolejne ciekawe lekcje. Dzieci uczą się w działaniu i szybko się nudzą. Moja kreatywność musi być cały czas na najwyższym poziomie! W szkole jestem codziennie od 7:30 do 18:00. O specyfice pracy z dziećmi mogłabym napisać oddzielny artykuł. Potrzebne Wam będą niesamowite pokłady energii, ale to, co się dostaję od nich w zamian, sprawia, że mogę latać!

Planujemy zostać w Tajlandii cztery lata, może sześć. Chcę zbudować portfolio materiałów oraz nauczyć się, jak uczyć tak, żeby móc wejść do klasy i na spontanie poprowadzić fantastyczną lekcję. Początki są dla mnie trudne. Czasem bardzo. Ale najbardziej kocham w moim nowym zawodzie to, że każdego dnia uczę się czegoś nowego. Bo bycie nauczycielem, choć stresujące, jest fantastyczną podrożą, której, mam nadzieję, nigdy nie będę musiała skończyć.

Jeśli macie pytania dotyczące kursu CertTesol albo pracy w Tajlandii, piszcie w komentarzach, zapraszamy też do wpisów gościnnych. Więcej na temat uczenia na świecie, znajdziecie w grupie: Nauczyciele angielskiego (i nie tylko) za granicą

Inne artykuły z cyklu o uczeniu za granicą:

Zrób Celtę i zwiedzaj świat!

Jak zrobić Celtę bez stresu? 

Jedziesz uczyć angielskiego do Anglii?! (Dominika Bulińska)

O uczeniu angielskiego w Brazylii, futbolu, stekach oraz mrożonym piwie opowiada Mariusz Korus

Jak zostałam nauczycielką muzyki w Emiratach (Magda Marcinkowska)

Siedem powodów, żeby pozbyć się kompleksu non-native speakera

Azja Południowo-Wschodnia skradła moje serce (Arek Bielak)

Wyjazd do Meksyku to najcudowniejsze, co mnie spotkało! (Gabriela Głogowska)

CELTA – bo za granicę warto wziąć ze sobą więcej niż białe lico (Michał Juriusz Pieróg)

Jestem magistrem anglistyki. Dlaczego zrobiłam CELTĘ w Londynie? (Patrycja Byrska)

Jak znaleźć pierwszą pracę jako nauczyciel angielskiego za granicą?

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

O tym jak uczyłam angielskiego w Arabii Saudyjskiej

Uczę niemieckiego w Meksyku (Magdalena Surowiec)

[mc4wp_form id=”497″]

Kiedy pod koniec zeszłego roku Patrycja powiedziała mi, że zamierza zrobić CELTĘ w Wielkiej Brytanii zaproponowałam jej, żeby sprawdziła ofertę International House w Londynie. Trenerzy z tego centrum (między innymi Jan Madakbas) we współpracy z British Council (Paul Harvey) przygotowali i przeprowadzili dwutygodniowy kurs orientacyjny poprzedzający moją DELTĘ (Diploma in Teaching English to Speakers of Other Languages). Byłam i jestem pod ogromnym wrażeniem. Szczególnie zaimponowały mi nie tylko ich wiedza i profesjonalizm, ale także entuzjazm i otwartość. Dlatego z czystym sumieniem, zawsze wszystkim polecam International House London, jako idealne miejsce do robienia CELTY, DELTY oraz wszelkich innych oferowanych przez nich szkoleń. Nie jest to tekst sponsorowany, po prostu dzielimy się z Wami naszymi doświadczeniami :). A teraz oddaję głos Patrycji.

Why?! Why?! Why?!

Mam magistra z filologii angielskiej, a jednak zdecydowałam się na zrobienie CELTY (więcej informacji o kursie tutaj ). Być może zastanawiacie się dlaczego, skoro studiowałam angielski przez pięć lat i teoretycznie po ukończeniu studiów powinnam wiedzieć, jak uczyć (zwłaszcza, że dużo się nauczyłam dzięki wybitnej anglistce i mojej promotorce dr hab. prof. UP Annie Turuli). Powodów jest kilka.

1. W szkołach językowych na całym świecie CELTA często ma większą wartość niż dyplom magistra

Nawet jeżeli posiadamy dyplom z renomowanej uczelni (oczywiście mowa tutaj o  polskich uczelniach), CELTA daje nam większe szanse na znalezienie pracy jako nauczyciel angielskiego za granicą. Kiedy kilka lat temu zapytałam o możliwość pracy w szkole językowej w Londynie, na dzień dobry zapytano mnie, czy mam CELTĘ i  zasugerowano, żebym wróciła, kiedy będę ją miała.

2. Na studiach jest za dużo teorii i  za mało praktyki

Pomimo tego, że intensywny kurs CELTA trwa tylko 4 tygodnie, można się zaskakująco dużo nauczyć. Co najważniejsze, skupia się on głównie na praktycznych aspektach uczenia, oducza złych nawyków, a utrwala te dobre. Otwiera też oczy na wiele szczegółów, które na co dzień mogą nam umykać lub wydawać się mało istotne (więcej tutaj). Dlatego na CELCIE każdy znajdzie coś,  aby poprawić swój warsztat pracy. Jak na każdym kursie, mogą się też jednak pojawić zasady, które nie przypadną nam do gustu. Dla mnie było to monitorownie na siedząco, o czym napisałam poniżej.

3. Nauczyciele powinni doskonalić się przez całe życie,

żeby poprawiać skuteczność uczenia. Poza tym nieustanny rozwój zawodowy chroni przed wypaleniem.

Dlaczego za granicą i w International House w Londynie?

Zrobiłam CELTĘ w lutym 2018 roku w International House w Londynie, moimi instruktorami były Celia Noble i Joanna Stansfield (więcej o instruktorach tutaj). Być może jest drożej niż w innych szkołach i instruktorzy są mega wymagający, ale naprawdę warto! Marzyło mi się zrobić CELTĘ właśnie w Anglii, ponieważ studiowałam w Polsce, więc kurs chciałam ukończyć w kraju anglojęzycznym.

Koszt CELTY w trybie intensywnym (4 tygodnie) to 1640 funtów (około 7872 złotych, aktualne ceny kursów tutaj). W cenie zawarta jest opłata rejestracyjna i egzaminacyjna Cambridge. Z tego co się orientowałam, to w innych szkołach w Londynie, CELTA oferowana jest za 1300 funtów (około 6200 złotych). A w Polsce mniej więcej za 5000 zł.

Rozkład dnia na kursie

Kurs zrobiłam w trybie intensywnym. Rzeczywiście jest dużo pracy, ale da się przeżyć. W grupie było 15 osób, z czego większość native speakerów, ale były też osoby z Włoch, Bułgarii, Austrii i nawet 3 osoby z Brazylii. Zajęcia bardziej teoretyczne odbywały się do południa, a praktyczne po południu.

Teoria

Zajęcia teoretyczne nie były suchą teorią i wykładem.  Prowadzano je w sposób interaktywny w formie warsztatów. Często pracowaliśmy w parach i grupach. Uczono nas, jak przeprowadzać i planować lekcje. Braliśmy udział w lekcjach modelowych i otrzymywaliśmy materiały z ciekawymi wskazówkami i bardzo dokładnymi planami lekcji, które przydawały się w planowaniu naszych lekcji.

Praktyka

Po przerwie na lunch mieliśmy okazję zastosować teorię w praktyce. Na początku kursu podzielono nas na trzy grupy. Każdy uczestnik kursu uczył co drugi dzień. Reszta wraz z instruktorem miała za zadanie obserwować, jak prowadzimy zajęcia. Po zakończeniu lekcji, był czas na konstruktywny feedback od instruktora i współuczestników kursu. W pierwszej kolejności zwracano uwagę na rzeczy, które nam dobrze poszły i były naszą mocną stroną, a później na rzeczy, nad którymi musimy dalej pracować. Było to bardzo pomocne w przygotowaniu kolejnych lekcji, bo wiedziało się, na co trzeba następnym razem zwrócić szczególną uwagę. W sumie każdy przeprowadził 8 lekcji (6 lekcji po 45min. i 2 lekcje po 60min.) Uczyliśmy 3 grupy na różnym poziomie (intermediate, mid-intermediate i upper-intermediate). Najbardziej podobało mi się to, że grupy były bardzo zróżnicowane pod względem narodowości i kultury. Uczniowie byli ciekawymi osobami z różnych części świata, więc było to bardzo fajne doświadczenie.

Czy jest czas na relaks i czy warto się aż tak żyłować?

Do kursu podeszłam bardzo poważnie, bo (jak się potem okazało) zupełnie niepotrzebnie stresowało mnie to, że nie jestem native speakerem. Czułam, że muszę się jakoś wykazać, tym bardziej, że mam magistra z filologii angielskiej :). Dlatego w tygodniu nie miałam w ogóle czasu na odpoczynek. Tutaj o tym, jak się pozbyć kompleksu non-native speakera. Odpoczywałam jedynie w sobotę, na którą zawsze wyczekiwałam z utęsknieniem, bo nie obyło się bez kilku zarwanych nocy. Nie żałuję, że w czasie CELTY nie miałam czasu na nic innego, bo kurs trwa tylko miesiąc, więc można się poświęcić.

Dostałam PASS B!

Mój wysiłek zaowocował tym, że wszystkie moje prace pisemne zostały ocenione na Excellent, za cztery z ośmiu lekcji dostałam Above Standard, a współuczestnicy kursu nazywali mnie Grammar Queen :). W sumie zdałam CELTĘ na Pass B (lepiej niż wiele moich koleżanek i kolegów native speakerów), ale włożyłam w to bardzo dużo wysiłku.

Panuje przekonanie, że z CELTĄ jest podobnie jak z licencjatem czy magistrem. Gdy ubiegałam się o pracę w szkołach w Polsce, nikt nigdy nie pytał mnie o ocenę. Ostatnio jednak natknęłam się na kilka ofert pracy, gdzie od kandydatów wymagano CELTY zdanej co najmniej na PASS B. Należy pamiętać, że bez względu na to, w jakim centrum lub kraju robi się CELTĘ, oceny przyznawane są według tych samych kryteriów. Co do zdawalności, to na kursie powiedziano nam, że zazwyczaj 5% kursantów zdaje na Pass A, 20% na Pass B, a reszta – Pass. Dlatego CELTA cieszy się zaufaniem i  renomą na całym świecie. Tutaj znajdziecie rady jak zrobić CELTĘ bez stresu.

Concept Checking Questions (CCQs)

Jedną z rzeczy, o której na pewno nie zapomnę dzięki CELCIE są CCQs, czyli pytania mające na celu sprawdzenie rozumienia danej struktury gramatycznej lub leksykalnej. Dzięki CCQs unika się zadawania pytań typu: „Co to znaczy?”, albo „Czy rozumiesz?”. Pytania te bowiem w rzeczywistości niczego nie sprawdzają. Jeżeli więc chcemy upewnić się, czy uczniowie rozumieją różnicę, na przykład, pomiędzy „stranger” i „foreigner”, możemy zadać następujące CCQs: – foreigner (Does this person come from another country? Yes. – Do you know this person? Maybe.) – stranger (Do you know this person? No. – Does this person come from another country? Maybe.)

Niektóre zasady wzbudzały wątpliwości

Na CELCIE pojawiły się jednak zasady, do których na początku trudno było się dostosować. Zalecano nam na przykład, żeby monitorować indywidualną, czy też grupową pracę uczniów, z obrotowego krzesła. Na początku nie potrafiłam przyzwyczaić się do przemieszczania się od ucznia do ucznia na krześle i monitorowania  na siedząco, bo wydawało mi się to nienaturalne. Wynika to pewnie z tego, że w Polsce nauczyciele prowadzą lekcje stojąc. Taki sam problem podczas kursu miał mój kolega z Brazylii, który powiedział nam, że w Brazylii nauczycielom nie wolno siedzieć podczas lekcji.

Nie trzeba mieć dyplomu, żeby zostać dobrym nauczycielem!

Jeżeli uczenie jest Waszą pasją, możecie wykonywać ten zawód równie efektywnie, jak angliści. Wystarczy zrobić kurs, a później już tylko z CELTĄ przez świat! Rady jak znaleźć pierwszą pracę po CELCIE za granicą, tutaj. Powodzenia!

Jeśli uczyliście albo uczycie angielskiego za granicą, podzielcie się doświadczeniami w komentarzach!  Więcej na temat uczenia na świecie, znajdziecie w grupie: Nauczyciele angielskiego (i nie tylko) za granicą

Zdjęcie z zasobów Unsplash.

Inne artykuły z cyklu o uczeniu za granicą:

ZRÓB CELTĘ I ZWIEDZAJ ŚWIAT!

Jedziesz uczyć angielskiego do Anglii?! (Dominika Bulińska)

Siedem powodów, żeby pozbyć się kompleksu non-native speakera

JAK ZROBIĆ CELTĘ BEZ STRESU?

Jak znaleźć pierwszą pracę jako nauczyciel angielskiego za granicą?

Uczę niemieckiego w Meksyku (Magdalena Surowiec)

CELTA – bo za granicę warto wziąć ze sobą więcej niż białe lico (Michał Juriusz Pieróg)

O uczeniu angielskiego w Brazylii, futbolu, stekach oraz mrożonym piwie opowiada Mariusz Korus

Wyjazd do Meksyku to najcudowniejsze, co mnie spotkało! (Gabriela Głogowska)

O tym jak uczyłam angielskiego w Arabii Saudyjskiej

O tym jak uczyłam angielskiego w Wietnamie

Jak zostałam nauczycielką muzyki w Emiratach (Magda Marcinkowska)

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

[mc4wp_form id=”497″]

Gdy słyszymy Sony, wiem, że to solidna elektronika.

Gdy słyszymy Chivas Regal, wiemy, że to świetna whisky.

Gdy słyszymy, że ktoś ma Celtę, to wiemy, że umie uczyć.

CELTA to kurs stworzony przez Cambridge i obecnie oferowany przez British Council, International House oraz wiele innych szkół na całym świecie. W trybie intensywnym trwa cztery tygodnie, po których zostajemy dość kompetentnymi nauczycielami.

Po co wydawać prawie 5000 PLN na kurs, skoro w Azji i Afryce często można dostać pracę za bycie białym?

Owszem, w wielu miejscach można dostać pracę za wygląd. Pytaniem jest tylko, czy jeżeli nie ma się żadnych kwalifikacji i pojęcia o uczeniu, to powinno się podejmować tej profesji? W krajach takich jak Chiny, Wietnam, Kazachstan ludzie płacą duże pieniądze za to, żeby mieć zajęcia z ’native speakerem’ – czyli kimkolwiek białym. Myślę, że wypada oferować im za to pewną jakość. Wbrew powszechnemu przekonaniu, to nie perfekcyjna znajomość języka determinuje dobrego nauczyciela. Lwia część kursów jaką w życiu przeuczyłem była na poziomie A1-A2 (tylko raz miałem grupę C1, raz B2). Tam nie ma wielkiego znaczenia jak pięknie złożymy trzeci warunek, a potem poprawimy zdaniem złożonym z Past Perfect. Tam liczy się jak przekazujemy polecenia, często-gęsto gestykulując. Tego właśnie nauczą nas na CELCIE.

Podręcznik, który narzuciła Ci szkoła jest fatalny? Nie ma sprawy, bo umiesz adaptować ćwiczenia lub pisać własne – tego nauczyli Cię podczas kursu, nawet piszesz na ten temat cały assignment (zadanie pisemne). Lekcja wyszła Ci cudownie? Super, wiesz jak ją przeanalizować, żeby kolejne też takie były. Lekcja była katastrofą? Też wiesz jak z niej wyciągnąć wnioski, żeby nie popełnić tych samych błędów w przyszłości. CELTA trwa cztery tygodnie, ale nawet dwa lata później zdarzało mi się szukać czegoś w notatkach z kursu, bo wiedziałem, że gdzieś tam to było.

Dzięki CELCIE łatwiej o legalne zatrudnienie za granicą.

Duże rynki – Chiny, Wietnam – słyną z tego, że pełne są szkół, które oszukują na czym się da, nawet na tym, że nie oferują wizy pracowniczej. Dzięki CELCIE mamy jakąś kartę przetargową – “mam kwalifikacje, nie będę robił na nielegalu”. W tym sensie inwestycja około 5000 PLN może się zwrócić dość szybko. Wartością nieprzeliczalną na pieniądze jest to, że dyrekcje szkół bardziej szanują ludzi z CELTĄ niż bez. Nie słyszałem o żadnej dobrej szkole, która oferowałaby pracę ludziom bez kwalifikacji.

Masz filologię angielską z UJ lub UW?

CELTA przyda Ci się bardziej niż dyplom magistra. Tu możemy sobie podywagować o tym, czy w miesiąc nauczą cię tam więcej niż przez pięć lat studiów, ale tak ten świat działa, że papier z Cambridge wygrywa z papierem z polskich uczelni. Masz dosyć pracy w korporacji i chcesz jechać nie w Bieszczady, a do Nepalu? Tędy droga.

CELTA jest dla każdego.

Dla wielu z nas uczenie języka angielskiego jest pewną odskocznią od korporacji i szklanych wieżowców. To jest alternatywa, która mówi, że nie musisz łazić w gajerze, czy garsonce, a mieć pracę, która pozwala na życie. Co lepsze, będąc nauczycielem w krajach rozwijających się, odkrywasz realia życia, których nie da ci Warszawa, Gdańsk, Londyn czy Kraków. Oczywiście, w jakiejś wiosce z patyków w Laosie nie będą Cię pytali o certyfikaty. Jednak jeżeli chcesz, żeby ta wioska z patyków zrobiła sobie podmurówkę, to wypada, żebyś przyniósł coś więcej niż białe lico.

Jeżeli chcesz podejść poważnie do wykonywanej pracy, to CELTA jest krokiem numer jeden. Cambridge oferuje więcej certyfikatów, ale ten jest absolutnie najważniejszy.

Kurs odbyłem w 2011 roku w British Council w Krakowie.

Były to cztery tygodnie niesamowicie wytężonej pracy, połączenie frustracji, ale też i ogromnej satysfakcji. Mogę powtórzyć jak wszyscy: kurs jest niesamowicie intensywny, zdarzały mi się nawet dni, gdy wstawałem o 6 rano, a do domu wracałem koło 22. Kolejka kursantów przed otwarciem British Council rano i administracja wypraszająca nas wieczorem, bo chcą zamykać? Tak wyglądał mój drugi i trzeci tydzień kursu. Właściwie wszystkich, którzy go ze mną robili. Uczy się, co dwa dni, więc są chwile na złapanie oddechu, ale polecam zapomnieć o znajomych, kinie i wszystkim niezwiązanym z kursem.

Kluczem do sukcesu jest robienie wszystkiego na bieżąco, bo w ciągu tych czterech tygodni musimy przygotować dziewięć lekcji, cztery zadania pisemne (written assignment) i dwa zadania domowe. Nie ma większej radości niż dostać zadanie pisemne do poprawy po lekcji, która poszła bardzo tak sobie, a tu w kolejce czeka nowy. Często przeżywa się dramat, zupełnie niepotrzebnie. Najczęściej chodzi o poprawę jakichś małych rzeczy, nikt nie nakazuje pisać całego zadania od zera. Ja załamałem się widząc, że muszę poprawić, a tu okazało się, że cała sprawa zajęła mi około TRZECH minut – chodziło o zaznaczenie akcentów.

Na moim kursie prawie każdy z nas miał moment załamania.

Że chyba nie da rady, że wyjdzie i nie wróci, bo to nie ma sensu. Warto szybko zrozumieć, że gramy w jednej drużynie, sukces jednej osoby nie wpływa na szanse drugiej, nie należy się do nikogo porównywać, bo można dostać depresji, więc w grupie siła i należy sobie pomagać – ostatecznie wszyscy daliśmy radę.

W pierwszej połowie kursu uczyliśmy bardzo słabą grupę A2, w której nic nikomu nie wychodziło, ani językowo, ani ‘emocjonalnie’. Uczniowie nie chcieli ze sobą rozmawiać, co chwilę któryś wychodził odebrać telefon, odpowiedzi do najłatwiejszych ćwiczeń udzielali całkowicie źle, co chwilę dryfowali w polski, nierzadko z umiarkowanie miłymi komentarzami – wtedy zazdrościłem tym, którzy ich nie rozumieli. Była to mordęga, która sprawiała, że uczyć szliśmy ze łzami w oczach – bo i tak się nie uda, po co się starać?

Gdy po dwóch tygodniach zamieniliśmy się z drugą grupą kursantów i uczyliśmy poziom B2, nagle dostaliśmy wiatru w żagle. Ludzie byli cudowni, z dużym poczuciem humoru, ciekawe osobowości, które nie miały większych problemów z ćwiczeniami. Za to druga grupa zaczęła chodzić taka jakaś przygaszona. Nie są to warunki idealne, ale niestety, w życiu częściej miałem takie grupy jak ta pierwsza niż druga, więc na dłuższą metę było to dość cenne doświadczenie, chociaż niekoniecznie je polecam.

W miesiąc po zakończeniu kursu rozpocząłem pracę w Gruzji.

Był to październik 2011 roku. Pierwszy raz Kaukaz odwiedziłem w 2006 roku i zakochałem się w tej wybitnie specyficznej części świata. Gdy kilka lat później dowiedziałem się, że gruzińskie ministerstwo edukacji zatrudnia obcokrajowców do pracy w szkołach publicznych, zamarzyło mi się dołączenie do tego programu. Była to moja główna motywacja podczas robienia CELTY. W Gruzji przeuczyłem trzy semestry i ogólnie wspominam je bardzo dobrze. Do tego stopnia, że czasem aż kusi mnie, żeby wrócić.

Czy dostałbym tę pracę bez CELTY?

Może.

Czy wówczas dałbym sobie w niej radę?

Na pewno nie.

Uczyłem też w Chinach, Moskwie i Kazachstanie

Potem mój szlak wiódł przez Chiny (prawie trzy lata), Moskwę (półtora roku), chwilę w Polsce, a za kilkanaście dni zakończę drugi semestr uczenia w Kazachstanie. Po CELCIE ukończyłem jeszcze kilka kursów, ale już żaden nie zrobił na mnie takiego wrażenia i na żadnym nie zostawiłem tyle potu i łez.

8 rzeczy, które warto wiedzieć przed rozpoczęciem kursu:

1. Na CELCIE nie obowiązuje dress code. Jakieś zasady zdrowego rozsądku należy zachować i może niekoniecznie przychodzić w mankini w stylu Borata, ale t-shirt z logiem Pearl Jamu spokojnie można nosić. Odkrycie tego było wielką ulgą w sierpniowe upały – pierwszego dnia wszyscy przyszliśmy wystrojeni, jak na rozmowę do szklanego wieżowca, żeby odkryć, że nasi tutorzy są na luzie.

2.  Jeżeli w czasie kursu możecie mieć dostęp do prywatnej drukarki, wasze życie będzie znacznie prostsze.

3.  Jest to kwestia trochę osobowościowa, ale uważam, że jeszcze zanim się kurs zacznie, dobrze mieć gotowe teczki, pisaki, ołówki, długopisy, przekładki, segregatory, nożyczki, koszulki, spinacze, a może nawet i zszywacz. Większość materiałów znajdziecie w szkole, ale lepiej mieć własne i sprawdzone, a nie wracać do czasów podstawówki i „KTO MA ZIELONY??? ZIELONY MI POTRZEBNY!!!”.

4.  Jeżeli robicie CELTĘ nie w miejscu zamieszkania i musicie wynająć pokój/mieszkanie, to warto dopłacić za coś w odległości spacerowej od miejsca, w którym będziecie robić kurs. Owszem, często są one w centrach drogich miast, ale szybko docenicie zaoszczędzony na dojazdach czas.

5.  Jeżeli kurs wam dobrze idzie i macie czas, możecie rozpocząć aplikowanie do wymarzonych krajów i szkół. Znane są przypadki, że ktoś dostał pracę będąc w połowie kursu, oczywiście warunkowo, że go ukończy.

6. Świat rządzi się różnymi kalendarzami i jeżeli chcesz zrobić CELTĘ, a potem gdzieś wyjechać, to upewnij się, że są jakieś szanse, że dostaniesz tam wtedy pracę. Uważa się, że główny szał rekrutacji jest od marca do czerwca, potem pojawia się trochę ofert we wrześniu, potem w styczniu. Jeżeli zrobisz CELTĘ np. w lutym, to możesz pracy szukać nieco dłużej niż w np. kwietniu. Chociaż różne kraje mają różne kalendarze, więc dobrze wcześniej sobie sprawdzić, że np. Birma zaczyna rok szkolny 1 czerwca.

7. CELTA koncentruje się na uczeniu dorosłych, a współcześnie największym rynkiem są dzieci. Jeżeli ktoś organicznie nienawidzi młodzieży (w tym poniżej dziesiątego roku życia), to powinien się zastanowić, czy na pewno chce zajmować się uczeniem. Szanse, że będzie się pracowało tylko z dorosłymi są praktycznie zerowe.

8. Istnieje pewna konfuzja z rozwinięciem nazwy kursu – za moich czasów oznaczało to Certificate in English Language Teaching to Adults. Obecnie oficjalna strona Cambridge głosi Certificate in Teaching English to Speakers of Other Languages, ale w wielu miejscach obowiązuje stare nazewnictwo. Myślę, że wynika to z tego, że CELTA jest dobrym znakiem towarowym, ale w kontekście tego, że potem pracuje się głównie z dziećmi, to postanowili usunąć dorosłych, a podkreślić uczenie.

Jeśli chcecie się dowiedzieć więcej na temat uczenia na świecie, zapraszamy do naszej grupy: Nauczyciele angielskiego (i nie tylko) za granicą

Inne artykuły z cyklu o uczeniu za granicą:

ZRÓB CELTĘ I ZWIEDZAJ ŚWIAT!

JAK ZROBIĆ CELTĘ BEZ STRESU? 

Uczę niemieckiego w Meksyku (Magdalena Surowiec)

O uczeniu angielskiego w Brazylii, futbolu, stekach oraz mrożonym piwie opowiada Mariusz Korus

Wyjazd do Meksyku to najcudowniejsze, co mnie spotkało! (Gabriela Głogowska)

O tym jak uczyłam angielskiego w Wietnamie

Jak zostałam nauczycielką muzyki w Emiratach (Magda Marcinkowska)

Siedem powodów, żeby pozbyć się kompleksu non-native speakera

Jak znaleźć pierwszą pracę jako nauczyciel angielskiego za granicą?

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

O tym jak uczyłam angielskiego w Arabii Saudyjskiej

[mc4wp_form id=”497″]

Jak już pisałam w tekście Jak znaleźć pierwszą pracę jako nauczyciel angielskiego za granicą?  Azja Południowo – Wschodnia, a szczególnie Wietnam jest jednym z najlepszych krajów, żeby zacząć karierę nauczyciela angielskiego przez non-native speakera. Ten artykuł dotyczy tylko legalnego zatrudnienia w Wietnamie.

Legalna praca – wymagania i kwalifikacje

Pracowałam trzy lata w Apollo English, które wtedy było związane z siecią szkół International House. Żeby dla nich pracować, należało spełnić następujące warunki: mieć uprawnienia do uczenia angielskiego (preferowano Celtę albo CertTESOL) oraz posiadać wyższe wykształcenie. Oryginalny dyplom przed wyjazdem za granicę lepiej zalegalizować w MSZcie i ambasadzie Wietnamu. Musicie też zrobić tłumaczenie przysięgłe na angielski.  W Wietnamie trzeba też przedstawić zaświadczenie o niekaralności z Polski (oraz tłumaczenie przysięgłe na angielski). Zaświdczenie nie może być starsze niż trzy miesiące. Po przyjeździe trzeba poddać się obowiązkowym badaniom lekarskim: krew (choroby weneryczne i HIV) i rentgen (gruźlica).

Więcej na temat kwalifikacji dowiecie się tutaj „Zrób Cetę i zwiedzaj świat!” , „Jak zrobić Celtę bez stresu?” oraz„Jestem magistrem anglistyki. Dlaczego zrobiłam CELTĘ w Londynie?”. „Dzięki  CertTESOL uczę angielskiego w Tajlandii”.

Najłatwiej znaleźć pracę na miejscu

Była to moja pierwsza praca za granicą, bez żadnego doświadczenia po Celcie. Miałam jednak tę przewagę nad innymi kandydatami, że w czasie ubiegania się o pracę byłam w Wietnamie i pracodawca nie musiał ponosić kosztów mojej podróży. O tym jak dostałam tę pracę możecie przeczytać w „Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie?”.

Konkurencja o pracę w renomowanych szkołąch zawsze była duża, ale kwalifikacje takie jak CELTA dadzą Wam przewagę nad innymi kandydatami. Więcej na ten temat we wpisie gościnnym Michała, który uczył legalnie w Gruzji, Chinach, Kazachstanie i Rosji „CELTA – bo za granicę warto wziąć ze sobą więcej niż białe lico”.

Dlaczego warto pracować legalnie?

Jeśli wiążecie swoją przyszłość z uczeniem angielskiego, warto zainwestować w odpowiednie kwalifikacje. A jeśli nadal nie dowierzacie w swoje siły ze zwględu na to, że nie urodziliście się w kraju angielskojęzycznym przeczytajcie „Siedem powodów, żeby pozbyć się kompleksu non-native speakera”.

Najważniejszym powodem jest fakt, że dla renomowanych szkół doświadczenie przed Celtą się nie liczy. Dostałam ostatnio kilka maili od osób, które sporo lat uczyły angielskiego w różnych krajach azjatyckich bez kwalifikacji, a teraz chciały przenieść się na Bliski Wschód. Miały wiele lat doświadczenia, które niestety nie zostało uznane, bo w Dubaju czy Arabii Saudyjskiej panują bardzo sztywne zasady. Wszystkie uprawnienia i dokumenty weryfikowane są aż do bólu, a poprzeczka postawiona jest wysoko ze względu na dużą konkurencję. Moje doświadczenia z pracy w Arabii Saudyjskiej opisałam tutaj.

Dlatego nie opłaca się tracić czasu na zdobywanie bezwartościowego doświadczenia pracując nielegalnie i bez kwalifikacji. Chyba, że nie zamierzacie uczyć nigdzie poza Azją.

Problemy z pracą na nielegalu

Osoby oferujące nielegalną pracę często okazują się oszustami. Czują się bezkarni, bo jako nielegalnie zatrudnieni obcokrajowcy jesteście na przegranej pozycji. Ostatnio częste są przypadki, że nieuczciwi pracodawcy wypłacają pensje z dużym opóźnieniem, czasem nawet wcale. Albo zapewniają zbyt małą liczbę godzin tygodniowo, a najczęściej niczego w ogóle nie gwarantują. Po co się na to wszystko narażać?

Kontrakty i płace

Kiedy zaczynałam w 2009 roku mój pierwszy sześciomiesięczny kontrakt, zarabiałam nieco ponad 1400 USD brutto (podatek 20%). Szkoła pokrywała koszty ubezpieczenia zdrowotnego, ale tylko w razie hospitalizacji, co zresztą bardzo mi się przydało, kiedy potrącił mnie motor i musiałam spędzić noc w szpitalu. Bez ubezpieczenia kosztowałoby mnie to 1500 USD.

Szkoła pokryła także koszty moich wiz i załatwiła wszystkie sprawy związane z legalizacją pobytu. Było to bardzo wygodne, jedyne co musiałam zrobić to przekazać im moje dokumenty. Najpierw dostałam kilka wiz na pół roku, a ostatnią na rok.

Dużym minusem był brak płatnego urlopu, zaletą natomiast możliwość robienia dodatkowych kursów i kwalifikacji. Miałam dzięki temu okazję zrobić IH Certificate in Teaching Young Learners and Teenagers, który potem bardzo mi się przydał. Poza tym regularnie organizowane były warsztaty dokształcające.

Moja pensja zwiększała się wraz z nabywanym doświadczeniem. Pod koniec mojego pobytu w Wietnamie w 2012 zarabiałam 1700 USD  brutto. Teraz podobno płace wzrosły i za kontrakt full-time można oczekiwać około 1900 USD, ale domyślam się, że dużo zależy od szkoły. Jeśli wolicie pracować na godziny, to stawka godzinowa wynosi około 20 USD. Więcej na ten temat znajdziecie tutaj „Rady i przestrogi dotyczące zagranicznych kontraktów dla nauczycieli angielskiego”.

Koszty utrzymania

Zarobki pozwalały mi na przyjemny styl życia. Jadałam głównie w restauracjach i choć niczego sobie nie odmawiałam, na koncie zbierały się oszczędności.

Na czynsz wydacie co najmniej 300 USD miesięcznie,  na inne wydatki ( w tym jedzenie i wyjścia do lokalnych restauracji) wystarczy 200 USD. Wynajęcie skutera to jakieś 40 – 50 dolarów miesięcznie, półautomatyczne są tańsze niż automatyczne. Więcej o aktualnych cenach można dowiedzieć się tutaj, a kurs wietnamskiego donga jest tutaj.

British Council płaci lepiej, około 2500 USD miesięcznie. Do tego płatny urlop, pełne ubezpieczenie zdrowotne i przeloty na początku i na zakończenie kontraktu. Jeszcze lepiej zarabia się na uniwersytetach, ale wtedy trzeba mieć co najmniej Deltę albo magistra w TESOL. Na uniwersytetach ciężej jest też przebić się non-native speakerom.

Rozkład zajęć / uczenie dorosłych i dzieci

Na pełny etat uczyłam dwadzieścia dwie godziny w tygodniu, z czego dwanaście to były zajęcia z dziećmi i młodzieżą, a pozostałe dziesięć – dorośli. CELTA nie przygotowuje do uczenia dzieci, więc z początku musiałam improwizować i obserwować bardziej doświadczonych nauczycieli.

Nasze weekendy nie przypadały w soboty i niedziele, gdyż były to dla nas najpracowitsze dni, kiedy uczyliśmy po sześć godzin dziennie. Pod koniec dnia byliśmy wykończeni.

W tygodniu natomiast uczyliśmy od 17:00 do 22:00. Dopiero po kilku miesiącach zdecydowałam się na uczenie tak zwanych „kindy classes”, czyli dzieci od 4-6 lat. Nie wszyscy nauczyciele się na nie decydowali, ale dla mnie była to świetna zabawa. Zwłaszcza, że wietnamskie dzieci są przeurocze i znacznie bardziej zdyscyplinowane niż w Europie. Na dodatek w „kindy” klasach na dwanaścioro uczniów przypadał jeden nauczyciel i dwie asystentki. W klasach ze starszymi dziećmi było 18 uczniów i jedna asystentka. Początkującym klasom dla dorosłych też towarzyszyła jedna asystentka, żeby w razie kłopotów tłumaczyć, choć rzadko się z tego korzystało.

Uczniowie

Nauczyciele cieszą się w Wietnamie dużym poważaniem, więc nie doświadcza się żadnych problemów, jak na przykład na Bliskim Wschodzie, gdzie nauczyciele nie zawsze traktowani są z szacunkiem. Szczególnie, jeśli kobiety uczą mężczyzn.

Wietnamczycy na północy są mniej wylewni od ich rodaków z południa. Z początku zanim uczniowie przyzwyczają się do nowego nauczyciela, mogą wydawać się cisi i nieśmiali, ale z czasem nabierają pewności siebie.

Rzadko się zdarza, żeby zwrócili się wprost do nauczyciela, jeśli nie podoba im się kurs. Aby uniknąć nieprzyjemnej sytuacji i „utraty twarzy”, czyli zawstydzenia i negatywnych emocji, uczniowie wolą zgłaszać oficjalne zażalenia bezpośrednio do przełożonych. Na szczęście mnie to się nigdy nie przytrafiło, ale był to w szkole duży problem. Jeśli uczeń złoży formalne zażalenie, nauczyciel jest obserwowany i jeśli w ciągu dwóch obserwacji nie zrobi postępów, może stracić pracę.

Sajgon czy Hanoi?

Non-native speakerom bez doświadczenia łatwiej załapać się w renomowanej szkole w Hanoi, ponieważ na pierwszy rzut oka wydaje się ono mniej atrakcyjne od Sajgonu. Dlatego mniej nauczycieli chce tu pracować.

Ze względów historycznych mieszkańcy Sajgonu mieli więcej styczności z Amerykanami, ich poziom angielskiego jest wyższy niż na północy. Jest to jeszcze jeden powód, dla którego w Ho Chi Minh preferowani są  native speakerzy. Choć klimat w Hanoi jest czasem trudny do wytrzymania i nie ma tu aż tylu rozrywek, co w Sajgonie, stolica Wietnamu jest niezmiernie urokliwa i dobrze się w niej mieszka.

Jeśli macie pytania, byłoby świetnie gdybyście zamiast pisać do mnie na priv, umieścili je w komentarzach tak, żeby wszyscy zainteresowani mogli skorzystać z naszej dyskusji. Oczywiście jest to tylko sugestia i jeśli wolicie, piszcie maile.

Jeśli pracujecie albo pracowaliście w Wietnamie i chcielibyście się podzielić doświadczeniami, zapraszamy do wpisów gościnnych. Więcej na temat uczenia na świecie, znajdziecie w grupie: Nauczyciele angielskiego (i nie tylko) za granicą

Inne artykuły z cyklu o uczeniu za granicą:

Zrób Celtę i zwiedzaj świat!

Jak zrobić Celtę bez stresu? 

Rady i przestrogi dotyczące zagranicznych kontraktów dla nauczycieli angielskiego (Michał Juriusz Jenot)

Jedziesz uczyć angielskiego do Anglii?! (Dominika Bulińska)

O uczeniu angielskiego w Brazylii, futbolu, stekach oraz mrożonym piwie opowiada Mariusz Korus

Jak zostałam nauczycielką muzyki w Emiratach (Magda Marcinkowska)

Siedem powodów, żeby pozbyć się kompleksu non-native speakera

CELTA – bo za granicę warto wziąć ze sobą więcej niż białe lico (Michał Juriusz Jenot)

Azja Południowo-Wschodnia skradła moje serce (Arek Bielak)

Wyjazd do Meksyku to najcudowniejsze, co mnie spotkało! (Gabriela Głogowska)

CELTA – bo za granicę warto wziąć ze sobą więcej niż białe lico (Michał Juriusz Pieróg)

Jestem magistrem anglistyki. Dlaczego zrobiłam CELTĘ w Londynie? (Patrycja Byrska)

Jak znaleźć pierwszą pracę jako nauczyciel angielskiego za granicą?

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

O tym jak uczyłam angielskiego w Arabii Saudyjskiej

Uczę niemieckiego w Meksyku (Magdalena Surowiec)

[mc4wp_form id=”497″]

Nawet jeśli uczenie w Azji wam się nie uśmiecha, radziłabym przemęczyć się dwa lata. Przede wszystkim dlatego, że renomowane szkoły, np. British Council, w większości krajów nie zatrudniają nauczycieli z mniejszym stażem niż dwa lata po CELCIE. Niestety, jeśli macie doświadczenie przed Celtą, nie będzie ono brane pod uwagę. Na pocieszenie jednak dodam, że w uczeniu angielskiego wszystko dzieje się szybko i dwa lata to już całkiem pokaźny staż pracy.

KIEDY SZUKAĆ?

Najłatwiej tuż przed rozpoczęciem letnich intensywnych kursów dla dzieci (summer schools). Zwykle zaczynają się one w czerwcu i trwają od 6 do 8 tygodni. W tym czasie zapotrzebowanie na nauczycieli jest największe, toteż prosto jest się gdzieś zahaczyć. Mówię tu oczywiście o szkołach językowych, bo takie właśnie mam doświadczenie. Zawsze istnieje też możliwość znalezienia pracy w przedszkolach, podstawówkach i liceach, tam wymagania i wynagrodzenie są często niższe, toteż łatwiej o pracę.

Nie przejmujcie się, że pierwszy kontrakt może być krótki, mój był sześciomiesięczny. Bierzcie, co oferują, a potem przedłużajcie. Jeśli pracodawca i uczniowie będę z was zadowoleni, to nie będzie z tym żadnych trudności.

Radzę zjawić się w wybranym kraju miesiąc przed rozpoczęciem letnich kursów, da wam to wystarczająco dużo czasu na bezstresowe szukanie pracy.

Jeżeli naprawdę nie chcecie jechać do Azji, to spróbujcie dostać się na jakiś summer school w Wielkiej Brytanii. Tam też w sezonie letnim zapotrzebowanie na nauczycieli wzrasta. Tak. Wbrew pozorom wielu Polaków uczy angielskiego w Wielkiej Brytanii.

JAK SZUKAĆ PRACY?

Najskuteczniejsza metoda to bilet w jedną stronę do kraju, w którym chcecie uczyć, też tak zrobiłam i udało się (więcej tutaj). Zabierzcie ze sobą oszczędności na przetrwanie miesiąca czy dwóch, ale myślę, że jak się przyłożycie i nie będziecie zrażać początkowymi trudnościami, to w ciągu dwóch, trzech tygodni powinno wam się poszczęścić.

Pracodawcy są bardziej skorzy do zatrudnienia osoby przebywającej na terenie ich kraju niż ściąganiem kogoś z za granicy, zwłaszcza jeśli pilnie potrzebują nauczyciela. Poza tym będąc na miejscu, możecie odwiedzić szkoły, zareklamować swoje umiejętności osobiście oraz udowodnić jacy jesteście przebojowi, bo w końcu nie każdy ma odwagę wyruszyć w świat po przygodę.

Właśnie pewność siebie i samozaparcie mogą stać się waszym największym atutem, bo zdziwilibyście się, jak wielu ludzi ma kłopoty z przystosowaniem się do życia na innym kontynencie. Zdarzało się, że nauczyciele zaledwie po jednym dniu w Wietnamie pakowali manatki i odlatywali do domu. Do tego stopnia przerażał ich nowy kraj i jego kultura. Nie były to wcale pojedyncze przypadki, niektórzy rezygnowali po kilku dniach, inni po tygodniu… i w takim właśnie przypadku możecie dostać kontrakt od ręki :).

ZAOFERUJCIE LEKCJĘ POKAZOWĄ

Jeżeli pracodawca chciałby was zatrudnić, ale nie jest do końca przekonany ze względu na brak doświadczenia, możecie zostać poproszeni o przeprowadzenie lekcji próbnej. Przytrafiło mi się to w British Council w Tanzanii. Tak jak na CELCIE, przez godzinę uczycie przydzieloną klasę, obserwuje was senior teacher, który potem zadecyduje, czy się nadajecie czy nie. Jest to fantastyczny sposób na przełamanie lodów. Pamiętajcie, że liczy się bardziej kontakt, jaki nawiążecie z uczniami, niż to, jak dobra będzie lekcja. Bądźcie pewni siebie, przyjacielscy i cały czas się uśmiechajcie. Jakkolwiek banalnie by to nie brzmiało, uśmiech czyni cuda!

JEŚLI NIE CHCECIE JECHAĆ W CIEMNO TO …

Możecie odłożyć wyjazd za granicę na rok lub dwa i najpierw zdobyć doświadczenie w Polsce. Ale pracodawców bardziej interesuje doświadczenie jakie macie w uczeniu za granicą, bo chcą wiedzieć, czy łatwo zaadaptujecie się do życia w innej kulturze.

Druga opcja to załapać się na jakiś wolontariat za granicą. Przez kilka miesięcy pouczycie angielskiego za darmo, a potem znajdziecie pracę na miejscu.

Wysyłanie CV z Polski jest najmniej skuteczną metodą. Albo nie dostaniecie żadnej odpowiedzi albo dostaniecie odmowę wyjaśniającą, że szkoły preferują native speakerów. I nie ma co się dziwić. Jeśli miałabym stos CV na swoim biurku, nie znała kandydatów osobiście, a na dodatek wszyscy byliby bez doświadczenia, też pewnie zdecydowałabym się na mniej ryzykowną opcję zatrudnienia native speakera.

Zniechęcam do szukania na odległość tylko na początku. Po dwóch latach i z dobrymi referencjami będziecie już mogli swobodnie znaleźć pracę przez internet i pokonać konkurencję.  Zawsze warto zaglądać na stronę British Council, są tam oferty pracy z całego świata i większości krajów zatrudniają non-native speakerów!

Sama jednak zawsze preferuję działania spontaniczne. Jeśli intuicja podpowiada Wam, że czas na wyjazd w nieznane, to nie ma na co czekać, ani nad czym się zastanawiać. Nie wahajcie się i zbyt dużo nie planujcie. Ten właściwy moment jest właśnie teraz i nigdy właściwszy nie będzie.

A jakie są wasze doświadczenia z szukaniem pracy za granicą?

Jeśli interesuje Was ten temat, w zakładce KATEGORIE – UCZ ANGIELSKIEGO ZA GRANICĄ znajdziecie więcej.

Zdjęcie ze zbiorów Pixabay.

Inne artykuły z cyklu o uczeniu za granicą:

ZRÓB CELTĘ I ZWIEDZAJ ŚWIAT!

JAK ZROBIĆ CELTĘ BEZ STRESU? 

O tym jak uczyłam angielskiego w Wietnamie

Jak zostałam nauczycielką muzyki w Emiratach (Magda Marcinkowska)

Siedem powodów, żeby pozbyć się kompleksu non-native speakera

Wyjazd do Meksyku to najcudowniejsze, co mnie spotkało! (Gabriela Głogowska)

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

O tym jak uczyłam angielskiego w Arabii Saudyjskiej

Uczę niemieckiego w Meksyku (Magdalena Surowiec)

[mc4wp_form id=”497″]

Przed wyjazdem do Indii z czystej ciekawości wysłałam CV do różnych szkół językowych w Chinach. Większość z nich nigdy nie odpowiedziała na moje maile, a te, które odpisały, z przykrością powiadomiły mnie, że interesują ich tylko i wyłącznie native speakerzy. Na domiar złego moja instruktorka na ostatnich zajęciach CELTY doradziła mi czysto po przyjacielsku, żebym nie miała wielkich nadziei na pracę za granicą, a raczej skupiła się na szukaniu zatrudnienia w renomowanej szkole w Polsce. Skłamałabym, gdybym powiedziała, że mnie to trochę nie podłamało. Postanowiłam jednak się nie przejmować, bo przecież czekały mnie długie wakacje w Indiach. Szukanie pracy odłożyłam na później. Co będzie to będzie, pomyślałam, po czym wyjechałam z moim byłym partnerem do Indii.

 Szczeniak Bobo zabrał mnie do Wietnamu!

Wszystko dalej potoczyło się własnym torem i było wynikiem wielu nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności. Jednym z nich było spotkanie Bobo – ulicznego, kalekiego szczeniaka, którego przygarnęłam w drugim tygodniu mojej podróży po Indiach. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że Bobo całkowicie odmieni moją przyszłość, gdyż ze względu na obowiązującą w Chinach kwarantannę dla zwierząt, zdecydowałam tam nie jechać. Poleciałam za to do Wietnamu, gdzie Bobo mógł wjechać ze mną bez żadnych przeszkód.

Po przylocie do Wietnamu zaczęłam od razu szukać pracy. Zaniosłam CV do ILA – jednej z największych szkół angielskiego w Sajgonie i po kilku dniach zostałam zaproszona na rozmowę. Nie byłam na to zupełnie przygotowana, gdyż po półrocznej podróży motorem po Indiach (z psem na bagażniku), nie miałam nawet odpowiednich ciuchów, żeby zrobić dobre wrażenie. Naprędce kupiłam tradycyjną wietnamską jedwabną sukienkę i buty, po czym pełna optymizmu poszłam na spotkanie w ILA. Choć rozmowa poszła dobrze, po kilku dniach dostałam maila zapewniającego mnie, że jestem doskonałą kandydatką, lecz niestety preferowani są native speakerzy ze względu na to, że uczniowie często narzekają na non-native speakerów.

Trudne początki

Czułam się, jakby cały wszechświat sprzysiągł się przeciw mnie. Kończyły mi się pieniądze, nie mogłam wracać do Polski z powodu szczeniaka, dla którego nie udało się jeszcze wyrobić wszystkich dokumentów potrzebnych na jego wjazd do Unii Europejskiej. Nie miałam wyjścia. Z powodu psa musiałam zostać w Wietnamie jeszcze co najmniej sześć miesięcy. Co gorsza, Sajgon wcale mnie nie zachwycił, był zbyt zamerykanizowany. Choć miałam ochotę zalać się łzami w jakimś ciemnym kącie, w przypływie desperacji wysłałam CV do szkoły Apollo English w Hanoi, na której stronie jak byk stało, że zatrudnia tylko native speakerów. Nie miałam nic do stracenia. Ku mojemu zdziwieniu niemal natychmiast zostałam zaproszona na rozmowę przez skype’a, bo Hanoi znajduje się dwa tysiące kilometrów na północ od Sajgonu. Ogarnęło mnie przerażenie, bo zawsze wolałam rozmowy twarzą w twarz. Panikowałąm, mój umysł jak nakręcony produkował tysiące powodów, dla których nie miałam szans dostać tej pracy. A jednak wzięłam się w garść. Zrobiłam notatki, żeby odświeżyć wiadomości z CELTY zrobionej prawie osiem miesięcy wcześniej. Napisałam też odpowiedzi na pytania, jakie zadano mi w czasie poprzedniej rozmowy w ILA. I udało się! Dostałam sześciomiesięczny kontrakt w Apollo English w Hanoi, gdzie potem pracowałam przez następne trzy lata. Zakochałam się nie tylko w samym Hanoi, ale przede wszystkim w moim mężu Saqibie, którego spotkałam tam niecały rok później.

W wakacje najłatwiej się zahaczyć!

Miałam szczęście, bo trafiłam do Wietnamu w odpowiednim czasie, czyli w maju tuż przed rozpoczęciem letnich intensywnym kursów dla dzieci (summer schools). Dlatego właśnie moja szkoła na gwałt potrzebowała więcej nauczycieli. Nikomu nie przeszkadzał mój brak doświadczenia po Celcie, czy też zero wiedzy i doświadczenia w uczeniu dzieci. Szkoła szybko przeszkoliła nas, a potem uczyłam się obserwując bardziej doświadczonych nauczycieli.

W Wietnamie poznałam Saqiba!

Tak oto znaleziony w Indiach szczeniak Bobo przyprowadził mnie do kraju, w którym nie tylko znalazłam pierwszą pracę za granicą, lecz przede wszystkim spotkałam miłość życia, Saqiba. Pobraliśmy się kilka lat później w Tanzanii. Jeśli zastanawiacie się co się stało z Bobo, to pies podróżnik ma już dziewięć lat i mieszka z moimi rodzicami w Warszawie.

Jakie są Wasze doświadczenia z pracą albo szukaniem pracy w szkołach językowych za granicą? Skomentujcie! Powymieniajmy się doświadczeniami, a nuż komuś pomożemy!

Więcej tekstów na temat jak zostać nauczycielem angielskiego za granicą znajdziecie tu.

Najpopularniejsze teksty:

Nasz spontaniczny ślub w Tanzanii

O podróżach i o tym że życie jest szukaniem

Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne!

Osiem najczęściej zadawanych pytań na temat Dubaju

Rozmowa o związkach międzykulturowych i tolerancji

Zrób Celtę i zwiedzaj świat!

[mc4wp_form id=”497″]

Mam ponad siedem lat doświadczenia w uczeniu angielskiego za granicą w renomowanych szkołach. Pracowałam trzy lata w Arabii Saudyjskiej, rok w Tanzanii oraz trzy lata w Wietnamie. Wszędzie legalnie i na dobrych kontraktch.

W 2008 zrobiłam kurs Celta (Certificate in Teaching English to Speakers of Other Languages), a potem w 2016 dyplom Delta (Diploma in Teaching English to Speakers of Other Languages).

Piszę ten cykl praktycznych wskazówek opartych na własnych doświadczeniach w uczeniu angielskiego za granicą, żeby pomóc Wam spełnić plany i marzenia. Jeśli natomiast nigdy jeszcze, o tym nie myśleliście, może zachęcę was do spróbowania tej prostej i jakże przyjemnej metody na zwiedzanie świata. Jedni uczą tylko kilka miesięcy, inni całe życie, ale jeśli głos wewnętrzny podpowiada Wam, żeby spróbować, to gorąco zachęcam!

Przez ostatnie lata spotkałam kilku Polaków uczących legalnie angielskiego za granicą. Wierzę, że mogłoby nas być o wiele więcej. Wydaje mi się, że to, co nas powstrzymuje, to wcale nie brak odpowiednich kompetencji językowych, a raczej zwykły brak informacji i kompleks non-native speakera. Wiem, co mówię, bo też kiedyś czułam, że nie jestem w stanie dorównać moim kolegom i koleżankom po fachu urodzonym w krajach angielskojęzycznych.  Na szczęście już w dużym stopniu mi to przeszło! Napisałam o tym w tekście Siedem powodów, żeby pozbyć się kompleksu non-native speakera

Dlaczego warto zainwestować w kurs Celta?

CELTA odmieniła moje życie i była zdecydowanie najprzydatniejszym kursem, jaki kiedykolwiek zrobiłam, a było ich wiele. Pewnie zapytacie, po co wydawać ponad pięć tysięcy złotych na kurs dla nauczycieli angielskiego, jeśli dostępnych jest wiele innych, o wiele tańszych możliwości? Powodów jest wiele:

CELTA cieszy się ogromnym zaufaniem instytucji zajmujących się nauczaniem angielskiego na całym świecie, bo bez względu na to, w jakim kraju lub w szkole ją zrobimy, zdobędziemy dokładnie te same umiejętności praktyczne oraz wiedzę teoretyczną. Dzięki surowym standardom narzuconym przez  Cambridge English, wydział Cambridge University przyznający ten certyfikat, zatrudniający nas pracodawca ma pewność, że jesteśmy solidnie przygotowani do wykonywania zawodu. Poza tym wielu z naszych przyszłych przełożonych również kiedyś zaczynało od CELTY, więc z własnego doświadczenia wiedzą, czego się po nas spodziewać. Więcej na ten temat w Jak znaleźć pierwszą pracę jako nauczyciel angielskiego za granicą?

Pięć tysięcy złotych to nie jest mało, ale dość szybko zwróci się z nawiązką, jeśli zaczniecie pracować w renomowanych szkołach językowych. Na przykład w Azji wasz pierwszy kontrakt powinien zapewnić wam miesięczny dochód w wysokości około 1700 – 2000 USD.  Nawet jeśli zapłacicie podatek, powiedzmy 20%, to po wydatkach na utrzymanie nadal pozostanie wam sporo oszczędności. Szczegóły w Jak legalnie uczyć angielskiego w Wietnamie?

Gdzie zrobić kurs Celta?

Na świecie w przeszło 60 krajach jest ponad 360 ośrodków językowych akredytowanych przez Cambridge University do prowadzenia CELTY. Rocznie odbywa się ponad 900 kursów. Szczegóły tutaj.  Ceny kursów mogą się nieco różnić w zależności od lokalizacji. Rozważcie zrobienie kursu w kraju, w którym chcecie pracować. Jeśli centrum językowe, w którym robicie kurs akurat szuka nauczycieli, będziecie mieli szansę na pracę, a jeśli nie, to przynajmniej nawiążecie kontakty na przyszłość. British Council wprowadził niedawno nowe kontrakty dla nauczycieli bez doświadczenia tuż po ukończeniu kurs.

W Polsce kurs Celta możecie zrobić w Krakowie i Warszawie w British Council  oraz we Wrocławiu w International House.

Trinity CertTESOL  jest również certifikatem uznawanym na całym świecie. Jeśli jednak zdecydujecie się jednak na inne kursy, pamiętajcie, żeby zawierały one w sobie część praktyczną, podczas której zdobędziecie doświadczenie w prowadzeniu zajęć z grupami na dwóch różnych poziomach. Kursy czysto teoretyczne są tanie, ale nie przedstawiają żadnej wartości dla pracodawców. Przeczytajcie też Dzięki CertTESOL uczę angielskiego w Tajlandii

Absolwenci anglistyki również muszą skończyć kurs Celta, żeby być uprawnionymi do uczenia angielskiego w szkołach językowych za granicą. Więcej w tekście Czy magistrowi anglistyki potrzebna jest Celta? 

Kryteria naboru

Musicie mieć maturę i ukończone co najmniej osiemnaście lat, choć preferuje się kandydatów po dwudziestce. Wymagana jest umiejętność angielskiego na poziomie C1-C2 CEFR lecz nie jest wymagany żaden egzamin potwierdzający wasz poziom. O tym, czy zostaniecie przyjęci, czy nie, zadecyduje to, jak w domu rozwiążecie zadania wstępne (pre-task), oraz rozmowa kwalifikacyjna, nieformalna pogawędka z jednym z instruktorów. Służy ona przede wszystkim sprawdzeniu, czy macie predyspozycje do zawodu nauczyciela oraz ocenieniu waszego poziomu angielskiego, jeżeli nie jesteście native speakerami. Wy z kolei możecie dopytać się o szczegóły dotyczące kursu. Zrobienie pre-task i rozmowa kwalifikacyjna nic nie kosztują, więc nawet jeśli powątpiewacie w swoje umiejętności językowe, warto spróbować, a nuż spotka was miła niespodzianka!

Nie szkodzi, że nigdy wcześniej nie uczyliście!

Zarówno osoby z doświadczeniem w uczeniu angielskiego jak i bez mogą robić CELTĘ. Niektórzy prowadzący są nawet zdania, że osobom bez doświadczenia jest łatwiej, bo nie nabyli jeszcze żadnych złych nawyków wedle standardów CELTY. Jest to oczywiście opinia bardzo subiektywna. Myślę, że z doświadczeniem czy bez świetnie sobie poradzicie. W momencie rozpoczęcia kursu miałam rok doświadczenia w uczeniu angielskiego w firmach i nie sądzę, żeby mi to pomogło czy też zaszkodziło, bo metodologia z CELTY była dla mnie zupełnie nowa. Jeżeli rozważcie kurs koniecznie przeczytajcie Jak zrobić kurs Celta bez stresu?

Kilka przydatnych książek

Zarówno w czasie rozwiązywania zadań wstępnych (pre-task) jak i w czasie samego kursu warto zajrzeć do:

Learning Teaching J.Scrivenera  – najważniejsza książka na kursie, z niej nauczycie się podstaw wszelkich technik nauczania angielskiego metodą komunikatywną. Kupiłam tę książkę w czasie CELTY i sięgam do niej do dziś. Przydała mi się nawet w czasie robienia dyplomy w nauczaniu angielskiego czyli  DELTY. 

How to Teach English  J. Harmera – dobra książka dla poczatkujących nauczycieli, choć czyta się nieco gorzej niż Scrivenera.

Concept Questions and Time Lines  G. Workmana  – niezastąpiona pomoc w uczeniu gramatyki w czasie CELTY jak i po niej.

Practical English Usage Michael Swana – – doskonała gramatyka.  

Grammar for English Language Teachers  M. Parrota  – gramatyka napisana z myślą o nauczycielach omawiająca problemy, jakie uczniowie mają z  poszczególnymi zagadnieniami.

Teaching Grammar   Jim Scrivener  – kreatywne pomysły dotyczące uczenia gramatyki.

Learner English M. Swana  – w książce tej Swan omówił problemy, z jakimi borykają się uczniowie z rozmaitych krajów, jest też część dotycząca Polaków, pomaga w przewidzeniu trudności, jakie będą mieli wasi uczniowie w czasie lekcji.

Wymienione powyżej książki są przydatne, ale nie oznacza to, że musicie je przeczytać od deski do deski, no może z wyjątkiem Learning Teaching, bo bez tej książki się nie obejdzie. Do reszty możecie przelotnie zajrzeć i tyle.

Zdjęcia: Doug Linstedt i Aaron Burden ze zbiorów Unsplash.

Inne artykuły z cyklu o uczeniu za granicą:

JAK ZROBIĆ CELTĘ BEZ STRESU? 

O tym jak uczyłam angielskiego w Wietnamie

Jak zostałam nauczycielką muzyki w Emiratach (Magda Marcinkowska)

Siedem powodów, żeby pozbyć się kompleksu non-native speakera

Wyjazd do Meksyku to najcudowniejsze, co mnie spotkało! (Gabriela Głogowska)

Jak znaleźć pierwszą pracę jako nauczyciel angielskiego za granicą?

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

O tym jak uczyłam angielskiego w Arabii Saudyjskiej

Uczę niemieckiego w Meksyku (Magdalena Surowiec)

[mc4wp_form id=”497″]

Jak będziecie oceniani?

Nie ma egzaminu końcowego, tylko contiuous assessment, czyli nieustanne ocenianie na bieżąco przez cały okres trwania kursu. Jak się już zapewne domyślacie, nawet na części teoretycznej nie ma szans na odpoczynek czy też bierne słuchanie tego, co mówią inni. Od każdego kursanta oczekuje się aktywnego udziału w zajęciach od pierwszej do niemal ostatniej minuty CELTY.

Aby otrzymać certyfikat musicie zaliczyć sześć godzin praktyki w uczeniu i cztery eseje na ocenę PASS (minimum).Oprócz tego bierze się też po uwagę obecność na zajęciach i waszą aktywność.

Bardzo spodobała mi się rada, którą otrzymałam od jednej z moich instruktorek w czasie rozmowy kwalifikacyjnej na CELTĘ. Powiedziała, że nie warto wypruwać sobie żył, żeby dostać ocenę lepszą niż PASS, czyli PASS B albo PASS A, bo nikt nigdy na to w przyszłości nie zwróci uwagi. Liczy się przede wszystkim posiadanie certyfikatu. Posłuchałam jej i dzięki temu chodziłam na kurs z przyjemnością i bez stresu. Nie popadałam też w frustrację, gdy za moje starannie zaplanowane lekcje dostawałam zawsze PASS, a nie A czy B. Dzięki temu zrobiłam kurs na luzie na ocenę PASS i rzeczywiście nikt nigdy nie był zainteresowany moją oceną.

Jak to wglądała w praktyce?

Zrobiłam CELTĘ w cztery tygodnie w sierpniu 2008 roku (miałam wtedy 27 lat) w Warszawie w szkole BELL, która wówczas mieściła się przy placu Trzech Krzyży w Warszawie.  Teraz szkoła ta nie prowadzi już kursów, a szkoda, bo były bardzo dobre. Było nas na kursie tylko osiem osób i tak się zabawnie ułożyło, że połowa to byli native speakerzy, a połowa Polacy. Zostaliśmy podzieleni na dwie grupy, w każdej dwóch native speakerów i dwóch Polaków. Każda grupa miała swojego instruktora.

Teoria

Codziennie od dziewiątej do południa wszyscy, czyli 8 osób z obu grup pod nadzorem jednego lub dwóch instruktorów uczyliśmy się teorii. Zajęcia przeprowadzane były w formie warsztatów, pracy w parach i grupach, a nie wykładu, czyli dokładnie tak, jak wy będziecie po kursie uczyć angielskiego, tzw. Metoda komunikatywną. Instruktorzy zadają pytania na temat metodyki uczenia i oczekują, że większość odpowiedzi wykombinujecie sami w czasie dyskusji z innymi kursantami. Na koniec instruktorzy, niczym Sokrates J, pomagają kursantom w dochodzeniu do prawd o uczeniu zadając pytania naprowadzające na właściwe tory, tzw. concept questions. Jeśli czegoś nie rozumiecie lub nie jesteście pewni, nie bądźcie nieśmiali i zadawajcie setki pytań, bo metod i technik, których uczycie się rano, będziecie używać po południu albo najpóźniej na drugi dzień w czasie planowania i prowadzenia własnych lekcji. Instruktorzy oczekują od was właśnie tego, żebyście w części praktycznej udowodnili, że przyswoiliście wszystko, czego do tej pory was nauczono. Właśnie ta część CELTY jest najtrudniejsza, bo już po dwóch tygodniach ciężko ogarnąć natłok zalewających nas informacji. Jeśli poczujecie się przytłoczeni, pamiętajcie, że wszyscy czują dokładnie to samo łącznie z instruktorami, którzy też nie mają łatwo.

Jeśli się nie zgadzacie z jakąś metodą czy teorią przedyskutujcie to rano w grupie z instruktorem, ale nie łamcie świadomie celtowskich zasad w części praktycznej, na to przyjdzie czas podczas DELTY, wtedy będziecie się mogli powyżywać do wiwatu, co też uczyniłam w zeszłym roku z ogromną przyjemnością. Jednak CELTA to dopiero początek waszej kariery i teraz musicie tylko udowodnić, że na bieżąco przyswajacie nowy materiał i wiecie, jak go użyć w praktyce. Koniec. Kropka.

Praktyka

Po południu wracaliśmy do swoich czteroosobowych grup, każda miała przypisanego instruktora na stałe, tylko pod koniec kursu raz się wymienili, żeby nasze oceny z praktyki były bardziej obiektywne. Każdy uczestnik musiał w ciągu kursu zaliczyć sześć godzin praktyki w nauczaniu angielskiego. Przed każdą lekcją trzeba było dać instruktorowi szczegółowy plan lekcji, powinno być w nim zawarte nie tylko krok po kroku, co będzie się działo na waszych zajęciach, ale także każde słowo, które wypowiecie, żeby ograniczyć TTT (teacher talk time) a wydłużyć SSS (student talk time).

Uczyliśmy dwie grupy: jedną na poziomie Upper-Intermediate (kilkanaście osób) i druga Elementary (sześć osób). Uczniowie, którzy zgłaszają się na królików doświadczalnych w czasie CELTY, wiedzą, że będą uczeni przez początkujących nauczycieli i dlatego odbywają kurs za darmo. Codziennie uczyły dwie osoby z grupy, pozostałe obserwowały i robiły notatki, żeby potem w grupie przedyskutować lekcje (feedback). Ważne jest, żeby wypunktować mocne i słabe strony zarówno planu lekcji, jak i sposobu, w jaki został przeprowadzony. W czasie feedbacku instruktor znowu ma okazję przekonać się, kto się uczy, a kto nie. Na koniec instruktor daje ocenę i szczegółowy feedback lekcji na piśmie. Pamiętajcie, że cały czas jesteście obserwowani i oceniani przez instruktorów, nie tylko w czasie prowadzenia lekcji. Wszystko, co mówicie i robicie ma wpływ na waszą ocenę końcową, zdanie albo oblanie kursu. Na tym właśnie polega continuous assessment.

Nie bierzcie feebacku do siebie!

Część praktyczna kursu była dla mnie najciekawsza i najbardziej pożyteczna, a porady instruktorów fachowe i pomocne. Jeśli zdarzy się wam dostać gorszy feedback, co zdarza się każdemu, nie załamujcie się i nie bierzcie tego do siebie. Instruktorzy po prostu starają się wam pomóc, a poprzeczka ustawiona jest dość wysoko, więc czasem walą prosto z mostu, co myślą. Jeśli zaczniecie do feedbacku podchodzić emocjonalnie, wykończycie się psychicznie. Musicie nauczyć się odpuszczać i dystansować się od swoich planów lekcji. Choć pewnie pracowaliście  nad nimi godzinami, spójrzcie na nie jakby napisał je kto inny.  Z pokorą wysłuchajcie, co instruktor ma do powiedzenia. Instruktorzy są nauczeni dawać zrównoważony feedback, więc powinni wspomnieć mniej więcej tyle samo wad, co zalet.

Jest intensywnie, ale dla się przeżyć!

W czasie rozmowy kwalifikacyjnej jak i na początku kursu instruktorzy będą się starali was przestraszyć, pewnie po to, żebyście wzięli kurs na poważnie. Powiedzą, że CELTA wykończy was zarówno psychicznie jak i fizycznie, że pewnie nie będziecie mieli czasu nawet, żeby się porządnie wyspać i tak dalej. Nie obawiajcie się, bo przesadzają i zapewne robią to w dobrej wierze. Poza tym przypuszczam, że są zobowiązani do dawania tego typu przestróg przez Cambridge University. Wszystko po to, żebyście w czasie kursu nie przyszli się skarżyć, że nie jesteście zmęczeni i nie macie już siły dalej się uczyć. Prawda jest taka, że rzeczywiście jest intensywnie, bo kiedy po zajęciach wracacie do domu musicie siadać do pisania planu lekcji albo eseju. Jednak mimo to znajdzie się czas na normalne życie. Ja na przykład kilka razy w tygodniu nadal prowadziłam zajęcia w firmach od 7 do 8 rano i dopiero na 9 szłam na CELTĘ. Kilka razy w tygodniu chodziłam też na jogę wieczorem po zajęciach. Wszystko da się zorganizować! Poza tym spotkacie na kursie super ludzi o podobnych zainteresowaniach i planach, z którymi będziecie się świetnie bawić w czasie zajęć i przerw na lunch, a z niektórymi zostaniecie przyjaciółmi na całe życie. Właśnie dzięki wsparciu, jakie dostaniecie od innych kursantów warto jest zrobić CELTĘ w trybie intensywnym. Gdybyście jednak czuli, że nie dacie rady wszystkiego dopiąć na ostatni guzik, lepiej odfajkować prace pisemne, a całą uwagę skupić na planowaniu porządnych lekcji. W końcu po CELCIE będziecie uczyć, a nie rozpisywać się na temat teorii. Kiedy już naprawdę zaczniecie uczyć, szybko przekonacie się, że szczegółowe plany lekcji do niczego wam nie są potrzebne. Będziecie planować w skrócie, w kilku zdaniach, albo po prostu w głowie.

Udanej zabawy i nauki na CELCIE, albo innym kursie, który wybierzecie. Na razie to na tyle. Jeśli macie własne doświadczenia związane z CELTĄ albo innym kursem na nauczycieli i chcielibyście się nimi podzielić, to zapraszamy do wpisów gościnnych! Więcej na temat uczenia na świecie, znajdziecie w grupie: Nauczyciele angielskiego (i nie tylko) za granicą

Inne artykuły z cyklu o uczeniu za granicą:

Zrób Celtę i zwiedzaj świat!

Jedziesz uczyć angielskiego do Anglii?! (Dominika Bulińska)

O uczeniu angielskiego w Brazylii, futbolu, stekach oraz mrożonym piwie opowiada Mariusz Korus

Jak zostałam nauczycielką muzyki w Emiratach (Magda Marcinkowska)

Siedem powodów, żeby pozbyć się kompleksu non-native speakera

Rady i przestrogi dotyczące zagranicznych kontraktów dla nauczycieli angielskiego (Michał Juriusz Jenot)

Azja Południowo-Wschodnia skradła moje serce (Arek Bielak)

Wyjazd do Meksyku to najcudowniejsze, co mnie spotkało! (Gabriela Głogowska)

CELTA – bo za granicę warto wziąć ze sobą więcej niż białe lico (Michał Juriusz Pieróg)

Jestem magistrem anglistyki. Dlaczego zrobiłam CELTĘ w Londynie? (Patrycja Byrska)

Jak znaleźć pierwszą pracę jako nauczyciel angielskiego za granicą?

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

O tym jak uczyłam angielskiego w Arabii Saudyjskiej

Uczę niemieckiego w Meksyku (Magdalena Surowiec)

[mc4wp_form id=”497″]