Stolica Pierwszego Imperium Birmańskiego

Od XI do XIII wieku w Pagan wzniesiono ponad 10,000 świątyń, stup i klasztorów. Podejrzewa się, że stolica mogła liczyć nawet 200 000 mieszkańców. Duchowni i uczeni ze Sri Lanki, Indii oraz Imperium Khmerskiego przybywali tu, żeby studiować nie tylko tradycje buddyjskie i hinduizm, ale także alchemię, prawo, medycynę, astrologię, filozofię i gramatykę. Podobnie jak w przypadku Angkor Wat, dokładne przyczyny upadku imperium nie są znane, ale prawdopodobnie spowodowały go długotrwałe i systematyczne mongolskie najazdy. Dziś na terenie dawnej stolicy imperium znajdują się wioski. Rolnicy uprawiają pola i pasą krowy w cieniu średniowiecznych świątyń i stup. Stupy to buddyjskie budowle sakralne w kształcie kopca, symbolizują one oświecenie Buddy.

Dlaczego Pagan nie ma na liście UNESCO?

Strefa archeologiczna dzisiejszego Pagan zajmuje 40 km kwadratowych, znajduje się w niej 2 200 budowli sakralnych. Pagańskie zabytki od wieków padają ofiarami trzęsień ziemi, ponieważ stoją na terenach sejsmicznie aktywnych. Z tego powodu już od XVIII wieku prowadzono tu konserwację oraz odbudowę uszkodzonych budynków. Największego spustoszenia dokonały jednak prace renowacyjne przeprowadzone przez wojsko w latach 90-tych ubiegłego wieku. W ruch poszedł beton, cement i metalowe pręty, bo ówczesny rząd był przekonany, że renowacja przyciągnie więcej turystów i zwiększy szanse Pagan na pojawienie się na liście UNESCO. Stało się odwrotnie. Ze względu na bezmyślną renowację, UNESCO odmówiło wpisania Pagan na listę.

Od 2018 roku zamykane są kolejne świątynie

Lecz nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Trzęsienie ziemi z 2016 roku dokonało takich zniszczeń, że birmański rząd zezwolił ekspertom UNESCO na uczestniczenie w pracach rekonstrukcyjnych. Istnieje nadzieja, że profesjonalnie przeprowadzona konserwacja i odbudowa sprawi, że średniowieczne budynki sakralne Pagan choć częściowo powrócą do swojej minionej świetności. W związku z pracami renowacyjnymi od stycznia 2018 roku coraz więcej świątyń jest niedostępnych dla turystów. Nie jest już łatwo znaleźć świątynię, na którą można się wspiąć, aby podziwiać wschody i zachody słońca. Na tym blogu (link tutaj) znajdziecie uaktualnianą na bieżąco listę zabytków, które są wciąż otwarte dla turystów.

Elektryczne skutery

Indywidualni turyści poruszają się po Pagan elektrycznymi skuterami. Można je wynająć w każdym hotelu (skuter dla dwóch osób za 9000 kyatów (7 USD) lub dla jednej za 7000 kyatów (5 USD). Możecie się targować, ale tańsze skutery są często gorszym stanie technicznym. Uważajcie, bo choć bateria powinna starczać na osiem godzin, zazwyczaj wyczerpuje się znacznie wcześniej. Przyczyny są dwie: polne drogi i duże odległości między świątyniami. Nieraz zdarzyło nam się utknąć w piachu, co znacznie bardziej wyczerpywało baterię.

Dlatego wieczorami często spotyka się turystów prowadzących niesprawne skutery do hotelu. Nam pierwszego dnia też wyczerpała się bateria, ale na szczęście właściciel wypożyczalni wybawił nas z opresji przywożąc nam sprawny skuter. Na szczęście  utknęliśmy na głównej, asfaltowej drodze i łatwo nas było znaleźć. Przez następne dwa dni nie chcieliśmy już ryzykować i po czterech, pięciu godzinach wracaliśmy do hotelu doładować baterię i dopiero potem ponownie wyruszaliśmy w drogę. Szanujemy i popieramy troskę o środowisko. Nasuwa się jednak pytanie, dlaczego tylko turyści zobowiązani są do używania elektrycznych skuterów, podczas gdy ludność miejscowa może po tych samych terenach jeździć spalinowymi? Dlaczego nikomu nie przeszkadzają olbrzymie ilości samochodów i autobusów dowożących turystów do świątyń?

Restauracje w Pagan

The Moon (2) Be Kind To Animals

Zdecydowanie nasza ulubiona restauracja. Pyszne potrawy wegetariańskie, bo jak nazwa wskazuje „Be kind to animals”, nie serwuje się tu potraw ze zwierząt. Oprócz smacznego jedzenia przyciągnął nas tu ciekawy wystrój, zaciszny ogród oraz stoliki, przy których można siedzieć na podłodze. Dla tych z Was, których kręgosłupy nie przepadają za siedzeniem po turecku, są stoliki z krzesłami. Spróbujcie koniecznie soku ze smoczego owocu.

Weather Spoon’s

Przez wielu turystów uważana za najlepszą restaurację w Pagan, nic dziwnego więc, że tak oblegana. Warto chwilę poczekać na stolik, polecamy wegetariańskie hamburgery. Pyszne jedzenie w przystępnych cenach!

Zakwaterowanie

Royal Bagan Hotel

Spędziliśmy trzy noce w hotelu Royal Bagan. Jak na 33 USD za noc, standard był wysoki. Podróżowaliśmy w sierpniu, w porze deszczowej, kiedy do Birmy przyjeżdża mniej turystów. Pokój zarezerwowaliśmy dzień przed przyjazdem. Jeśli będziecie podróżować w sezonie, lepiej zarezerwujcie z wyprzedzeniem.

Zfreeti Hotel

Ma dobre opinie. Nie zatrzymaliśmy się w nim, ale polecili nam go znajomi mieszkający w Rangunie.

Transport

Do Pagan polecieliśmy z Rangunu liniami KBZ. Lot trwa 45 minut i kosztuje około 100 USD od osoby w jedną stronę. Na lotnisku działa mafia taksówkowa, więc transport najlepiej zorganizować przez hotel. Przed wyjściem z lotniska należy uiścić opłatę za wstęp na teren strefy archeologicznej. Jest ona ważna 5 dni, kosztuje 25 000 kyatów (18 USD). O naszym następnym przystanku w podróży po Birmie napisaliśmy w tekście  Dlaczego warto dać szansę Mandalaj?

Jeśli byliście w Pagan, podzielcie się wrażeniami w komentarzach.

Polecamy:

Przewodnik po Birmie. Dlaczego warto dać szansę Mandalaj?

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

Przewodnik po Malezji: wyspa Tioman i plaża Juara

Ile wydaliśmy na sześciotygodniową podróż po Malezji i Birmie?

Nasz spontaniczny ślub w Tanzanii

Malaria jest jak żywioł, podchodźmy do niej z pokorą!

Wyspy Perhentian – praktyczny przewodnik po Malezji

Rozmowa o związkach międzykulturowych i tolerancji

O wolontariacie w obozie dla uchodźców w Jordanii opowiada Natalia Kaszuba

O podróżach i o tym że życie jest szukaniem

„Biała z ciapatym, ja pier****!” – tak przywitano nas w Warszawie

Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne!

Wywiad z Sadeemką, Ślązaczką, która przeszła na islam

Yovo i Brownie. Czy jesteśmy multi-kulti? (wpis gościnny dla portalu Polki na Obczyźnie)

[mc4wp_form id=”497″]

Ceny na wyspie Tioman

Tu sprawdzisz kurs malezyjskiego rynggita (MYR)

Dziś 1PLN = 1,14 MYR

Spędziliśmy tydzień na plaży Juara na przełomie lipca i sierpnia 2017. Nasz dzienny budżet na dwie osoby wynosił około 170 – 200 złotych (200- 235 MYR).

Zaskoczyło nas, że ceny na wyspie w ogóle się nie zmieniły od naszej poprzedniej wizyty w 2011. Jest tu nieco taniej niż na Wyspach Perhentian, które szczegółowo opisaliśmy w tekście Wyspy Perhentian – praktyczny przewodnik po Malezji

Jak dostać się do wioski Juara?

Plaże położone po tej samej stronie wyspy co port oferują więcej rozrywek.  Łatwiej się też do nich dostać i co najważniejsze nie ma na nich much piaskowych, o których piszę dalej.  Jeśli jednak wolicie odpoczywać w ciszy i spokoju na łonie natury, polecamy plażę Juara. położoną po przeciwnej stronie wyspy Tioman. Sam dojazd jest już przygodą, bo trzeba przedostać się stromą i wąską drogą przez góry i dżunglę. Po drodze zobaczycie brykające na drzewach makaki. Przejazd trwa około dwudziestu minut, taksówka kosztuje 35 MYR od osoby, ale wynegocjowaliśmy 25. Kierowca będzie czekał, aż zapełni się samochód, więc uzbrójcie się w cierpliwość.

Dzika i dziewicza Juara

Wioska Juara jest jednym z niewielu miejsc w Azji, gdzie można na chwilę odpocząć od cywilizacji. Plaża jest długa, doskonale nadaje się do spacerów i biegania. Ze wszystkich stron otaczają ją góry i dżungla. Podczas tropikalnych burz, gdy ciemne chmury zbierają się nad górskimi szczytami, a fale rozbijają o brzeg, błyskawicznie nabiera się pokory wobec potęgi natury.

Mimo upałów oddycha się tu łatwo, gdyż pogoda jest często wietrzna. Właśnie  dlatego nasz rodak otworzył tu wypożyczalnię sprzętu do windsurfingu. Woda jest przejrzysta i pływa w niej masa ryb, żółwi i niegroźnych rekinów. Doskonałe warunki do nurkowania, snurkowania i pływania. Juara jest dość pusta nawet w szczycie sezonu, bo większość wpadających tu przelotnie turystów woli zatrzymać się bliżej portu. Wioska jest letargiczna i nie z tej epoki. Rzadko trafiają się tak autentyczne miejsca, gdzie, owszem, chętnie przyjmuje się turystów, ale na własnych zasadach. Są też wodospady i kilka szlaków przez dżunglę. Od łatwych do bardziej wymagających, na które lepiej wybrać się z przewodnikiem, gdyż pogoda na wyspie Tioman jest zmienna. Jeśli wolicie jednak iść sami, to ściągnijcie mapę wyspy z aplikacji MAPS.ME, która działa doskonale w trybie offline.

Uwaga! Muchy piaskowe! – poważny problem na plaży Juara

W pakiecie z dzikością Juary dostaje się też muchy piaskowe (po angielsku sand flies), które występują tu przez cały rok w różnym nasileniu. Jak pisałam, na innych plażach Tiomanu nie ma tych much. W 2011 muchy dotkliwie mnie tu pogryzły, chociaż Saqibem w ogóle się nie interesowały. W tym roku, dzięki temu, że smarowałam się olejem kokosowym, muchy zdecydowanie mniej się mną interesowały. Najgorsze jest to, że muchy piaskowe nie żyją tylko na plaży, ale także w pokojach. Dlatego goście często są przekonani, że w nocy gryzą ich pluskwy. A są to właśnie muchy. Jeśli lubicie godzinami leżeć na plaży, to tu będzie to raczej niemożliwe. O moich innych perytpetiach zdrowotnych napisałam w tekście 8 chorób i wypadków, które przytrafiły mi się podczas podróży w Azji i Afryce.

 Tioman to raj dla miłośników zwierząt i przyrody!

Wyspa Tioman tętni życiem, toteż oprócz słuchania odgłosów dżungli, na każdym kroku można spotkać jej mieszkańców. Tylko w Tanzanii częściej niż tutaj oglądaliśmy dzikie zwierzęta w ich naturalnym środowisku. Tioman, a w szczególności okolice Juary, to raj dla miłośników zwierząt.

Przy plaży i w dżungli mieszkają makaki krabożerne (Macaca fascicularis) żywiące się owocami i krabami. Czasem można je przyłapać na tym, jak rozbijają skorupiaki przy pomocy kamieni. Jest ich tu dosyć dużo, ale żyją w małych grupach po kilkanaście osobników. Są spokojne i nie zaczepiają ludzi.

Często widywaliśmy polujące nad morzem bieliki białobrzuche (Haliaeetus leucogaster). Żywią się rybami, krabami oraz znalezioną w dżungli padliną. Dwie pary bielików uwiły sobie gniazda całkiem niedaleko Riverview, gdzie mieszkaliśmy.

Płynąc kajakiem po rzece przepływającej przez wioskę Juara, możecie natknąć się na pytona siatkowego (Python reticulatus), niestety z roku na rok jest ich coraz mniej. Choć pytony świetnie pływają, najłatwiej je zauważyć owinięte wokół gałęzi drzew podczas drzemki. Pytony jedzą ptaki, ssaki i warany mieszkające w norach przy rzece.

Inny  gatunek waranów często spaceruje po wiosce. Jaszczury te, podobnie jak kozy, jedzą wszystko, co popadnie oczyszczając dżunglę. Mniejsze warany potrafią wspinać się po drzewach, gdzie zwłaszcza na palmach kokosowych często bywa wąż bicz (Ahaetulla prasina). Trudno go zauważyć, bo jest zielony. Żywi się jaszczurkami, żabami i gryzoniami, ale jego jad jest niegroźny dla ludzi.

Ośrodek Riverview

Już drugi raz zatrzymaliśmy się w tym samym zacisznym miejscu schowanym w kącie plaży. Domki są proste bez klimatyzacji i ciepłej wody. Plaża jest prywatna, a za domkami płynie rzeczka, której głębokość zależy od pory roku. Cena 120 MYR za noc. Prawdę powiedziawszy za tę cenę w innych ośrodkach można znaleźć domek z ciepłą wodą i klimatyzacją, lecz atmosfera w Riverview jest bezcenna i niepowtarzalna.

Jedźcie tam z moskitierą albo poproście o nią Julię, synową właściciela, która prowadzi ośrodek. Domki są tuż przy dżungli. Jeśli nie przepadacie za wszelkiego rodzaju robactwem i gekonami, to nie jest to miejsce dla Was (w naszej łazience mieszkały dwa urocze gekony). Riverview wkrótce może zostać zamknięty dla indywidualnych turystów. Jednak w Azji nigdy nic nie wiadomo i możecie jeszcze próbować. Riverview można rezerwować tylko bezpośrednio przez ich stronę.  Własciciele.   Riverview prowadzą tez centrum zajmujące się ochroną żółwi, bardzo fajne miejsce i inicjatywa.

Inne noclegi na plaży Juara

Zamiast rezerwować coś z wyprzedzeniem, lepiej rozejrzeć się po przyjeździe. Nawet w szczycie sezonu jest tu duży wybór domków na plaży w małych i średnich rodzinnych ośrodkach. Niestety zaczynają się już pojawiać większe sieciowe hotele jak potworkowaty Barat Resort.

Bushman Square Chalets 

Na przeciwnym krańcu plaży od Riverview znajduje się Bushman Square Chalets .  Ceny od 100 MYR. Bardzo urokliwe miejsce. Domki trzeba rezerwować z dużym wyprzedzeniem, bo jest ich tylko pięć i cieszą się ogromnym powodzeniem, szczególnie większe domki rodzinne.

Beach shack chalet 

Zdjęcie na górze. Ceny 160-190 MYR ze śniadaniem. Doskonałe miejsce, jeśli lubicie backpackersko- hipisowską atmosferę, choć ceny jak na oferowany standard są zawyżone. Mają stół bilardowy i wesołe towarzystwo zawsze gotowe do imprezowania. W tym ośrodku poczujecie się nieco jak w Tajlandii. Jeśli podróżujecie samotnie, to na pewno spotkacie tu wiele ciekawych osobowości.

Tamara Resort

Zdjęcie na dole po prawej. Nie ma tu fajnej atmosfery, lecz domki są nowoczesne, porządnie wykończone i urządzone (choć zupełnie nie w naszym guście). Na hotelowych portalach trafiają się tu bardzo dobre okazje, więc warto sprawdzać. Klimatyzowany domek z ciepłą wodą nawet za 120 MYR.

1511 Coconut Grove Juara 

Zdjęcie na dole po lewej. Pięknie zaprojektowany ośrodek wśród zieleni. Wysoki standard odzwierciedlają ceny zaczynające się od 240 MYR za noc (ze śniadaniem).

Restauracje na plaży Juara

W czasie przerwy od 15:30 – 18:30 wszystkie restauracje są zamknięte.

Śniadania zazwyczaj jadaliśmy w Bushman Square Chalets. Fajna knajpka na plaży ze smacznym i tanim jedzeniem i pysznymi świeżymi sokami i koktajlami.

Santai bistro restaurant & chalet – dobre miejscowe potrawy.

Juara Beach Resort – smaczne chińskie jedzenie.  Spore porcje!

Juara Mutiara Cafe – dobre jedzenie w ciągu dnia, a wieczorami grillują!

Najbardziej stylową knajpkę znajdziecie w 1511 Coconut Grove Juara 

Wyspa Tioman czy wyspy Perhentian?

Jechaliśmy tu prosto z wysp Perhentian (więcej na ich temat znajdziecie tu ), więc obawialiśmy się trochę jak Tioman wypadnie na ich tle.  Saqib nie umie wybrać między wyspami. Podoba mu się na obu, gdyż są zupełnie inne. Ja uwielbiam Tioman. Można tu doświadczyć autentycznej malezyjskiej kultury. Nie ma tłoku. Jest dziko, cicho i spokojnie. Nie nurkujemy, ale słyszeliśmy od innych turystów, że na obu wyspach pod woda jest rónie ciekawie. Trekking jest zdecydowanie ciekawszy na Tiomanie. Na Perhentianach przeszkadzało mi to, że momentami przypominały one plac zabaw dla zachodnich turystów. Jeśli tam jeszcze kiedyś wrócimy, to na pewno nie w szczycie sezonu. Ciekawi nas jakie są Wasze wrażenia? Tioman czy Perhentiany? Napiszcie w komentarzu.

Wyspa Tioman – informacje praktyczne

Sezon

Od przełomu lutego i marca do października, bo  od listopada do lutego trwa monsun. Mimo to, coraz więcej ośrodków na Tiomanie jest otwartych przez cały rok, choć czasem można utknąć na wyspie, gdyż promy nie pływają w trudnych warunkach pogodowych.

Prom z Mersing

Do niedawna na Tioman latały samoloty, ale linie  Berjaya Air na razie zawiesiły połączenia. Bilet na prom w jedną stronę z Mersing na Tioman kosztuje 35 MYR od osoby. Płynie się półtorej do dwóch godzin. W drodze powrotnej nikt nie przyszedł do nas po opłatę za bilet, choć kilkakrotnie pytaliśmy gdzie, komu i kiedy zapłacić. W rezultacie pierwszy raz w życiu przejechaliśmy promem na gapę :).

Prom z Tanjung Gemuk

Można tez płynąć z Tanjung Gemok, które jest nieco bliżej Kuala Lumpur (około 5 godzin autobusem), ale wtedy podróż promem trwa dłużej, około 3 godzin.

Dojazd z wysp Perhentian do Mersing:

Za taksówkę z Kuala Besut do Jerteh zapłaciliśmy 10 MYR. Z Jerteh do Mersing, skąd odpływa prom na wyspę Tioman, pojechaliśmy nocnym autobusem (53 MYR od osoby). Najlepiej kupić blet prze Easy Book . Wyjechaliśmy o 21:30, dojechaliśmy około 5 rano.

Z Kuala Lumpur do Mersing:

Autobus z Mersing na dworzec TBS w Kuala Lumpur, bilet 33 MYR od osoby. Podróż trwa około sześć godzin.

Z Singapuru do Mersing:

Jedzie się od 4 do 5,5 godzin w zależności od tego, jak szybko przekroczy się granicę. Ceny biletów około 35 singapurskich dolarów (SGD).

Życzymy niezapomnianych wrażeń na wyspie Tioman!

Najpopularniejsze teksty:

8 chorób i wypadków, które przytrafiły mi się podczas podróży w Azji i Afryce.

Nasz spontaniczny ślub w Tanzanii

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

O podróżach i o tym że życie jest szukaniem

Osiem najczęściej zadawanych pytań na temat Dubaju

Rozmowa o związkach międzykulturowych i tolerancji

Zrób Celtę i zwiedzaj świat!

Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne!

[mc4wp_form id=”497″]

Do Mandalaj szybko poczułam sentyment, bo przypomina trochę Hanoi, gdzie mieszkaliśmy przez trzy lata. Z tym, że ponad milionowe Mandalaj to miniaturka, której daleko do dzikich, rozwrzeszczanych klaksonami azjatyckich metropolii, jak Bangkok, Sajgon, Delhi czy Lahore. Jest zielone, malownicze i brakuje tylko hanojskich jezior. 

Bez motoru ani rusz

W odróżnieniu od Rangunu, gdzie od 2003 jazda motorem została całkowicie zakazana, w Madalay prawo to jeszcze nie obowiązuje. Na szczęście, bo Azja bez motorów traci swój beztroski czar. Może dlatego w Rangunie czegoś mi brakowało, był jakiś za poważny, zbyt trąciło tam Europą.

W 1948 Birma otrzymała niepodległość. Aby wymazać wspomnienie o brytyjskich kolonizatorach, zmieniono ruch na prawostronny. Zaskakujące, że nadal do ruchu dopuszcza się samochody z kierownicą po lewej jak i prawej stronie. Dla nas było to z początku mylące.

Od razu po przyjeździe wynajęliśmy półautomatyczną Hondę, od Zacha, sympatycznego Amerykanina polecanego przez wielu na TripAdvisorze. Jego  Mandalay Motorbike Rental and Tours  znajduje się na 32 ulicy, niedaleko dworca kolejowego, dwa budynki obok White Lotus Hotel.

Początkowo chcieliśmy wynająć motor w hotelu na trzy dni, ale okazało się, że cena była wyższa, a po drugie nie można było używać motoru przez całą dobę, tylko od 7:00 do 20:00, maksymalnie 21:00. Zach dał nam natomiast całkowitą swobodę, do tego motor był w bardzo dobrym stanie. Płaciliśmy 10.000 kyatów (26 zł) za dobę. Własny środek transportu nie tylko wybawił nas od ciągłego targowania się z taksówkarzami, lecz także pozwolił poczuć się jak na starych śmieciach w Hanoi. Kiedy po całym dniu jeżdżenia motorem wracaliśmy oblepieni piachem i kurzem, czuliśmy się niczym pełnoprawni mieszkańcy Mandalaj. Zresztą chętnie bym się tu kiedyś zatrzymała na rok albo dwa.

Zach ostrzegł nas, że policja poluje na turystów jeżdżących pod prąd jednokierunkowymi ulicami. Jest ich w Manadalaj dużo i łatwo się pomylić. Dlatego przed każdym wyjazdem sprawdzaliśmy trasę w mapach gogle albo  w aplikacji  MAPS.ME, która działa także w trybie offline. Nigdy nie natknęliśmy się na policję. Nawet, gdy wyjeżdżaliśmy poza miasto, na przykład do mostu U Bein.

Zwiedzać czy nie zwiedzać?

Mandalaj, podobnie jak Warszawa, padło ofiarą drugiej wojny światowej. Pierwszych zniszczeń dokonali japońscy okupanci, którzy najpierw urządzili sobie koszary w pałacu Mandalaj, a na koniec go spalili. Reszta miasta legła w gruzach za sprawą alianckich bombardowań. Wojnę przetrwało tylko 40% zabudowań. Dlatego oprócz kilku zbytków, które cudem ocalały, znajdziecie tu nie do końca udane rekonstrukcje budynków z końca zeszłego wieku, jak właśnie Pałac Mandalaj. Wielu turystów traktuje więc miasto głównie jako bazę wypadową do zwiedzania ciekawszych atrakcji w pobliżu, np. Sagaing, Amarapury i Mingun.  Moim zdaniem – niesłusznie, gdyż naprawdę warto tu spędzić dłuższą chwilę  pozwolić, żeby Mandalaj nas oczarowało.

Klasztor Shweinbin czyli perełka ukryta przy kanale

Klasztor Shweinbin, schowany w zacisznym zakątku przy kanale Thinga Yazar, jest często przegapiany przez turystów. Budowę klasztoru sfinansowali ponad sto lat temu chińscy handlarze nefrytami. Wzniesiono go z trwałego drewna tekowego i przetrwał do dziś w całkiem dobrym stanie, choć trzeba przyznać, że niektórym przepięknym rzeźbom i płaskorzeźbom nie zaszkodziłaby renowacja, a przynajmniej  oczyszczenie z kurzu i pajęczyn. Atmosfera w klasztorze jest spokojna, cicha, wręcz kontemplacyjna. Ponad trzydziestu mnichów nadal zamieszkuje skromne domostwa wokół monasteru.

Klasztory Shweinbin i Shwenandaw są zbudowane w tym samym stylu i podonbe jak dwie krople wody. Oba są urokliwe, z tym że w Shweinbin nie płaci się za wstęp i zamiast masy innych zwiedzających, spotkacie tu przede wszystkim medytujących mnichów i dostojne drzewa.

Po zwiedzaniu Shweinbin fajnie jest spędzić kilka leniwych godzin szwendając się po okolicznych uliczkach. Można tu podpatrzyć codzienne życie mniej zamożnych mieszkańców Mandalaj. Gdyby „szopa starej Godam w Mandalay” z piosenki Bajora naprawdę istniała, to wyobrażam ją sobie w jednej z uliczek wzdłuż kanału. Sęk w tym, że Bertolt Brecht, autor tekstu piosenki, nigdy nawet nie był w Birmie, a co dopiero w Mandalaj. Zresztą nie on jeden dał się uwieść pięknie brzmiącej nazwie Mandalaj wywodzącej się od pobliskiego wzgórza. Kipling też nigdy tu nie dotarł, co nie przeszkadzało mu napisać wiersza zatytułowanego „Droga do Mandalaj”, którego spora część stała się . przebojem w wykonaniu Franka Sinatry. O innych atrakcjach informacje dostępne są w necie, więc nie ma co się rozpisywać.

Zachód słońca ze wzgórza Mandalaj jest cudowny, ale przygotujcie się na tłumy. W pobliżu wzgórza znajduje się intrygująca Kuthodaw Pagoda, nie bez kozery zwana największą księgą świata. W 729 malutkich białych świątyniach znajduje się tyle samo kamiennych płyt. Na każdej z nich wyryta jest jedna strona z kanonu palijskiego czyli zbioru świętych pism buddyjskich. Wedle najstarszej tradycji buddyjskiej (therawady), księga zwiera oryginalne nauki Buddy.

Restauracje i kawiarnie

Top Choice

Na 32 ulicy, tej samej co wypożyczalnia motorów, znajdziecie  tradycyjną i tanią jadłodajnię. Wypróbowaliśmy ją, bo Zach powiedział, że często chodzi tam na lunch. Dania są proste, czego przykładem ociekające tłuszczem samosy. Obsługa nie mówi po angielsku, a menu jest tylko po birmańsku. Na szczęście żona Zacha dała nam kartkę z napisem „nie jemy mięsa” i w ten sposób udało nam się dogadać z kelnerem. Dobre żarcie, niestety tłuste i ciężkostrawne. Za bardzo prosty lunch i dwie herbaty zapłaciliśmy 3.200 kyatów (nieco ponad 8 złotych). Był to nasz najtańszy posiłek w Birmie.

Mingalabar Myanmar Restaurant

Wracaliśmy tu kilkukrotnie. Choć w menu dominują danie mięsne, znaleźliśmy też kilka pysznych, tradycyjnych potraw wegeteriańskich. Urocza i biegła w angielskim obsługa chętnie doradzi niezdecydowanym. Miłym dodatkiem jest bezpłatna taca przystawek, ryż i zielona herbata. W rezultacie za bardzo obfity posiłek zapłaciliśmy jedyne 12.000 kyatów (31 złotych) Przy okazji wytłumaczono nam znaczenie birmańskiego powitania Mingalabar. Znaczy ono –  „Życzę Ci pomyślności”. Jest to zdecydowanie nasza ulubiona restauracja w Mandalaj.

SIMPLICITY Organic Food & Bakery

Rodzinna, przydrożna knajpka. Całkiem dobre azjatyckie jedzenie, ale nic nadzwyczajnego. Można wstąpić po drodze do klasztoru Shweinbin.

Marie Min

Było to nasze największe kulinarne rozczarowanie w Mandalaj. Może mieliśmy zbyt wysokie oczekiwania, gdyż ta wegetariańska restauracja ma bardzo dobre opinie w Internecie, możliwe też, że kucharz miał po prostu gorszy dzień. Nie zmienia to faktu, że jest tu drożej niż w innych restauracjach o podobnym standardzie. Poza tym jakość oferowanych potraw jest marna. Szczególnie zawiodło nas pseudo-indyjskie curry, które pozbawione było smaku. Zupa z tofu też pozostawiała wiele do życzenia. Lepiej trzymać się od tej knajpki z daleka. Jeśli w czasie pobytu w Mandalaj zatęsknicie za autentyczną indyjską kuchnią, zajrzyjcie raczej do …

Diamond Ring Pure Vegetarian Indian Restaurant

To miejsce ma w Internecie bardzo różne opinie, jeśli jednak nawet mój mąż Saqib, Pakistańczyk, był zadowolony, to najlepszy dowód, że jedzenie choć proste, było bardzo smaczne. Później zamówiliśmy nawet dostawę do hotelu: kilka pysznych aloo paratha (indyjskich placków nadziewanych ziemniakami). Przydały się jako prowiant na naszą całonocną podróż do Rangunu.

NOVA Coffee

Kawiarnia niczym nie odbiega od europejskich. Jeśli chcecie na chwilę odpocząć od Azji, to tutaj znajdziecie spokojną przystań. Internet jest OK, więc dużo osób przychodzi tu popracować. Można też spędzić kilka godzin czytając kindla. Jedzenie jest smaczne . A szczególnym powodzeniem cieszą się mleczne koktajle z mango, podawane w fikuśnych szklankach-żarówkach. Takie bajery odbijają się oczywiście na cenie.

Noclegi

Zabukowaliśmy trzy noce w hotelu Yadanarbon Mandalay . Standard miał być wysoki, cena przystępna (28 dolarów za noc) gdyż był sierpień, czyli pora deszczowa. Niestety, po przyjeździe okazało się, że w hotelu trwał remont generalny i był hałas nie do zniesienia. Postanowiliśmy przenieść się gdzieś indziej. Recepcjonistka bez problemów zgodziła się zwrócić pieniądze za dwa niewykorzystane noclegi. Gdy będzie już po remoncie, możemy z czystym sumieniem polecić ten hotel. Miła obsługa, ładne pokoje, dobre śniadanie i wygodna lokalizacja.

Na nasz następny hotel wybrałam 79 Living Hotel  znajdujący się w znacznie bardziej nieuporządkowanej dzielnicy, tuż koło dworca kolejowego. Standard był niższy, raczej backpackerski. Pokój był mały, ale czysty Noc kosztowała 20 dolarów. Śniadania jak za tę cenę bardzo  przyzwoite. Jeśli macie ochotę zobaczyć tę bardziej rozwrzeszczaną stronę Mandalaj, to szukajcie właśnie tutaj, koło dworca. Byłam zachwycona, Saqib mniej :). Położenie było super. W samym centrum, wszędzie blisko.

Transport do Rangunu

Nocnym autobusem z Mandalaj do Rangunu jedzie się osiem godzin, wyjeżdża się zwykle koło dziesiątej wieczorem. Pojechaliśmy autobusem VIP  firmy „JJ Bus”. Bilety kosztowały po 20 dolarów od osoby, ale były warte każdego centa. Jeszcze nigdy nie jechaliśmy takim luksusowym i nowoczesnym autobusem., nawet  z Singapuru. Przy każdym dużym i wygodnym siedzeniu był zainstalowany mały ekran, tak jak w samolocie, tyle, że wybór filmów był mniejszy. Każdy pasażer dostawał koc, kanapkę, kawę lub herbatę. Podróż przebiegła bardzo sprawnie. Wybudowana w 2010 roku droga ekspresowa z Mandalaj do Rangunu może i nie spełnia międzynarodowych standardów, ale jak na Birmę jest fantastyczna. Bez dziur ani wybojów. Więcej zdjęć z Mandalaj znajdziecie w albumie na Facebooku. A jakie są Wasze wrażenia z Mandalaj?

Inne teksty:

Przewodnik po Birmie. Blaski i cienie Bagan

Ile wydaliśmy na sześciotygodniową podróż po Malezji i Birmie?

Malaria jest jak żywioł, podchodźmy do niej z pokorą!

Przewodnik po Malezji: wyspa Tioman i plaża Juara.

Wyspy Perhentian – praktyczny przewodnik po Malezji

Nasz spontaniczny ślub w Tanzanii

Afryka. Jak pomagać z głową i nie dać się naciągnąć?

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

O podróżach i o tym że życie jest szukaniem

Osiem najczęściej zadawanych pytań na temat Dubaju

Rozmowa o związkach międzykulturowych i tolerancji

Zrób Celtę i zwiedzaj świat!

Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne!

[mc4wp_form id=”497″]

1 Doceńmy, czym obdarował nas los

Wśród non-native speakerów jesteśmy w uprzywilejowanej pozycji. Z polskim  paszportem wjeżdżamy bez wizy do 149 krajów, a na miejscu stosunkowo łatwo możemy wyrobić sobie zezwolenie na pracę. Na przykład dla pochodzącej z Iranu Hanieh, z którą pracowałam w Tanzanii, nie było to już takie proste. Często zdarzało się, że choć dostawała oferty pracy, musiała z nich rezygnować, bo nie mogła wjechać do kraju, gdzie miała rozpocząć kontrakt.

2 Tylko w kilku krajach zatrudniają wyłącznie native speakerów

W Korei Południowej, Indonezji czy Egipcie do uczenia angielskiego zatrudnia się tylko osoby legitymujące się paszportem kraju angielskojęzycznego. Jeśli spojrzeć na to z optymistycznej perspektywy, to nie trzeba nawet być „urodzonym” native speakerem, a jedynie posiadać odpowiednie obywatelstwo.  Ja mam polski paszport i też sobie radzę

3 Wciąż liczą się rysy twarzy

Piszę to ze smutkiem, ale rasizm i dyskryminacja ciągle są obecne w wielu instytucjach zajmujących się na świecie uczeniem angielskiego. Chlubnym wyjątkiem jest British Council, który zapewnia wszystkim pracownikom jednakowe traktowanie i stoi na straży równouprawnienia, zwalczając nawet najmniejsze przejawy dyskryminacji. Jest to jeden z wielu powodów, dla których szanuję i podziwiam tę organizację.

Europejskie rysy twarzy, a najlepiej jasna skóra, oczy i włosy znaczą często więcej niż bycie native speakerem. Choć jest to ogromnie niesprawiedliwe, Polakowi daje to jednak pewne preferencje w staraniu o pracę. W Wietnamie w jednej ze szkół wszystkich  zaszokowało, gdy zwolniono  nauczyciela, Amerykanina o wietnamskich korzeniach. Urodzony i wychowany w USA, nie podobał się uczniom, ponieważ wyglądał jak oni, Wietnamczycy. Wszystkie klasy złożyły na niego skargę do dyrekcji szkoły, żądając, aby uczył ich obcokrajowiec – native speaker. Niewiarygodny nonsens, bo  spełniał on przecież obydwa warunki. Uczniowie uważali, że jeśli ma uczyć ich Wietnamczyk, to kurs powinien być co najmniej o połowę tańszy. Dyrekcja zamiast wesprzeć nauczyciela, uległa naciskom klientów i zwolniła go.

4 Native speaker zwykle znaczy po prostu obcokrajowiec

Składajcie podanie o pracę nawet w szkołach reklamujących się, że uczą u nich tylko nativi. Kiedy w 2009 roku starałam się o pracę w Hanoi, szkoła do której złożyłam podanie o pracę, ogłaszała w Internecie, że uczą w niej jedynie native speakerzy. A jednak zatrudniono mnie i pracowałam tam przez trzy lata. Oprócz mnie uczyli też Filipińczycy, Niemcy, Austriacy i Hindusi. Dobrym dowodem na to, że nasza branża coraz bardziej się otwiera jest fakt, że dziś na stronie internetowej tej szkoły nie ma już słowa o native speakerach. Za to szkoła z dumą reklamuje się, że pracują w niej tylko obcokrajowcy.

5  Najzabawniejszy mit

Jeśli szkoła ma wybór pomiędzy non-native lub native speakerem, to na pewno wybierze native’a. Jestem żywym dowodem na to, że to nieprawda. Zdarzało się, że po rozmowie o pracę wybierano mnie, a nie mojego konkurenta lub konkurentkę z Wielkiej Brytanii czy Ameryki. Działo się to z tego prostego powodu, że bardzo skrupulatnie przygotowałam się do rozmowy. W rezultacie, choć wszyscy byliśmy dobrymi i doświadczonymi nauczycielami, po prostu udało mi się zrobić lepsze wrażenie. A do tego, oprócz znajomości języka i metodyki nauczania, potrzebna jest jeszcze odpowiednia osobowość. Poza tym kandydat z CELTĄ  albo Trinity CertTESOL zawsze pokona konkurenta z mniej rozpoznawalnym certyfikatem lub native speakera bez żadnego przygotowania. Mówię tu oczywiście o renomowanych szkołach językowych, gdzie stawia się na wysoką jakość oferowanych kursów. Jeśli chesz wiedzieć jak zrobić Celtę bez stresu kliknij tutaj.

6 W tym samym kraju jedne miasta bywają bardziej przychylne non-nativom niż inne

W Sajgonie preferowano nauczycieli urodzonych w krajach angielskojęzycznych, przede wszystkim Amerykanów. W Hanoi natomiast bez problemów zatrudniano obcokrajowców z różnych krajów. Kiedy starałam się o pracę w Arabii Saudyjskiej, British Council w Dżedzie odrzucił moje podanie, ale zaproponowano mi, żebym przesłała je do mniejszego miasta Al Khobar, gdzie bardzo dobrze mi się potem mieszkało i pracowało. Ważne, żeby być otwartym, elastycznym i płynąć z prądem życia.

7 Czasem sami też nie unikniecie dyskryminacji

Będą to jednak rzadkie wyjątki. Wspaniałą rzeczą w tym zawodzie jest to, że w przeważającej większości wybierają go ludzie otwarci, życzliwi i pomocni. Poznacie mnóstwo fascynujących postaci i osobowości, od których będziecie mogli się wiele nauczyć.

Jeśli chodzi o przykrości, jakie każdemu mogą się trafić, to usłyszałam kiedyś od kolegi Amerykanina, znakomitego nauczyciela z długim stażem zawodowym, że jako Polka nigdy nie znajdę pracy poza Wietnamem. Inny kolega, Brytyjczyk egipskiego pochodzenia, na wieść o tym, że dostałam pracę w British Council w Tanzanii,    stwierdził, że organizacja ta musiała już sięgnąć bruku, skoro zatrudnia non-native speakerów, a do tego Polaków. Po czym usunął mnie z grona znajomych na Facebooku. W takich sytuacjach nie pozostaje nic innego, jak wziąć głęboki wdech, uśmiechnąć się pod nosem i robić swoje. Ci dwaj koledzy wcale mi źle nie życzyli, po prostu mieli nieco inny obraz świata. Cóż, każdy ma do tego prawo!

Nigdy nie zrażajcie się niepowodzeniami

W życiu, zarówno zawodowym jak i prywatnym, wiele spraw nie wyszło mi za pierwszym podejściem. Jeśli naprawdę czegoś chcecie, to wcześniej czy później to osiągnięcie, albo los wymyśli dla Was coś o wiele ciekawszego, o czym nawet nigdy nie marzyliście. Grunt to się nie poddawać i być cierpliwym.

Jeśli macie jakieś pytania, chętnie pomogę. Powodzenia!

Inne artykuły z cyklu o uczeniu za granicą:

ZRÓB CELTĘ I ZWIEDZAJ ŚWIAT!

JAK ZROBIĆ CELTĘ BEZ STRESU? 

O tym jak uczyłam angielskiego w Wietnamie

Jak zostałam nauczycielką muzyki w Emiratach (Magda Marcinkowska)

Wyjazd do Meksyku to najcudowniejsze, co mnie spotkało! (Gabriela Głogowska)

Jak znaleźć pierwszą pracę jako nauczyciel angielskiego za granicą?

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

O tym jak uczyłam angielskiego w Arabii Saudyjskiej

Uczę niemieckiego w Meksyku (Magdalena Surowiec)

[mc4wp_form id=”497″]

Piasek jest biały, woda turkusowa, a pod palmami powiewają hamaki. Nie ma dróg. Na sąsiednie plaże można się dostać szlakami przez dżunglę albo dopłynąć wodnymi taksówkami. Nie ma banków ani bankomatów, choć coraz więcej hoteli przyjmuje karty. Sezon trwa od marca do października, a jego szczyt przypada na lipiec i sierpień. W porze deszczowej, od listopada do lutego, większość ośrodków jest zamknięta.

Wyobrażenia a rzeczywistość

Dowiedziawszy się, że na wyspach nie ma dróg, linii elektroenergetycznych ani bankomatów wykrzyknęłam zachwycona do Saqiba: „To się dopiero nazywa pełny relaks!” Ale on spojrzał tylko na mnie sceptycznie wyjaśniając, że zupełnie nie widzi związku pomiędzy brakiem dróg i odpoczynkiem.

– Jakiś europejski pomysł – skwitował.

– Cisza, spokój, świeże powietrze!  –  jak można nie pojmować rzeczy tak oczywistych. – Będziemy całkowicie oderwani od cywilizacji! – mimo, że starałam się z całych sił, nie udało mi się go przekonać.

Wkrótce po przyjeździe przekonałam się, że brak dróg i linii elektroenergetycznych nie oznacza wcale sielanki, a raczej spaliny oraz jazgot motorówek i generatorów. Podczas gdy ja przyglądałam się temu z lekkim niedowierzaniem, Saqib świetnie się bawił parodiując mnie: „Nie ma dróg, całkowicie oderwani od cywilizacji, to się dopiero nazywa pełny relaks!”  Nie zrozumcie mnie źle, wyspy są piękne. Może nawet rajskie, ale jest to taki raj na miarę dwudziestego pierwszego wieku, troszeczkę zanieczyszczony.

Jeśli przyjeżdżacie na wyspy Perhentian, żeby spędzać większość czasu pod wodą, to nie rozczarujecie się. Tylko nie zapomnijcie poprosić o domek albo pokój z dala od generatora, zarówno tego w waszym ośrodku jak i sąsiednim. Jeśli na wakacjach szukacie ciszy i spokoju, to przeczytajcie nasz Przewodnik po Malezji: wyspa Tioman i plaża Juara.

Ceny na Perhentianach

Podane poniżej przykładowe ceny są z lipca 2017, czyli szczytu sezonu. Od września do października możecie wytargować znacznie niższe. Warto też dodać, że nie jem mięsa, a Saqib sporadycznie. Co do alkoholu, to Saqib nie pije, a ja czasem piwo albo wino.  Możliwe więc, że wydajemy na jedzenie mniej niż przeciętny turysta, dlatego w tabeli zawyżyliśmy dzienne wydatki na posiłki  do 120 MYR, bo my spokojnie miesciliśmy się w 80-90 MYR dziennie.

Sprawdź kurs malezyjskiego ringgita (MYR) , dziś 1 PLN = 1,18 MYR

W internecie, a nawet w uznanych przewodnikach jak Lonely Planet, króluje opinia, że mniejsza wyspa Kecil jest znacznie tańsza od większej Besar. Zupełnie nie sprawdziło nam się to w praktyce. Dokładny kosztorys znajdziecie w Ile wydaliśmy na sześciotygodniową podróż po Malezji i Birmie?

Większa wyspa Besar

Noclegi  

Na plażę Teluk Dalam trafiliśmy zupełnie przypadkowo w samym szczycie sezonu, lecz szczęśliwym trafem znaleźliśmy domek z klimatyzacją za 120 zł przy samym morzu w ośrodku Samudra. W nocy w czasie przypływu morze zatrzymywało się raptem trzy cztery metry od schodów na naszą werandę. Zahipnotyzowani szumem fal zamiast kilku dni zasiedzieliśmy się kilkanaście.

Plaża Teluk Dalam nie jest aż tak zabudowana i skomercjalizowana jak reszta wyspy Besar. Jej wyluzowana atmosfera przyciąga raczej młodszą, bezdzietną i mniej zamożną klientelę z Europy i Malezji. Znajdziecie tu noclegi na każdą kieszeń, od łóżka w dormitorium za około 40 zł w Ecomarine, przez wygodne domki w Bayu Dive Lodge z wiatrakiem 100 zł, klimatyzacją 160zł, czy  w też w ośrodku Flora Bay Resort od 160 zł. Jeśli szukacie bardziej luksusowego ośrodka z basenem sprawdźcie Arwana Resort , ceny zaczynają się od 250 zł.

Restauracje

Rodzinna knajpka Mandalika, prowadzona przez tryskającego radością życia Halima, doskonale nadaje się na śniadania. Możecie tu spróbować najlepszych na Teluk Dalam roti canai (wymawia się czanaj) – malezyjskiej specjalności będącej krzyżówką pomiędzy naleśnikiem a indyjskim chlebem roti. Przyrządza się je na słodko z bananem albo na słono z jajkiem lub mięsem i curry podawanym w oddzielnej miseczce (4-7 zł). Każdego wieczoru Halim wystawia stoliki na plażę, zapala pochodnie i rozpoczyna grillowanie. Zjawcie się tuż po zachodzie słońca, inaczej ciężko będzie o stolik.

W ośrodku Flora Bay Resort jest bardzo duży wybór dań, także wegetariańskich. Moim ulubionym było tofu z imbirem i ananasem, duża porcja wystarczająca dla dwóch osób za 6 zł, dodatkowa porcja ryżu 3 zł, świeży sok 7 zł. Za dania mięsne zapłacicie kilkanaście złotych.

W Fauna Beach Chalet  robią pyszne i ogromne szejki z mango za 8,5 zł. Niestety, prawie wszędzie na wyspach Perhentian do szejków używa się uwielbianego w Malezji słodkiego skondensowanego mleka, więc zamawianie jakichkolwiek napojów na bazie mleka mija się z celem.

Spacery po dżungli

Na pozostałe plaże z Teluk Dalam można dostać się szlakami przez dżunglę. Nie są one dobrze oznaczone, dlatego najlepiej ściągnąć mapy po Malezji z aplikacji MAPS.ME , spisuje się ona doskonale w trybie offline .

Idąc zaproponowaną poniżej trasą w kilka godzin przejdziecie całą wyspę Besar zwiedzając przy okazji wszystkie plaże, ośrodki i knajpki. Stromy szlak zaczynający się na plaży Teluk Dalam przy ośrodku Ecomarine w 30-40 minut doprowadzi Was do Abdul’s Chalet na południowo-zachodnim krańcu wyspy. Stąd, spacerując plażami połączonymi ze sobą schodami i przejściami, dostaniecie się na północ wyspy. Po kolejnych 30-40 minutach dojdziecie do ośrodka New Cocohut Chalet, na którego tyłach zaczyna się dwudziestominutowy szlak przez dżunglę prowadzący do  Mama’s Chalet (raj dla backpackerów domki z wiatrakiem od 120 złotych). Macie tu dwie możliwośći: iść dalej plażą na północ Besar, albo wrócić do Teluk Dalam szlakiem rozpoczynającym się na tyłach Mama’s, 45-60 minut.  Kontynuując spacer na północ dojdziecie do ośrodka Coral View Resort, a potem do   Perhentian Island Resort, przez wielu uważanego za najlepszy ośrodek na Besar, zapewne ze względu na uroczą prywatną plażę. Stąd można wrócić dżunglą do Teluk Dalam, po około 50-60 minutach znajdziecie się na tyłach ośrodka Samudra. Jeśli będziecie mieli szczęście, uda wam się po drodze stanąć oko w oko z waranem, choć są wielkie, to płochliwe i zupełnie niegroźne.

Wodne taksówki

Opłaty od pasażera. Przeciętna cena to 10-17 zł w jedna stronę. Kurs z Teluk Dalam na plażę Long Beach na sąsiedniej wyspie Kecil kosztuje 16 złotych od osoby w jedna stronę, więc za dwie osoby w obie strony zapłacicie 64 zł, choć wcale nie jest daleko. Uwaga! Po zmroku płaci się podwójnie!

Plaże na zachodnim wybrzeżu Besar

Opisane powyżej plaże ciągnące się od południowego zachodu, zaczynające się od Abdul’s Chalets i kończące na północy wyspy w Perhentian Island Resort, należą do najpopularniejszych i najlepiej rozwiniętych. Toteż ceny zakwaterowania i jedzenia są tu droższe. Często dorównują europejskim, gdyż ośrodki nastawione są one głównie na rodziny podróżujące z dziećmi. Może z wyjątkiem Mama’s Chalets, gdzie ceny są bardziej przyjazne.

Jeśli lubicie patrzeć na otwarte morze, to widok na cieśninę i sąsiednią wyspę Kecil oraz wioskę (Fisherman’s Village), może okazać się dla was mankamentem. Zwłaszcza, że jest to jedyna wioska na obu Perhentianach, gdzie toczy się prawdziwe życie. Są szkoły i ogromny meczet, co oznacza, że plażowanie umilać Wam będzie melodyjny azan (wezwanie do modlitwy), pięć razy dziennie wyśpiewywane przez głośniki z minaretu. Aby uniknąć niespodzianek związanych z lokalizacją, zanim zarezerwujemy pokój, sprawdzamy jego lokalizację i otoczenie w trójwymiarowym widoku Gogle maps.

Informacje praktyczne

Sezon

Od lutego/marca do października.

Transport z portu w Kuala Besut

Oprócz ceny biletu za motorówkę z Kuala Besut na wyspy Perhentian 30 zł (35 MYR) w jedna stronę, obowiązuje też jednorazowa opłata za wstęp na teren rezerwatu morskiego w wysokości 25 zł (30 MYR).

Na wyspy płynie się motorówkami. Zależnie od warunków pogodowych trwająca 45 minut podróż może być skoczna i pełna wrażeń.

Transport z Kuala Lumpur do Kuala Besut:

Samolotem

Z Kuala Lumpur do Kota Bharu liniami  Air Asia ceny od 70 zł w jedną stronę. Po godzinnym locie, musicie dostać się taksówką albo autobusem do Kuala Besut (45 minut).

Autokarem

Podróż z Kuala Lumpur do Kota Bharu trwa od ośmiu do dziesięciu godzin, koszt około 50MYR w jedną stronę. Bilety najlepiej kupić przez stronę Easy Book. Najwygodniej pojechać nocnym autobusem. Potem musicie dojechać z Kota Bharu to portu w Kuala Besut.

Karty Sim/ internet

Interent na wyspach często zawodzi, jeśli zależy wam na dobrym i szybkim połączeniu, lepiej kupcie pakiet u lokalnego operatora komórkowego. Na plaży Teluk Dalam najbardziej niezawodny jest   Redone (można kupić w Ecomarine), natomiast na zachodnim wybrzeżu Besar i większości mniejszej wyspy Kecil lepszy zasięg ma  Digi.

Mniejsza wyspa Kecil 

Przyciąga dużo imprezowiczów i backpackerów, czyli ludzi podróżujących długo i za grosze, na przykład za 10 dolarów dziennie. W barach na Long Beach, najdłuższej plaży na Kecil, poznacie nieprzeciętnych ludzi ze wszystkich zakątków świata. Wbrew pozorom jednak jedzenie ani noclegi nie są tańsze od tych na Teluk Dalam na wyspie Besar. Znajdzie się tu zakwaterowanie dla każdego. W namiotach od kilkudziesięciu złotych po dość luksusowy ośrodek  Bubu Resort (pokoje od 500 zł) . Podczas naszej jednodniowej wizyty na Kecil Long Beach była bardzo zatłoczona, ale może poza sezonem jest spokojniejsza.

Coral Beach

Z Long Beach na Coral Beach, drugą co do wielkości plażę na Kecil, prowadzi szlak-chodnik przez dżunglę. Spacer zabiera około 30 minut. Jeśli zgłodniejecie, po drodze polecamy knajpkę Ewans Place and Cafe z dobrym i tanim jedzeniem. Są tu też proste domki w dżungli za około 75 zł (90 MYR). Dochodząc szlakiem do plaży przejdziecie, chcąc nie chcąc, przez ośrodek Ombak.

Coral Beach, choć też nieco zatłoczona, urzekła nas swoim widokiem na morze z kilkoma malutkimi wysepkami na horyzoncie. Jest to też najlepsze miejsce na Perhentianach do podziwiania zachodów słońca, ulubionego zajęcia Saqiba. Na pewno kiedyś wrócimy tu na dłużej i zatrzymamy się w Senja Bay.

Pozostałe plaże na Kecil

Mira/ Keranji Beach

Z Coral Beach możecie się tam dostać przez dżunglę. Dużo słyszeliśmy o ośrodku Mira Beach zwanym od niedawna Keranji. Mają tam ponoć piękną prywatna plażę, choć co do standardu – nie najtańszych! – domków niektórzy mają zastrzeżenia. Tak czy siak, plaża cieszy się ogromnym powodzeniem, więc jeśli macie ochotę się tam zatrzymać, lepiej rezerwować z wyprzedzeniem.

Dziesięć minut od Mira Beach można przenocować w namiotach w Orang Hutan Camp za 53 zł (15 USD). 

Poza tym na Kecil jest kilka pięknych, dzikich  plaż, na przykład Adam & Eve Beach i Turtle Beach, doskonale nadających się do snurkowania. Więcej zdjęć znajdziecie na naszym Facebooku. Zapraszamy i życzymy udanej podróży!

Może zainteresuje Was też nasz przewodnik po Mandalaj.

Zdjęcia zrobine pod wodą z zasobów Unsplash.  

Najpopularniejsze teksty:

Przewodnik po Malezji: wyspa Tioman i plaża Juara.

Ile wydaliśmy na sześciotygodniową podróż po Malezji i Birmie?

Malaria jest jak żywioł, podchodźmy do niej z pokorą!

Nasz spontaniczny ślub w Tanzanii

Osiem najczęściej zadawanych pytań na temat Dubaju

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

Turkish Airlines. Darmowy hotel przy długich przesiadkach – w praktyce

O podróżach i o tym że życie jest szukaniem

Benin, voodoo i wirujące Zangbeto

Osiem najczęściej zadawanych pytań na temat Dubaju

Rozmowa o związkach międzykulturowych i tolerancji

Zrób Celtę i zwiedzaj świat!

Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne!

[mc4wp_form id=”497″]