Aby otrzymać wizę wystarczy wejść na stronę Saudi Arabia Visa, wypełnić wniosek oraz wnieść opłatę w wysokości 440 SAR (około 471 PLN). Wiza jest wielokrotna, ważna przez przez rok, ale podczas jednego pobytu w Arabii Saudyjskiej nie można przebywać dłużej niż 90 dni, a w ciągu roku maksymalnie 180 dni.

Obywatele krajów nie znajdujących się na poniższej liście, mogą starać się o wizę w konsulacie Arabii Saudyjskiej.

Jak powinny ubierać się turystki?

Arabia Saudyjska wprowadziła kilka udogodnień dla kobiet odwiedzających Królestwo. Do tej pory kobiety nie-muzułmanki nie musiały zakrywać włosów, lecz miały obowiązek noszenia abai (płaszczyka narzucanego na ubranie). Więcej w tekście Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne.

Teraz jednak turystki nie będą musiały nosić abai, wystarczy, żeby ubierały się skromnie (długi rękaw, nogawka i bez dekoltów).  Choć prawo weszło w życie, właściciele galerii handlowych ostrzegli, że nie będą go honorowali. Przed kilkoma dniami turystka bez abai nie została wpuszczona do Dhahran Mall we wschodniej prowincji, gdzie kiedyś mieszkałam. Może warto na wszelki wypadek mieć abaję przy sobie.

Mężczyźni też muszą przestrzegać pewnych reguł dotyczących ubioru. Spodnie powinny zakrywać kolana, a koszule ramiona (można nosić T-shirty, ale nie koszulki bez rękawów).

Podróżniczki będą mogły zwiedzać Arabię same, bez towarzystwa mężczyzn. Wcześniej kobiety nie mogły zatrzymywać się w hotelach same. Kolejną istotną zmianą jest to, że pokoje hotelowe będą wynajmowane niezamężnym parom. Prawo szariatu, wedle którego związki poza małżeńskie są przestępstwem, nie bedzie obowiązywało turystów.  Ciekawa jestem, czy kobiety będą mogły prowadzić samochód. O zachodzących ostatnio przemianach w Królestwie napisaliśmy w tekście Dlaczego Saudyjki dopiero teraz wsiadły za kierownicę?

Co zwiedzać w Arabii Saudyjskiej?

Turystów nie-muzułmanów nadal będzie obowiązywał zakaz wjazdu do Mekki i Medyny.

Ruiny Mada’in Salih

Z pewnością jednym z najbardziej fascynujących miejsc w Królestwie są ruiny Mada’in Salih, więcej w tym filmiku. Niegdyś było to starożytne miasto zamieszkiwane przez Nabatejczyków. Mimo, że ruiny znajdują się na liście światowego dziedzictwa UNESCO i często porównywane są do Petry w Jordanii, do tej pory były trudno dostępne. Bez przewodnika ciężko było je odnaleźć wśród piasków pustyni, poza tym sporadycznie zdarzały się tam napady na podróżników. Obecnie zagraniczni eksperci pracują nad tym, żeby przekształcić Mada’in Salih w obiekt turystyczny.

Strefa turystyczna nad Morzem Czerwonym w budowie

W skład kompleksu będzie wchodzić wybrzeże między miastami Umluj i Al Wajh oraz 50 dziewiczych wysp. W sumie teren o powierzchni 34,000 km², czyli nieco większy niż Belgia. W strefie turystycznej, jak w zamkniętych osiedlach dla obcokrajowców, najprawdopodobniej nie będzie obowiązywać prawo szariatu, tzn. kobiety będą mogły opalać się w bikini, może nawet w barach sprzedawany będzie alkohol. Szczegóły nie są jeszcze znane, ale budowa ma ruszyć po koniec 2019 roku, a zakończenie pierwszego etapu przewiduje się na 2022 rok.

W tym linku znajdziecie listę wielu innych miejsc, które mogą zainteresować podróżników.

Co jest zakazane w Arabii Saudyjskiej?

W Królestwie obowiązuje islamskie prawo szariatu. Alkohol i wieprzowina są nielegalne i za ich posiadanie grożą wysokie kary. Za posiadanie narkotyków zaś, kara śmierci. Związki poza małżeńskie i homoseksualne również podlegają surowym karom. Robienie zdjęć przez wielu Saudyjczyków uważane jest za niezgodne z islamem (haram), więc fotografowanie w miejscach publicznych może być czasem utrudnione.

Jeśli nie przeszkadzają Wam tego typu ograniczenia, podróż do Arabii Saudyjskiej może być niezapomnianym i wzbogacającym doświadczeniem.  Chętnie odpowiemy na pytania związane z życiem w Królestwie. Może zainteresuje Was tekst O pracy nauczyciela angielskiego w Arabii Saudyjskiej.

Polecamy też: 

„Biała z ciapatym, ja pier****!” – tak przywitano nas w Warszawie

Dlaczego Saudyjki dopiero teraz wsiadły za kierownicę?

O wolontariacie w obozie dla uchodźców w Jordanii opowiada Natalia Kaszuba

Rozmowa o związkach międzykulturowych i tolerancji

Nasz spontaniczny ślub w Tanzanii

Wywiad z Sadeemką, Ślązaczką, która przeszła na islam

Yovo i Brownie. Czy jesteśmy multi-kulti? (wpis gościnny dla portalu Polki na Obczyźnie)

Kwiatek w Beninie. O Polce wspierającej edukację dzieci w Afryce

Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne.

Osiem najczęściej zadawanych pytań na temat Dubaju.

Ja, żona innowiercy (wpis gościnny dla portalu Polki na Obczyźnie)

Ramadan w Arabii Saudyjskiej, czyli dlaczego post skutkuje przybieraniem na wadze

O podróżach i o tym że życie jest szukaniem

Zrób Celtę i zwiedzaj świat!

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

[mc4wp_form id=”497″]

Arabia była jedynym krajem na świecie, gdzie kobietom nie wolno było prowadzić samochodu (więcej o naszym życiu w Królestwie tutaj). Zakaz ten był oparty na ultrakonserwatywnym zwyczaju i nacisku społecznym, jeśli kobieta prowadziła samochód inni Saudyjczycy prześladowali całą jej rodzinę. Z braku podstawy prawnej, aktywistki wrzucano do więzienia pod zarzutem zdrady. Dopiero, gdy protesty przeciw zakazowi zaczęły się nasilać, pojawiło się prawo zabraniające wydawania prawa jazdy dla kobiet.

Skąd ten zakaz?

Zwłaszcza, że w czasach Proroka Mahometa kobiety jeździły na wielbłądach. Mało tego, dowodziły nawet z siodła bitwami, jak na przykład Aisza, najmłodsza żona Proroka. Islam był tolerancyjną religią, dopóki w XVIII wieku nie pojawił się w Arabii fundamentalistyczny nurt wahabizmu. To wtedy rozpoczęła się trwająca do dziś era islamskiego ekstremizmu i zbrojnego dżihadu. Każdy, kto nie był wahabitą, automatycznie stawał się heretykiem. Dotyczyło to zarówno szyitów, sunnitów jak i wyznawców innych religii. Heretyk miał dwa wyjścia: nawrócić się albo zginąć.

Nadejście wahabizmu położyło także kres dotychczasowej pozycji społecznej kobiety, która została całkowicie podporządkowana woli mężczyzny. O całym życiu kobiety decydować miał opiekun (mahram – mężczyzna z rodziny, ojciec, brat, mąż, albo syn). Bez opiekuna nie wolno jej było nawet wychodzić z domu! Zakaz prowadzenia samochodu przez kobiety wdawał się w tej sytuacji tak naturalny i oczywisty, że nikt nie zadał sobie nawet trudu, by go prawnie usankcjonować. Po co kobieta miałaby prowadzić, skoro zawsze przebywała w towarzystwie mężczyzny, który mógł ją w tym wyręczyć?

Poza tym fundamentalistyczni duchowni orzekli, że kobieta za kółkiem spowodowałaby wzrost cudzołóstwa, prostytucji oraz handlu narkotykami. Co gorsza, Saudyjczycy nie byliby w stanie poskromić podniecenia na widok prowadzącej kobiety, więc cały czas dochodziłoby do wypadków i gwałtów. Inna, aktualna wciąż teoria głosi, że prowadzenie samochodu uszkadza jajniki i prowadzi do bezpłodności.

Zaskakująco wiele moich uczennic było przekonanych, że zakaz prowadzenia samochodu, to przywilej. „Saudyjki są jak królowe, a królowym nie wypada prowadzić, bo mają od tego szoferów” –  tłumaczyły.  Inne, przekonane o swojej niższości wobec mężczyn, uważały z kolei, że prowadzenie jest zbyt trudne. Wszak kobieta ma co najwyżej połowę mózgu, który, jak idzie na zakupy, kurczy się  do jednej czwartej (tak! to słowa wygłoszone niedawno publicznie przez saudyjskiego duchownego!).

No Woman, No Drive

Hisham Fageeh, saudyjski satyryk i aktywista, wyszydził większość tych absurdalnych powodów w piosence „No Woman, No Drive”. Utwór nagrał a capella, bo wedle wahabitów instrumenty są haram (zakazane przez islam), z czego Hisham kpi używając w nagraniu drapania się po brodzie, jako „instrumentu”. Piosenka została opublikowana w dniu jednego z protestów w 2013 roku, aby wesprzeć aktywistki. Do dziś utwór miał już ponad 16 milionów odsłon! Link tutaj.

Młody książę reformator

W tym samym czasie, kiedy w 2014 roku zamieszkałam w Arabii Saudyjskiej, rozpoczął się tam kryzys gospodarczy. Wraz ze spadkiem cen ropy naftowej, pogłębiał się deficyt budżetowy, co przez następne lata doprowadziło do likwidacji ogromnej ilości stanowisk pracy w sektorze publicznym. Saudyjczycy z klasy średniej musieli uczyć się zaciskać pasa. Mniej rodzin mogło sobie pozwolić na zatrudnianie szoferów i więcej kobiet było zmuszonych iść do pracy, aby wspomóc rodzinny budżet.

Rodzina królewska zaczęła obawiać się buntu i rozruchów. Wtedy na międzynarodowej arenie politycznej zrobiło się głośno o młodym i ambitnym księciu Mohammedzie bin Salmanie (Książę MBS), który wkrótce został mianowany następcą saudyjskiego tronu. To on jest autorem odważnego planu reform ustrojowych, gospodarczych i obyczajowych („Wizja 2030”), mającego na celu uniezależnienie królestwa od dochodów z ropy naftowej. Reformy zakładają, że odsetek kobiet aktywnych zawodowo do 2030 ma wzrosnąć z 22 do 30 procent.

Książę MBS skonsolidował władzę w iście absolutystycznym stylu. Zaraz po ogłoszeniu, że Arabia powróci do umiarkowanego islamu, aresztował kilkaset osób, w tym ekstremistycznych duchownych, potencjalnych oponentów ze świata biznesu oraz rywali do tronu. Aby zyskać poparcie młodych Saudyjczyków (ponad połowa  tego 33 milionowego społeczeństwa!)  rozpoczął wprowadzanie reform obyczajowych. W kraju, gdzie do tej pory muzyka i filmy były haram, czyli zakazane, zaczęto otwierać kina i organizować koncerty. Zezwolono nawet kobietom kibicować na wydarzeniach sportowych. Po raz pierwszy mogły obejrzeć mecz piłki nożnej na żywo!

Pod koniec zeszłego roku Książę MBS ogłosił, że kobiety wkrótce wsiądą za kółko. Było to krótko po moim wyjeździe z Arabii, więc podekscytowane uczennice zasypywały mnie prośbami, żebym wracała do Saudii,  bo wszystko zmienia się na lepsze.

Kobiety-taksówkarze

Do Saudyjskiego urzędu ruchu drogowego napłynęło już ponad 120 000 podań o prawo jazdy. Saudyjki posiadające zagraniczne prawa jazdy, wymieniły je na miejscowe, a reszta przechodzi 30 godzinne kursy. W internecie pojawiły się ogłoszenia oferujące pracę dla kobiet-instruktorek jazdy. Dilerzy samochodowi zacierają ręce, bo choć kobiety nadal nie mają prawa kupować samochodów bez zezwolenia opiekuna (mahram), to popyt na auta i tak już rośnie. Ford, w ramach kampanii marketingowej, przez kilka ostatnich miesięcy oferował darmowe kursy jazdy .

Careem, bliskowschodni odpowiednik Ubera, rozpoczął proces rekrutacyjny dla kobiet taksówkarzy, zgłosiło się już ponad 2 000 chętnych, a do 2020 roku korporacja zamierza zatrudnić nawet 10 000 kobiet-taksówkarzy w Arabii Saudyjskiej. Uber pewnie wkrótce podąży w ślad konkurenta. Kobiety do tej pory stanowiły jakieś 80% klientów korporacji taksówkarskich. Nie jest jeszcze do końca jasne, czy kobiety będą mogły wozić także mężczyzn.

Jak wcześniej radziłam sobie z transportem w Arabii?

Zakaz prowadzenia samochodu był dla mnie i moich znajomych ekspatek  uciążliwszy niż obowiązek noszenia abai (cienkiego płaszczyka). W Arabii nie ma komunikacji miejskiej, byłyśmy więc skazane na kierowców oraz darmowe autobusy zapewniane przez zamknięte osiedla dla obcokrajowców, w których mieszkałyśmy. Autobusy te dwa razy dziennie, rano i po południu, woziły kobiety na zakupy do supermarketów i galerii handlowych. Jeśli się pracowało, ciężko było się załapać. Kurs za taksówkę zaczynał się od 25 riali (równowartość 25 złotych), horrendalnie wysoka cena w kraju, gdzie litr benzyny był tańszy od litra wody. Gdy w Królestwie pojawił się Uber, życie stało się przyjemniejsze, za ten sam kurs płaciłam już tylko od 8 do 10 riali.

Moje uczennice nagminnie się spóźniały lub nie przychodziły na zajęcia, tłumacząc się problemami z transportem. W rodzinach, które nie mogły sobie pozwolić na szoferów, obowiązek dowożenia dziewczyn do szkoły spadał na męskich krewnych. Konserwatywne rodziny nie zezwalały bowiem swoim córkom na korzystanie z usług Ubera i Careem, gdyż oznaczało to kontakt z obcymi mężczyznami. Zresztą młodzi mężczyźni z bogatych rodzin często zatrudniali się w roli kierowców wyłącznie w celach randkowych. Jest to najłatwiejszy sposób nawiązywania kontaktów towarzyskich z niespokrewnionymi kobietami. Szacuje się, że w najbliższym czasie co najmniej pół miliona kierowców straci pracę i zostanie odesłanych do swoich krajów, głównie do Indii, Pakistanu i Bangladeszu.

Gratuluję Saudyjkom i życzę im, żeby był to pierwszy krok na drodze do niezależności.

Polecamy też: 

Wywiad z Sadeemką, Ślązaczką, która przeszła na islam

O wolontariacie w obozie dla uchodźców w Jordanii opowiada Natalia Kaszuba

Rozmowa o związkach międzykulturowych i tolerancji

Nasz spontaniczny ślub w Tanzanii

Yovo i Brownie. Czy jesteśmy multi-kulti? (wpis gościnny dla portalu Polki na Obczyźnie)

Kwiatek w Beninie. O Polce wspierającej edukację dzieci w Afryce

Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne.

Osiem najczęściej zadawanych pytań na temat Dubaju.

Ja, żona innowiercy (wpis gościnny dla portalu Polki na Obczyźnie)

Ramadan w Arabii Saudyjskiej, czyli dlaczego post skutkuje przybieraniem na wadze

O podróżach i o tym że życie jest szukaniem

Zrób Celtę i zwiedzaj świat!

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

[mc4wp_form id=”497″]

Z drugiej strony długoplanowe transformacje zwane „Wizją 2030 roku” mają na celu stworzenie jak największej ilości miejsc pracy dla Saudyjczyków. Wiąże się to z polityką mającą utrudnić otrzymywanie zezwolenia na pracę przez obcokrajowców. Dotyczy to zarówno niewykształconej siły roboczej z Indii, Pakistanu i Bangladeszu, jak i świetnie wykształconych specjalistów z Zachodu. Nie będę tu wchodzić w szczegóły, kiedyś napiszę, o tym oddzielny tekst. Jeśli myślicie o pracy w Królestwie, to nie ma na co czekać. Jeśli jeszcze nie jesteście zdecydowani, to więcej o naszym życiu w Arabii możecie przeczytać tutaj.

Płace i kontrakty dla nauczycieli

Arabia Saudyjska pozostaje nadal jednym z najatrakcyjniejszych krajów dla nauczycieli angielskiego, zwłaszcza, że zatrudnia się tu równie chętnie native i non-native speakerów. Nauczyciele angielskiego pracujący w szkołach językowych lub na uniwersytetach na pełny etat zarabiają miesięcznie około 3 400 – 3 800 USD  (około 11 600 – 13 000 złotych). Na razie nie wprowadzono jeszcze podatku dochodowego, ale pewnie wkrótce to nastąpi. Kontrakt zwykle zapewnia zakwaterowanie na zamkniętym osiedlu (compound) i ubezpieczanie zdrowotne. Zależy to w dużej mierze od pracodawcy, ale często nauczyciele z rodzinami mieszkają w domach, a single i pary w mieszkaniach. Jest więcej urlopu, bo Arabia nadal uważana jest za kraj trudny. Raz do roku przysługuje bilet powrotny do domu (zazwyczaj kraju, z którego ubiegaliście się o pracę, ale można negocjować). Po przyjeździe dostaniecie dodatek na zadomowienie się (settling-in allowance), a po zakończeniu kontraktu dodatek na przeprowadzkę (relocation allowance). Jeśli nie zgromadzicie wielu rzeczy, to z pewnością wystarczy on na przesłanie dobytku w następne miejsce. Mój pracodawca zapewniał tez sześciomiesięczny, płatny urlop macierzyński, dlatego wiele koleżanek zdecydowało się na dzieci. Zazwyczaj po zakończeniu kontraktu przysługuje bonus. U mnie za każdy przepracowany rok dostawało się pół pensji.

Wiza i biurokracja

Warto pamiętać, że wyrobienie wizy do Arabii może się przeciągać w nieskończoność. Ja czekałam prawie sześć miesięcy. Cały czas musiałam donosić brakujące dokumenty, o które wcześniej nikt mnie nie prosił. Trzeba uzbroić się w cierpliwość. Będzie też musieli zrobić badania krwi i rentgen płuc.

Segregacja

W większych instytucjach kobiety i mężczyźni uczą się w oddzielnych budynkach. Szkoła językowa, w której pracowałam, była na tyle mała, że nie mogła sobie na to pozwolić. W związku z czym kobiety uczyły się od rana do 15:00, a od 16:00 do 22:00 przychodzili mężczyźni. Do trzeciej mężczyźni nie mieli teoretycznie wstępu do budynku. Prowadziliśmy tylko kursy dla dorosłych. Kobiety uczyły kobiety, a mężczyźni mężczyzn, choć słyszałam, że moje uczennice chodziły na wykłady uniwersyteckie prowadzone przez mężczyzn. Jeśli nie ma innego rozwiązania, dopuszcza się taką możliwość, ale wtedy kobieta musi być zakryta, często włącznie z zasłaniającym twarz niqabem .

Początkowo obawiałam się, że uczenie samych kobiet będzie trudniejsze niż klas mieszanych, ale szybko się przyzwyczaiłam. Z czasem nawet polubiłam, bo mogłyśmy sobie do woli plotkować i żartować na temat mężczyzn :). W mojej klasie panowała swobodna atmosfera, więc może dlatego mimochodem dowiedziałam się wiele interesujących szczegółów na temat saudyjskiego życia. Oczywiście jest to bardzo indywidualna sprawa. Niektórzy pracujący ze mną nauczyciele nigdy nie polubili uczenia segregowanych klas. Bez wątpienia wpływa to na dynamikę lekcji.

Czy nauczycielka musi uczyć w abai?

Segregacja ma takie plusy, że kobiety mogą czuć się swobodnie, tzn. zdjąć szale (hidżaby) i abaje. Oczywiście to samo dotyczy nauczycielek. Ubiór powinien szanować lokalną kulturę i religię. Długie spodnie, spódnice i rękaw. Biorąc pod uwagę, że klimatyzacja nastawiona jest zawsze na maksa, czasem trzeba nawet nosić swetry!

To jest haram! – czyli o czym się nie rozmawia

Tuż po rozpoczęciu pracy zostałam ostrzeżona, że wielu tematów nie powinno się poruszać w czasie zajęć, bo może to grozić nawet zwolnieniem. Nie wzięłam sobie tego do serca i czasem pewnie przeciągałam nieco strunę, ale pozwoliło mi to na prowadzenie interesujących zajęć i nawiązanie dobrego kontaktu z uczennicami. Do tematyki haram, czyli niedozwolonej w islamie, należy mnóstwo rzeczy. Na przykład prowadzenie samochodów przez kobiety, nakaz noszenia abai, picie alkoholu, chodzenie na randki, związki przedmałżeńskie oraz homoseksualne. Dla najbardziej konserwatywnych uczennic nawet kino i muzyka były haram. Należały one jednak do mniejszości, więc jeśli chciałam użyć piosenki w czasie lekcji, prosiłam najbardziej konserwatywne uczennice, żeby na chwilę opuściły klasę. Było to rozwiązanie zaproponowane przez moją szefową i dobrze się sprawdzało.

Aha, jeśli zastanawia Was, dlaczego w tekście nie ma zdjęć moich uczennic, to muszę wyjaśnić, że zdjęcia są również haram. Gdyby ich rodzina dowiedziała się, że zrobiły sobie ze mną zdjęcia, a do tego opublikowałam je w Internecie, mogłyby ich spotkać srogie konsekwencje. Bycie ateistą też jest zakazane, więc jeśli nie czujecie się przywiązani do żadnej religii, najbezpieczniejszą opcją jest podawać się za chrześcijanina.

Cenzura materiałów

Większość zachodnich podręczników do angielskiego nie jest dopuszczona na saudyjski rynek przez ministerstwo edukacji, a jeśli już – to ocenzurowana. Choć kilkakrotnie próbowaliśmy zmienić najnowszą edycję New Cutting Edge na nowocześniejszy podręcznik, nie udało nam się uzyskać na to zgody. Tematyka poruszana w podręcznikach zazwyczaj nijak ma się do życia Saudyjczyków, toteż dużo czasu spędza się na adaptowaniu materiałów lub tworzeniu własnych. Teoretycznie kobietom nie powinno się pokazywać żadnych zdjęć mężczyzn, ale jest to niewykonalne, więc przymyka się oko.

Z kolei podręczniki napisane z myślą o Bliskim Wschodzi i krajach arabskich są potwornie nudne dla uczniów, więc rzadko kiedy się ich używa.

Nieco inne podejście do nauki

Należy pamiętać, że kobiety w Królestwie mają znacznie mniej rozrywek niż mężczyźni. Część uczennic traktuje kursy językowe, jako sposobność wyrwania się z domu i poznania nowych znajomych. Pojawiają się, więc ogromne problemy z motywacją do nauki. Oprócz dziewczyn przygotowujących się do egzaminów jest też duża grupa ucząca się języka hobbystycznie lub po prostu dla zabicia czasu.

Panuje powszechna opinia, że uczniowie w Arabii są leniwi. Jest to zbyt daleko posunięte uogólnienie. Uczniowie są tu różni, jak wszędzie indziej. Z pewnością podejście do życia w Arabii jest bardziej bezstresowe niż u nas, czy też w Dubaju. W Królestwie wszystko toczy się własnym rytmem. Czas wolny spędza się w gronie rodzinnym popijając arabską kawę, podjadając daktyle i słodycze. Niewiele spraw traktuje się na tyle poważnie, żeby spędzać  sobie nimi sen z powiek. Podejście to odbija się oczywiście na wynikach w nauce.

Gdy uczniowie dostają pracę domową, zazwyczaj odpowiadają, że Inshallah (jak Bóg da) odrobią na następne zajęcia. Inshallah najlepiej odzwierciedla tutejsze podejście do życia. Co będzie, to będzie, nie ma co się martwić na zapas, bo i tak nic nie leży w naszych rękach.

Szacunek dla nauczyciela

Jest to sprawa bardzo indywidualna. W Wietnamie, gdzie wcześniej pracowałam, nauczyciel cieszy się ogromnym autorytetem społecznym, w Arabii tak nie jest. Zdarzają się nawet Saudyjczycy, którym pieniądze tak uderzyły do głowy, że traktują wszystkich obcokrajowców jak służących, włącznie ze swoimi nauczycielami. Są to jednak wyjątki. Mnie się to przytrafiło tylko raz w Emiratach (Abu Zhabi), za to moje uczennice w Arabii były przeurocze.

Zajęcia w Ramadanie

W Ramadanie wszystko toczy się wolniej, uczennice są głodne i mają kłopoty z koncentracją. Jest to jedna z tych rzeczy, z którymi po prostu trzeba się pogodzić. Przez ten miesiąc uczennice dużo się nie nauczą i nie ma sensu ich do tego zmuszać, ani popadać we frustrację. Uczniowie mieli natomiast zajęcia znacznie później, od 22:00 do 2:00 w nocy, i też nie mieli ochoty na naukę.

Co może dziwić

Próby nawrócenia przez uczniów

Bez względu na to, czy uczycie kobiety, czy mężczyzn, wcześniej czy później znajdzie się ktoś, kto będzie starał się Was nawrócić. Można się oburzyć, albo spojrzeć na tę sytuację z perspektywy ucznia. Ich zdaniem islam jest najlepszą i jedynie prawdziwą religią, więc zachęcając Was do zmiany pokazują, że chcą dla Was tego, co najlepsze, bo aż tak bardzo Was lubią :). Moją metodą było podziękowanie za troskę i obrócenie wszystkiego w żart, że jeszcze nie jestem gotowa, ale może kiedyś, inshallah, bo nigdy nic nie wiadomo .

Uwielbienie dla Hitlera

Hitler uważany jest w Arabii za bohatera i przykład do naśladowania. Jest to tak szeroko rozpowszechniony pogląd, że prawdopodobnie uczy się go w szkołach. Domyślam się, że wywodzi się z niechęci Królestwa do państwa Izrael. Spodziewam się, że w najbliższym czasie pogląd ten ulegnie radyklanej zmianie, skoro Arabia sprzymierzyła się ostatnio z Izraelem i USA przeciwko Iranowi.

Podsumowując

Życie i praca w każdym kraju ma swoje wady i zalety. Bardzo miło wspominam moje doświadczenia z Arabii i cieszę się, że miałam okazję spotkać moje uczennice. Myślę, że dużo się od siebie nauczyłyśmy i poszerzyłyśmy sobie nawzajem horyzonty. Ale znam też osoby, które nie były w stanie zaadaptować się do pracy i życia w Arabii, więc najlepiej sprawdzić to na własnej skórze. Najwięcej zależy od pozytywnego nastawienia i otwartego podejścia do innej kultury.

Jeśli też pracowaliście w Królestwie, podzielcie się swoimi doświadczeniami w komentarzu!

Nasze najpopularniejsze teksty: 

Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne

Siedem powodów, żeby pozbyć się kompleksu non-native speakera

Nasz spontaniczny ślub w Tanzanii

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

O podróżach i o tym że życie jest szukaniem

Osiem najczęściej zadawanych pytań na temat Dubaju

Rozmowa o związkach międzykulturowych i tolerancji

Zrób Celtę i zwiedzaj świat!

[mc4wp_form id=”497″]

1. Czym Dubaj różni się od innych państw arabskich?

Około 85% blisko trzymilionowej populacji Dubaju stanowią obcokrajowcy z 200 krajów. Aż trudno uwierzyć! Dlatego Dubaj uważany jest za najbardziej kosmopolityczne miasto na świecie, drugie miejsce zajmuje Bruksela (65%). Przytłaczająca większość przyjezdnych to robotnicy z Indii, Pakistanu, Bangladeszu i Filipin. Bez nich dubajskie wieżowce ani autostrady nigdy by nie powstały. Wykwalifikowanych ekspatów z Zachodu, w tym z Polski, jest niewielu, zaledwie 8%.

Warto wiedzieć, że tutejszy system legislacyjny zapożyczony jest w większości z Wielkiej Brytanii, lecz zawiera też pewne elementy szariatu (islamskiego prawa), na przykład odnośnie dziedziczenia.

2.Dlaczego w Dubaju jest bezpiecznie?

Twardo przestrzegane prawo i nieprzekupna policja sprawiają, że ta wielokulturowa metropolia jest niebywale bezpieczna.  Nikt tu nikogo nie zaczepia ani nie nagabuje. A rdzenni Emiratczycy nawet nie zwrócą na Was uwagi. Przestępczość jest niska, bo łamanie prawa kończy się natychmiastowym aresztowaniem lub deportowaniem. Dotyczy to również żebraków, bezdomnych oraz wszystkich próbujących zakłócać spokój publiczny, spokojnie możecie spacerować ulicą nawet w środku nocy. Kradzieże, napady i gwałty należą do rzadkości. Restrykcyjne zasady dotyczą także ruchu drogowego, więc podróżowanie po Emiratach samochodem jest bezpieczne, wygodne i nadal tańsze niż w Europie (choć ceny paliwa stopniowo wzrastają).

3.    Czy kobieta może podróżować sama?

Oczywiście! Nie zapominajmy jednak, że Dubaj jest ogromny i zróżnicowany. Niektóre dzielnice są bardziej odpowiednie dla kobiet niż inne. Chodzi nie tyle o bezpieczeństwo, bo nic Wam nie grozi, ile o różnice kulturowe.

Okolice Mariny, JLT (gdzie mieszkaliśmy), JBR, czy Palm Jumeirah są enklawą stworzoną dla dobrze zarabiających ekspatów z Zachodu. Mają się tu czuć niemal tak swobodnie jak u siebie, co zresztą w dużej mierze się udało. Jednak odwiedzając odległy o 30 kilometrów drugi kraniec Dubaju (Bur Dubaj, Creek, Deira), poczujecie się jak w  Indiach lub Pakistanie. Jest to moja ulubiona część Dubaju, bo tu znajduje się jego historyczna część oraz bazary ze złotem, przyprawami, perfumami itd. Niestety, na azjatyckich mieszkańcach tych okolic widok białej kobiety niezmiennie sprawia piorunujące wrażenie. Jest to jedyne miejsce w Dubaju, gdzie będziecie obserwowane, a nawet będą się na Was gapić. Spojrzenia te najlepiej zignorować, gdyż są zupełnie nieszkodliwe, no i raczej nie da się ich uniknąć. Jeśli to kogoś  krępuje, może zminimalizować dyskomfort wybierając się tam w grupie. Długie, luźne spodnie, bluzka z długim rękawem i szal zasłaniający dekolt zniechęcają adoratorów. Jeśli lubicie azjatycką kuchnię przeczytajcie tekst Gdzie skosztować autentycznej indyjskiej i pakistańskiej kuchni w Dubaju?

Jeśli chodzi o transport, to w metrze możecie korzystać z wagonów przeznaczonych tylko dla kobiet. Ciekawym rozwiązaniem są różowe taksówki prowadzone przez kobiety. Teoretycznie mężczyźni  mogą wsiąść do takiej taksówki, tylko w towarzystwie kobiet. Słyszałam od naszych Czytelników mieszkających w Dubaju, że sami mężczyźni też mogą z nich korzystać.  Możecie też wynająć samochód.

W nocnych klubach należy zachować taką samą dozę zdrowego rozsądku i ostrożności, jak w każdym innym kraju. Pamiętajcie, że  75% mieszkańców Dubaju to mężczyźni

4. Czy bez ślubu można mieszkać w jednym pokoju w hotelu?

Tak. Niby jest to nielegalne i grozi więzieniem, ale jest to prawo, na które zazwyczaj przymyka się oko, szczególnie w odniesieniu do zachodnich turystów w droższych hotelach. Dubaj jest luksusowym produktem branży turystycznej, a Wy klientami i chodzi o to, żebyście zostawili tu jak najwięcej pieniędzy i jak najczęściej wracali. W większości hoteli nie ma wymogu okazywania aktu małżeństwa, jeśli zostaniecie zapytani, po prostu powiedzcie, że nim jesteście. Różne nazwiska nie powinny stanowić problemu, bo w wielu krajach po ślubie kobieta zachowuje swoje, na przykład we Włoszech. Im droższy hotel, tym większa dyskrecja. Sama też zachowałam panieńskie nazwisko i mój mąż jest z Pakistanu, ale nigdy nie mieliśmy problemu w żadnym z emiratów. Oczywiście zawsze zdarzają się wyjątki od reguły, wtedy trzeba próbować aż do skutku. 

Publiczne okazywanie uczuć jest teoretycznie nielegalne, ale tolerowane w granicach rozsądku. Trzymanie się za rękę czy całus w policzek nikogo nie zbulwersuje.

5. Jak się ubrać?

W Dubaju,  w odróżnieniu od Iranu czy Arabii Saudyjskiej, nie ma policji obyczajowej. Z wyjątkiem meczetów, nie musicie zbytnio przejmować się garderobą, zapakujcie po prostu, to co zwykle nosicie. Na plażach dozwolone jest bikini. W galeriach handlowych niby obowiązują jakieś zasady, co do stroju, lecz prawda jest taka, że nikogo nie zdziwią tu szorty, odkryte ramiona czy dekolt. Biała skóra i zachodni paszport zapewnią  wam znacznie więcej swobody i przywilejów niż Azjatom. Jest to smutne, ale tak tu po prostu jest.

Jeśli natomiast chcielibyście uszanować lokalną kulturę, to zarówno mężczyźni jak i kobiety powinni nosić długie spodnie i rękawy.  Wystarczy tylko spojrzeć na lokalny stój. Dla kobiet odpowiednia jest abaja (często rozpięta i narzucona jako płaszczyk) i szal (sheila), zwykle  założony jakby od niechcenia i wcale nie zakrywający włosów. Mężczyźni noszą długie, białe kandury, a głowę zakrywają ghutrą przewiązaną czarnym sznurem (agal).

W meczetach kobiety mogą wypożyczyć abaję albo coś do zakrycia ciała. Mężczyźni natomiast powinni mieć długie spodnie i długi rękaw, choć w stosunku do zachodnich turystów (nie muzułmanów) te zasady nie zawsze są przestrzagane.

6. Klimat – czyli kiedy jechać?

Od listopada do końca lutego temperatury rzadko przekraczają trzydzieści stopni, dlatego jest to okres najbardziej sprzyjający zwiedzaniu i plażowaniu. Ceny przelotów znacznie tanieją od czerwca do września, bo pogoda jest wtedy nie do wytrzymania, ponad czterdzieści stopni. Jest nie tylko potwornie gorąco, ale też wilgotno. Męcząca kombinacja. W tym okresie mieszkający w Dubaju ekspaci i Emiratczycy starają się wyjeżdżać do chłodniejszych krajów. O kilku ciekawych miejscach do odwiedzenia możece dowiedzieć się z tekstu 5 miejsc w Dubaju, do których zabieraliśmy odwiedzających nas gości.

W Dubaju w powietrzu zawsze unosi się pył z pustyni. Jego ilość zależy od siły wiatru. Jeśli cierpicie na astmę albo inne dolegliwości układu oddechowego, przed wyjazdem skonsultujcie się z lekarzem.

7. Czego spodziewać się w Ramadanie?

W 2019 Ramadan potrwa od początku maja do początku czerwca, dokładne daty zawsze zależą od pojawienia się księżyca w nowiu. Ramadan to dla muzułmanów święty miesiąc, podczas którego spędzają dużo czasu z rodziną i poszczą od wschodu do zachodu słońca (powstrzymują się od jedzenia, picia, palenia i seksu). Godziny pracy i godziny zajęć w szkołach są krótsze. Jest to najspokojniejszy miesiąc w Dubaju, przyjeżdża tu też mniej turystów. Więc jeśli nie przeszkadza Wam kilka dodatkowych zakazów i gorące temperatury, możecie ustrzelić wiele okazji, bo hotele, restauracje  i inne atrakcje kuszą wtedy atrakcyjnymi cenami.

Wiele restauracji jest czynnych w ciągu dnia dla nieposzczących turystów i wyznawców innych religii (lista restauracji czynnych w 2019 jest tutaj). Okna w tych lokalach są zasłonięte, żeby nie urazić uczuć poszczących muzułmanów. Restauracje, które nie są czynne w ciągu dnia, działają od zachodu słońca do trzeciej rano.

Turyści jedzący, pijący albo palący w miejscach publicznych mogą zostać ukarani grzywną w wysokości 2 000 dirhamów (około 1900 złotych) albo miesięcznym aresztem, zwykle jednak pierwsze wykroczenie kończy się tylko pouczeniem. Więcej o tym świętym dla muzułmanów miesiącu w artykule Ramadan w Arabii Saudyjskiej. Dlaczego niektórzy od postu przybierają na wadze?

8. Gdzie można kupić alkohol?

Teoretycznie rezydenci Dubaju są zobowiązani do posiadania zezwolenia na posiadanie alkoholu (alkohol licence), nawet jeśli go nie kupują, a jedynie spożywają w domu. Od 2019 roku turyści mogą otrzymać takie zezwolenie za darmo w jednym z 17 sklepów alkoholowych prowadzonych prze MMI w Dubaju. Wszystkie niezbędne informacje znajdziecie tutaj.

W Dubaju alkohol serwowany jest w hotelach, nocnych klubach oraz ekskluzywnych restauracjach, jest przy tym znacznie droższy niż w Polsce. Tańsze opcje to przywiezienie alkoholu ze sobą lub kupienie go na lotnisku w Dubaju. Wedle obowiązującego w Dubaju prawa bycie w stanie nietrzeźwym jest zabronione, więc teoretycznie można w barze zostać aresztowanym pod zarzutem nietrzeźwości. Zasada jest taka: dopóki coś się nie wydarzy, nikt nie będzie egzekwował tego prawa. Lecz dla tych, którzy zakłócają spokój pod wpływem alkoholu, problemy gwarantowane.

Liencjonowana polska przewodniczka

Jeśli wolelibyście zwiedzić Dubaj w towarzystwie licencjonowane polskiej przewodniczki, to polecamy niesamowitą Anię Bajdę! (link do jej strony tutaj).

A jakie były Wasze wrażenia z Dubaju? Podzielcie się w komentarzach albo napiszcie wpis gościnny!

Może zainteresują Was też:

„Jak zostałam nauczycielką muzyki w Emiratach?”

„Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne”

Rozmowa o związkach międzykulturowych i tolerancji

„O podróżach i  o tym, że życie jest szukaniem”

Nasz spontaniczny ślub w Tanzanii

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

[mc4wp_form id=”497″]