Aby otrzymać wizę wystarczy wejść na stronę Saudi Arabia Visa, wypełnić wniosek oraz wnieść opłatę w wysokości 440 SAR (około 471 PLN). Wiza jest wielokrotna, ważna przez przez rok, ale podczas jednego pobytu w Arabii Saudyjskiej nie można przebywać dłużej niż 90 dni, a w ciągu roku maksymalnie 180 dni.

Obywatele krajów nie znajdujących się na poniższej liście, mogą starać się o wizę w konsulacie Arabii Saudyjskiej.

Jak powinny ubierać się turystki?

Arabia Saudyjska wprowadziła kilka udogodnień dla kobiet odwiedzających Królestwo. Do tej pory kobiety nie-muzułmanki nie musiały zakrywać włosów, lecz miały obowiązek noszenia abai (płaszczyka narzucanego na ubranie). Więcej w tekście Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne.

Teraz jednak turystki nie będą musiały nosić abai, wystarczy, żeby ubierały się skromnie (długi rękaw, nogawka i bez dekoltów).  Choć prawo weszło w życie, właściciele galerii handlowych ostrzegli, że nie będą go honorowali. Przed kilkoma dniami turystka bez abai nie została wpuszczona do Dhahran Mall we wschodniej prowincji, gdzie kiedyś mieszkałam. Może warto na wszelki wypadek mieć abaję przy sobie.

Mężczyźni też muszą przestrzegać pewnych reguł dotyczących ubioru. Spodnie powinny zakrywać kolana, a koszule ramiona (można nosić T-shirty, ale nie koszulki bez rękawów).

Podróżniczki będą mogły zwiedzać Arabię same, bez towarzystwa mężczyzn. Wcześniej kobiety nie mogły zatrzymywać się w hotelach same. Kolejną istotną zmianą jest to, że pokoje hotelowe będą wynajmowane niezamężnym parom. Prawo szariatu, wedle którego związki poza małżeńskie są przestępstwem, nie bedzie obowiązywało turystów.  Ciekawa jestem, czy kobiety będą mogły prowadzić samochód. O zachodzących ostatnio przemianach w Królestwie napisaliśmy w tekście Dlaczego Saudyjki dopiero teraz wsiadły za kierownicę?

Co zwiedzać w Arabii Saudyjskiej?

Turystów nie-muzułmanów nadal będzie obowiązywał zakaz wjazdu do Mekki i Medyny.

Ruiny Mada’in Salih

Z pewnością jednym z najbardziej fascynujących miejsc w Królestwie są ruiny Mada’in Salih, więcej w tym filmiku. Niegdyś było to starożytne miasto zamieszkiwane przez Nabatejczyków. Mimo, że ruiny znajdują się na liście światowego dziedzictwa UNESCO i często porównywane są do Petry w Jordanii, do tej pory były trudno dostępne. Bez przewodnika ciężko było je odnaleźć wśród piasków pustyni, poza tym sporadycznie zdarzały się tam napady na podróżników. Obecnie zagraniczni eksperci pracują nad tym, żeby przekształcić Mada’in Salih w obiekt turystyczny.

Strefa turystyczna nad Morzem Czerwonym w budowie

W skład kompleksu będzie wchodzić wybrzeże między miastami Umluj i Al Wajh oraz 50 dziewiczych wysp. W sumie teren o powierzchni 34,000 km², czyli nieco większy niż Belgia. W strefie turystycznej, jak w zamkniętych osiedlach dla obcokrajowców, najprawdopodobniej nie będzie obowiązywać prawo szariatu, tzn. kobiety będą mogły opalać się w bikini, może nawet w barach sprzedawany będzie alkohol. Szczegóły nie są jeszcze znane, ale budowa ma ruszyć po koniec 2019 roku, a zakończenie pierwszego etapu przewiduje się na 2022 rok.

W tym linku znajdziecie listę wielu innych miejsc, które mogą zainteresować podróżników.

Co jest zakazane w Arabii Saudyjskiej?

W Królestwie obowiązuje islamskie prawo szariatu. Alkohol i wieprzowina są nielegalne i za ich posiadanie grożą wysokie kary. Za posiadanie narkotyków zaś, kara śmierci. Związki poza małżeńskie i homoseksualne również podlegają surowym karom. Robienie zdjęć przez wielu Saudyjczyków uważane jest za niezgodne z islamem (haram), więc fotografowanie w miejscach publicznych może być czasem utrudnione.

Jeśli nie przeszkadzają Wam tego typu ograniczenia, podróż do Arabii Saudyjskiej może być niezapomnianym i wzbogacającym doświadczeniem.  Chętnie odpowiemy na pytania związane z życiem w Królestwie. Może zainteresuje Was tekst O pracy nauczyciela angielskiego w Arabii Saudyjskiej.

Polecamy też: 

„Biała z ciapatym, ja pier****!” – tak przywitano nas w Warszawie

Dlaczego Saudyjki dopiero teraz wsiadły za kierownicę?

O wolontariacie w obozie dla uchodźców w Jordanii opowiada Natalia Kaszuba

Rozmowa o związkach międzykulturowych i tolerancji

Nasz spontaniczny ślub w Tanzanii

Wywiad z Sadeemką, Ślązaczką, która przeszła na islam

Yovo i Brownie. Czy jesteśmy multi-kulti? (wpis gościnny dla portalu Polki na Obczyźnie)

Kwiatek w Beninie. O Polce wspierającej edukację dzieci w Afryce

Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne.

Osiem najczęściej zadawanych pytań na temat Dubaju.

Ja, żona innowiercy (wpis gościnny dla portalu Polki na Obczyźnie)

Ramadan w Arabii Saudyjskiej, czyli dlaczego post skutkuje przybieraniem na wadze

O podróżach i o tym że życie jest szukaniem

Zrób Celtę i zwiedzaj świat!

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

[mc4wp_form id=”497″]

Stolica Pierwszego Imperium Birmańskiego

Od XI do XIII wieku w Pagan wzniesiono ponad 10,000 świątyń, stup i klasztorów. Podejrzewa się, że stolica mogła liczyć nawet 200 000 mieszkańców. Duchowni i uczeni ze Sri Lanki, Indii oraz Imperium Khmerskiego przybywali tu, żeby studiować nie tylko tradycje buddyjskie i hinduizm, ale także alchemię, prawo, medycynę, astrologię, filozofię i gramatykę. Podobnie jak w przypadku Angkor Wat, dokładne przyczyny upadku imperium nie są znane, ale prawdopodobnie spowodowały go długotrwałe i systematyczne mongolskie najazdy. Dziś na terenie dawnej stolicy imperium znajdują się wioski. Rolnicy uprawiają pola i pasą krowy w cieniu średniowiecznych świątyń i stup. Stupy to buddyjskie budowle sakralne w kształcie kopca, symbolizują one oświecenie Buddy.

Dlaczego Pagan nie ma na liście UNESCO?

Strefa archeologiczna dzisiejszego Pagan zajmuje 40 km kwadratowych, znajduje się w niej 2 200 budowli sakralnych. Pagańskie zabytki od wieków padają ofiarami trzęsień ziemi, ponieważ stoją na terenach sejsmicznie aktywnych. Z tego powodu już od XVIII wieku prowadzono tu konserwację oraz odbudowę uszkodzonych budynków. Największego spustoszenia dokonały jednak prace renowacyjne przeprowadzone przez wojsko w latach 90-tych ubiegłego wieku. W ruch poszedł beton, cement i metalowe pręty, bo ówczesny rząd był przekonany, że renowacja przyciągnie więcej turystów i zwiększy szanse Pagan na pojawienie się na liście UNESCO. Stało się odwrotnie. Ze względu na bezmyślną renowację, UNESCO odmówiło wpisania Pagan na listę.

Od 2018 roku zamykane są kolejne świątynie

Lecz nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Trzęsienie ziemi z 2016 roku dokonało takich zniszczeń, że birmański rząd zezwolił ekspertom UNESCO na uczestniczenie w pracach rekonstrukcyjnych. Istnieje nadzieja, że profesjonalnie przeprowadzona konserwacja i odbudowa sprawi, że średniowieczne budynki sakralne Pagan choć częściowo powrócą do swojej minionej świetności. W związku z pracami renowacyjnymi od stycznia 2018 roku coraz więcej świątyń jest niedostępnych dla turystów. Nie jest już łatwo znaleźć świątynię, na którą można się wspiąć, aby podziwiać wschody i zachody słońca. Na tym blogu (link tutaj) znajdziecie uaktualnianą na bieżąco listę zabytków, które są wciąż otwarte dla turystów.

Elektryczne skutery

Indywidualni turyści poruszają się po Pagan elektrycznymi skuterami. Można je wynająć w każdym hotelu (skuter dla dwóch osób za 9000 kyatów (7 USD) lub dla jednej za 7000 kyatów (5 USD). Możecie się targować, ale tańsze skutery są często gorszym stanie technicznym. Uważajcie, bo choć bateria powinna starczać na osiem godzin, zazwyczaj wyczerpuje się znacznie wcześniej. Przyczyny są dwie: polne drogi i duże odległości między świątyniami. Nieraz zdarzyło nam się utknąć w piachu, co znacznie bardziej wyczerpywało baterię.

Dlatego wieczorami często spotyka się turystów prowadzących niesprawne skutery do hotelu. Nam pierwszego dnia też wyczerpała się bateria, ale na szczęście właściciel wypożyczalni wybawił nas z opresji przywożąc nam sprawny skuter. Na szczęście  utknęliśmy na głównej, asfaltowej drodze i łatwo nas było znaleźć. Przez następne dwa dni nie chcieliśmy już ryzykować i po czterech, pięciu godzinach wracaliśmy do hotelu doładować baterię i dopiero potem ponownie wyruszaliśmy w drogę. Szanujemy i popieramy troskę o środowisko. Nasuwa się jednak pytanie, dlaczego tylko turyści zobowiązani są do używania elektrycznych skuterów, podczas gdy ludność miejscowa może po tych samych terenach jeździć spalinowymi? Dlaczego nikomu nie przeszkadzają olbrzymie ilości samochodów i autobusów dowożących turystów do świątyń?

Restauracje w Pagan

The Moon (2) Be Kind To Animals

Zdecydowanie nasza ulubiona restauracja. Pyszne potrawy wegetariańskie, bo jak nazwa wskazuje „Be kind to animals”, nie serwuje się tu potraw ze zwierząt. Oprócz smacznego jedzenia przyciągnął nas tu ciekawy wystrój, zaciszny ogród oraz stoliki, przy których można siedzieć na podłodze. Dla tych z Was, których kręgosłupy nie przepadają za siedzeniem po turecku, są stoliki z krzesłami. Spróbujcie koniecznie soku ze smoczego owocu.

Weather Spoon’s

Przez wielu turystów uważana za najlepszą restaurację w Pagan, nic dziwnego więc, że tak oblegana. Warto chwilę poczekać na stolik, polecamy wegetariańskie hamburgery. Pyszne jedzenie w przystępnych cenach!

Zakwaterowanie

Royal Bagan Hotel

Spędziliśmy trzy noce w hotelu Royal Bagan. Jak na 33 USD za noc, standard był wysoki. Podróżowaliśmy w sierpniu, w porze deszczowej, kiedy do Birmy przyjeżdża mniej turystów. Pokój zarezerwowaliśmy dzień przed przyjazdem. Jeśli będziecie podróżować w sezonie, lepiej zarezerwujcie z wyprzedzeniem.

Zfreeti Hotel

Ma dobre opinie. Nie zatrzymaliśmy się w nim, ale polecili nam go znajomi mieszkający w Rangunie.

Transport

Do Pagan polecieliśmy z Rangunu liniami KBZ. Lot trwa 45 minut i kosztuje około 100 USD od osoby w jedną stronę. Na lotnisku działa mafia taksówkowa, więc transport najlepiej zorganizować przez hotel. Przed wyjściem z lotniska należy uiścić opłatę za wstęp na teren strefy archeologicznej. Jest ona ważna 5 dni, kosztuje 25 000 kyatów (18 USD). O naszym następnym przystanku w podróży po Birmie napisaliśmy w tekście  Dlaczego warto dać szansę Mandalaj?

Jeśli byliście w Pagan, podzielcie się wrażeniami w komentarzach.

Polecamy:

Przewodnik po Birmie. Dlaczego warto dać szansę Mandalaj?

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

Przewodnik po Malezji: wyspa Tioman i plaża Juara

Ile wydaliśmy na sześciotygodniową podróż po Malezji i Birmie?

Nasz spontaniczny ślub w Tanzanii

Malaria jest jak żywioł, podchodźmy do niej z pokorą!

Wyspy Perhentian – praktyczny przewodnik po Malezji

Rozmowa o związkach międzykulturowych i tolerancji

O wolontariacie w obozie dla uchodźców w Jordanii opowiada Natalia Kaszuba

O podróżach i o tym że życie jest szukaniem

„Biała z ciapatym, ja pier****!” – tak przywitano nas w Warszawie

Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne!

Wywiad z Sadeemką, Ślązaczką, która przeszła na islam

Yovo i Brownie. Czy jesteśmy multi-kulti? (wpis gościnny dla portalu Polki na Obczyźnie)

[mc4wp_form id=”497″]

1. Czym Dubaj różni się od innych państw arabskich?

Około 85% blisko trzymilionowej populacji Dubaju stanowią obcokrajowcy z 200 krajów. Aż trudno uwierzyć! Dlatego Dubaj uważany jest za najbardziej kosmopolityczne miasto na świecie, drugie miejsce zajmuje Bruksela (65%). Przytłaczająca większość przyjezdnych to robotnicy z Indii, Pakistanu, Bangladeszu i Filipin. Bez nich dubajskie wieżowce ani autostrady nigdy by nie powstały. Wykwalifikowanych ekspatów z Zachodu, w tym z Polski, jest niewielu, zaledwie 8%.

Warto wiedzieć, że tutejszy system legislacyjny zapożyczony jest w większości z Wielkiej Brytanii, lecz zawiera też pewne elementy szariatu (islamskiego prawa), na przykład odnośnie dziedziczenia.

2.Dlaczego w Dubaju jest bezpiecznie?

Twardo przestrzegane prawo i nieprzekupna policja sprawiają, że ta wielokulturowa metropolia jest niebywale bezpieczna.  Nikt tu nikogo nie zaczepia ani nie nagabuje. A rdzenni Emiratczycy nawet nie zwrócą na Was uwagi. Przestępczość jest niska, bo łamanie prawa kończy się natychmiastowym aresztowaniem lub deportowaniem. Dotyczy to również żebraków, bezdomnych oraz wszystkich próbujących zakłócać spokój publiczny, spokojnie możecie spacerować ulicą nawet w środku nocy. Kradzieże, napady i gwałty należą do rzadkości. Restrykcyjne zasady dotyczą także ruchu drogowego, więc podróżowanie po Emiratach samochodem jest bezpieczne, wygodne i nadal tańsze niż w Europie (choć ceny paliwa stopniowo wzrastają).

3.    Czy kobieta może podróżować sama?

Oczywiście! Nie zapominajmy jednak, że Dubaj jest ogromny i zróżnicowany. Niektóre dzielnice są bardziej odpowiednie dla kobiet niż inne. Chodzi nie tyle o bezpieczeństwo, bo nic Wam nie grozi, ile o różnice kulturowe.

Okolice Mariny, JLT (gdzie mieszkaliśmy), JBR, czy Palm Jumeirah są enklawą stworzoną dla dobrze zarabiających ekspatów z Zachodu. Mają się tu czuć niemal tak swobodnie jak u siebie, co zresztą w dużej mierze się udało. Jednak odwiedzając odległy o 30 kilometrów drugi kraniec Dubaju (Bur Dubaj, Creek, Deira), poczujecie się jak w  Indiach lub Pakistanie. Jest to moja ulubiona część Dubaju, bo tu znajduje się jego historyczna część oraz bazary ze złotem, przyprawami, perfumami itd. Niestety, na azjatyckich mieszkańcach tych okolic widok białej kobiety niezmiennie sprawia piorunujące wrażenie. Jest to jedyne miejsce w Dubaju, gdzie będziecie obserwowane, a nawet będą się na Was gapić. Spojrzenia te najlepiej zignorować, gdyż są zupełnie nieszkodliwe, no i raczej nie da się ich uniknąć. Jeśli to kogoś  krępuje, może zminimalizować dyskomfort wybierając się tam w grupie. Długie, luźne spodnie, bluzka z długim rękawem i szal zasłaniający dekolt zniechęcają adoratorów. Jeśli lubicie azjatycką kuchnię przeczytajcie tekst Gdzie skosztować autentycznej indyjskiej i pakistańskiej kuchni w Dubaju?

Jeśli chodzi o transport, to w metrze możecie korzystać z wagonów przeznaczonych tylko dla kobiet. Ciekawym rozwiązaniem są różowe taksówki prowadzone przez kobiety. Teoretycznie mężczyźni  mogą wsiąść do takiej taksówki, tylko w towarzystwie kobiet. Słyszałam od naszych Czytelników mieszkających w Dubaju, że sami mężczyźni też mogą z nich korzystać.  Możecie też wynająć samochód.

W nocnych klubach należy zachować taką samą dozę zdrowego rozsądku i ostrożności, jak w każdym innym kraju. Pamiętajcie, że  75% mieszkańców Dubaju to mężczyźni

4. Czy bez ślubu można mieszkać w jednym pokoju w hotelu?

Tak. Niby jest to nielegalne i grozi więzieniem, ale jest to prawo, na które zazwyczaj przymyka się oko, szczególnie w odniesieniu do zachodnich turystów w droższych hotelach. Dubaj jest luksusowym produktem branży turystycznej, a Wy klientami i chodzi o to, żebyście zostawili tu jak najwięcej pieniędzy i jak najczęściej wracali. W większości hoteli nie ma wymogu okazywania aktu małżeństwa, jeśli zostaniecie zapytani, po prostu powiedzcie, że nim jesteście. Różne nazwiska nie powinny stanowić problemu, bo w wielu krajach po ślubie kobieta zachowuje swoje, na przykład we Włoszech. Im droższy hotel, tym większa dyskrecja. Sama też zachowałam panieńskie nazwisko i mój mąż jest z Pakistanu, ale nigdy nie mieliśmy problemu w żadnym z emiratów. Oczywiście zawsze zdarzają się wyjątki od reguły, wtedy trzeba próbować aż do skutku. 

Publiczne okazywanie uczuć jest teoretycznie nielegalne, ale tolerowane w granicach rozsądku. Trzymanie się za rękę czy całus w policzek nikogo nie zbulwersuje.

5. Jak się ubrać?

W Dubaju,  w odróżnieniu od Iranu czy Arabii Saudyjskiej, nie ma policji obyczajowej. Z wyjątkiem meczetów, nie musicie zbytnio przejmować się garderobą, zapakujcie po prostu, to co zwykle nosicie. Na plażach dozwolone jest bikini. W galeriach handlowych niby obowiązują jakieś zasady, co do stroju, lecz prawda jest taka, że nikogo nie zdziwią tu szorty, odkryte ramiona czy dekolt. Biała skóra i zachodni paszport zapewnią  wam znacznie więcej swobody i przywilejów niż Azjatom. Jest to smutne, ale tak tu po prostu jest.

Jeśli natomiast chcielibyście uszanować lokalną kulturę, to zarówno mężczyźni jak i kobiety powinni nosić długie spodnie i rękawy.  Wystarczy tylko spojrzeć na lokalny stój. Dla kobiet odpowiednia jest abaja (często rozpięta i narzucona jako płaszczyk) i szal (sheila), zwykle  założony jakby od niechcenia i wcale nie zakrywający włosów. Mężczyźni noszą długie, białe kandury, a głowę zakrywają ghutrą przewiązaną czarnym sznurem (agal).

W meczetach kobiety mogą wypożyczyć abaję albo coś do zakrycia ciała. Mężczyźni natomiast powinni mieć długie spodnie i długi rękaw, choć w stosunku do zachodnich turystów (nie muzułmanów) te zasady nie zawsze są przestrzagane.

6. Klimat – czyli kiedy jechać?

Od listopada do końca lutego temperatury rzadko przekraczają trzydzieści stopni, dlatego jest to okres najbardziej sprzyjający zwiedzaniu i plażowaniu. Ceny przelotów znacznie tanieją od czerwca do września, bo pogoda jest wtedy nie do wytrzymania, ponad czterdzieści stopni. Jest nie tylko potwornie gorąco, ale też wilgotno. Męcząca kombinacja. W tym okresie mieszkający w Dubaju ekspaci i Emiratczycy starają się wyjeżdżać do chłodniejszych krajów. O kilku ciekawych miejscach do odwiedzenia możece dowiedzieć się z tekstu 5 miejsc w Dubaju, do których zabieraliśmy odwiedzających nas gości.

W Dubaju w powietrzu zawsze unosi się pył z pustyni. Jego ilość zależy od siły wiatru. Jeśli cierpicie na astmę albo inne dolegliwości układu oddechowego, przed wyjazdem skonsultujcie się z lekarzem.

7. Czego spodziewać się w Ramadanie?

W 2019 Ramadan potrwa od początku maja do początku czerwca, dokładne daty zawsze zależą od pojawienia się księżyca w nowiu. Ramadan to dla muzułmanów święty miesiąc, podczas którego spędzają dużo czasu z rodziną i poszczą od wschodu do zachodu słońca (powstrzymują się od jedzenia, picia, palenia i seksu). Godziny pracy i godziny zajęć w szkołach są krótsze. Jest to najspokojniejszy miesiąc w Dubaju, przyjeżdża tu też mniej turystów. Więc jeśli nie przeszkadza Wam kilka dodatkowych zakazów i gorące temperatury, możecie ustrzelić wiele okazji, bo hotele, restauracje  i inne atrakcje kuszą wtedy atrakcyjnymi cenami.

Wiele restauracji jest czynnych w ciągu dnia dla nieposzczących turystów i wyznawców innych religii (lista restauracji czynnych w 2019 jest tutaj). Okna w tych lokalach są zasłonięte, żeby nie urazić uczuć poszczących muzułmanów. Restauracje, które nie są czynne w ciągu dnia, działają od zachodu słońca do trzeciej rano.

Turyści jedzący, pijący albo palący w miejscach publicznych mogą zostać ukarani grzywną w wysokości 2 000 dirhamów (około 1900 złotych) albo miesięcznym aresztem, zwykle jednak pierwsze wykroczenie kończy się tylko pouczeniem. Więcej o tym świętym dla muzułmanów miesiącu w artykule Ramadan w Arabii Saudyjskiej. Dlaczego niektórzy od postu przybierają na wadze?

8. Gdzie można kupić alkohol?

Teoretycznie rezydenci Dubaju są zobowiązani do posiadania zezwolenia na posiadanie alkoholu (alkohol licence), nawet jeśli go nie kupują, a jedynie spożywają w domu. Od 2019 roku turyści mogą otrzymać takie zezwolenie za darmo w jednym z 17 sklepów alkoholowych prowadzonych prze MMI w Dubaju. Wszystkie niezbędne informacje znajdziecie tutaj.

W Dubaju alkohol serwowany jest w hotelach, nocnych klubach oraz ekskluzywnych restauracjach, jest przy tym znacznie droższy niż w Polsce. Tańsze opcje to przywiezienie alkoholu ze sobą lub kupienie go na lotnisku w Dubaju. Wedle obowiązującego w Dubaju prawa bycie w stanie nietrzeźwym jest zabronione, więc teoretycznie można w barze zostać aresztowanym pod zarzutem nietrzeźwości. Zasada jest taka: dopóki coś się nie wydarzy, nikt nie będzie egzekwował tego prawa. Lecz dla tych, którzy zakłócają spokój pod wpływem alkoholu, problemy gwarantowane.

Liencjonowana polska przewodniczka

Jeśli wolelibyście zwiedzić Dubaj w towarzystwie licencjonowane polskiej przewodniczki, to polecamy niesamowitą Anię Bajdę! (link do jej strony tutaj).

A jakie były Wasze wrażenia z Dubaju? Podzielcie się w komentarzach albo napiszcie wpis gościnny!

Może zainteresują Was też:

„Jak zostałam nauczycielką muzyki w Emiratach?”

„Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne”

Rozmowa o związkach międzykulturowych i tolerancji

„O podróżach i  o tym, że życie jest szukaniem”

Nasz spontaniczny ślub w Tanzanii

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

[mc4wp_form id=”497″]

Do Mandalaj szybko poczułam sentyment, bo przypomina trochę Hanoi, gdzie mieszkaliśmy przez trzy lata. Z tym, że ponad milionowe Mandalaj to miniaturka, której daleko do dzikich, rozwrzeszczanych klaksonami azjatyckich metropolii, jak Bangkok, Sajgon, Delhi czy Lahore. Jest zielone, malownicze i brakuje tylko hanojskich jezior. 

Bez motoru ani rusz

W odróżnieniu od Rangunu, gdzie od 2003 jazda motorem została całkowicie zakazana, w Madalay prawo to jeszcze nie obowiązuje. Na szczęście, bo Azja bez motorów traci swój beztroski czar. Może dlatego w Rangunie czegoś mi brakowało, był jakiś za poważny, zbyt trąciło tam Europą.

W 1948 Birma otrzymała niepodległość. Aby wymazać wspomnienie o brytyjskich kolonizatorach, zmieniono ruch na prawostronny. Zaskakujące, że nadal do ruchu dopuszcza się samochody z kierownicą po lewej jak i prawej stronie. Dla nas było to z początku mylące.

Od razu po przyjeździe wynajęliśmy półautomatyczną Hondę, od Zacha, sympatycznego Amerykanina polecanego przez wielu na TripAdvisorze. Jego  Mandalay Motorbike Rental and Tours  znajduje się na 32 ulicy, niedaleko dworca kolejowego, dwa budynki obok White Lotus Hotel.

Początkowo chcieliśmy wynająć motor w hotelu na trzy dni, ale okazało się, że cena była wyższa, a po drugie nie można było używać motoru przez całą dobę, tylko od 7:00 do 20:00, maksymalnie 21:00. Zach dał nam natomiast całkowitą swobodę, do tego motor był w bardzo dobrym stanie. Płaciliśmy 10.000 kyatów (26 zł) za dobę. Własny środek transportu nie tylko wybawił nas od ciągłego targowania się z taksówkarzami, lecz także pozwolił poczuć się jak na starych śmieciach w Hanoi. Kiedy po całym dniu jeżdżenia motorem wracaliśmy oblepieni piachem i kurzem, czuliśmy się niczym pełnoprawni mieszkańcy Mandalaj. Zresztą chętnie bym się tu kiedyś zatrzymała na rok albo dwa.

Zach ostrzegł nas, że policja poluje na turystów jeżdżących pod prąd jednokierunkowymi ulicami. Jest ich w Manadalaj dużo i łatwo się pomylić. Dlatego przed każdym wyjazdem sprawdzaliśmy trasę w mapach gogle albo  w aplikacji  MAPS.ME, która działa także w trybie offline. Nigdy nie natknęliśmy się na policję. Nawet, gdy wyjeżdżaliśmy poza miasto, na przykład do mostu U Bein.

Zwiedzać czy nie zwiedzać?

Mandalaj, podobnie jak Warszawa, padło ofiarą drugiej wojny światowej. Pierwszych zniszczeń dokonali japońscy okupanci, którzy najpierw urządzili sobie koszary w pałacu Mandalaj, a na koniec go spalili. Reszta miasta legła w gruzach za sprawą alianckich bombardowań. Wojnę przetrwało tylko 40% zabudowań. Dlatego oprócz kilku zbytków, które cudem ocalały, znajdziecie tu nie do końca udane rekonstrukcje budynków z końca zeszłego wieku, jak właśnie Pałac Mandalaj. Wielu turystów traktuje więc miasto głównie jako bazę wypadową do zwiedzania ciekawszych atrakcji w pobliżu, np. Sagaing, Amarapury i Mingun.  Moim zdaniem – niesłusznie, gdyż naprawdę warto tu spędzić dłuższą chwilę  pozwolić, żeby Mandalaj nas oczarowało.

Klasztor Shweinbin czyli perełka ukryta przy kanale

Klasztor Shweinbin, schowany w zacisznym zakątku przy kanale Thinga Yazar, jest często przegapiany przez turystów. Budowę klasztoru sfinansowali ponad sto lat temu chińscy handlarze nefrytami. Wzniesiono go z trwałego drewna tekowego i przetrwał do dziś w całkiem dobrym stanie, choć trzeba przyznać, że niektórym przepięknym rzeźbom i płaskorzeźbom nie zaszkodziłaby renowacja, a przynajmniej  oczyszczenie z kurzu i pajęczyn. Atmosfera w klasztorze jest spokojna, cicha, wręcz kontemplacyjna. Ponad trzydziestu mnichów nadal zamieszkuje skromne domostwa wokół monasteru.

Klasztory Shweinbin i Shwenandaw są zbudowane w tym samym stylu i podonbe jak dwie krople wody. Oba są urokliwe, z tym że w Shweinbin nie płaci się za wstęp i zamiast masy innych zwiedzających, spotkacie tu przede wszystkim medytujących mnichów i dostojne drzewa.

Po zwiedzaniu Shweinbin fajnie jest spędzić kilka leniwych godzin szwendając się po okolicznych uliczkach. Można tu podpatrzyć codzienne życie mniej zamożnych mieszkańców Mandalaj. Gdyby „szopa starej Godam w Mandalay” z piosenki Bajora naprawdę istniała, to wyobrażam ją sobie w jednej z uliczek wzdłuż kanału. Sęk w tym, że Bertolt Brecht, autor tekstu piosenki, nigdy nawet nie był w Birmie, a co dopiero w Mandalaj. Zresztą nie on jeden dał się uwieść pięknie brzmiącej nazwie Mandalaj wywodzącej się od pobliskiego wzgórza. Kipling też nigdy tu nie dotarł, co nie przeszkadzało mu napisać wiersza zatytułowanego „Droga do Mandalaj”, którego spora część stała się . przebojem w wykonaniu Franka Sinatry. O innych atrakcjach informacje dostępne są w necie, więc nie ma co się rozpisywać.

Zachód słońca ze wzgórza Mandalaj jest cudowny, ale przygotujcie się na tłumy. W pobliżu wzgórza znajduje się intrygująca Kuthodaw Pagoda, nie bez kozery zwana największą księgą świata. W 729 malutkich białych świątyniach znajduje się tyle samo kamiennych płyt. Na każdej z nich wyryta jest jedna strona z kanonu palijskiego czyli zbioru świętych pism buddyjskich. Wedle najstarszej tradycji buddyjskiej (therawady), księga zwiera oryginalne nauki Buddy.

Restauracje i kawiarnie

Top Choice

Na 32 ulicy, tej samej co wypożyczalnia motorów, znajdziecie  tradycyjną i tanią jadłodajnię. Wypróbowaliśmy ją, bo Zach powiedział, że często chodzi tam na lunch. Dania są proste, czego przykładem ociekające tłuszczem samosy. Obsługa nie mówi po angielsku, a menu jest tylko po birmańsku. Na szczęście żona Zacha dała nam kartkę z napisem „nie jemy mięsa” i w ten sposób udało nam się dogadać z kelnerem. Dobre żarcie, niestety tłuste i ciężkostrawne. Za bardzo prosty lunch i dwie herbaty zapłaciliśmy 3.200 kyatów (nieco ponad 8 złotych). Był to nasz najtańszy posiłek w Birmie.

Mingalabar Myanmar Restaurant

Wracaliśmy tu kilkukrotnie. Choć w menu dominują danie mięsne, znaleźliśmy też kilka pysznych, tradycyjnych potraw wegeteriańskich. Urocza i biegła w angielskim obsługa chętnie doradzi niezdecydowanym. Miłym dodatkiem jest bezpłatna taca przystawek, ryż i zielona herbata. W rezultacie za bardzo obfity posiłek zapłaciliśmy jedyne 12.000 kyatów (31 złotych) Przy okazji wytłumaczono nam znaczenie birmańskiego powitania Mingalabar. Znaczy ono –  „Życzę Ci pomyślności”. Jest to zdecydowanie nasza ulubiona restauracja w Mandalaj.

SIMPLICITY Organic Food & Bakery

Rodzinna, przydrożna knajpka. Całkiem dobre azjatyckie jedzenie, ale nic nadzwyczajnego. Można wstąpić po drodze do klasztoru Shweinbin.

Marie Min

Było to nasze największe kulinarne rozczarowanie w Mandalaj. Może mieliśmy zbyt wysokie oczekiwania, gdyż ta wegetariańska restauracja ma bardzo dobre opinie w Internecie, możliwe też, że kucharz miał po prostu gorszy dzień. Nie zmienia to faktu, że jest tu drożej niż w innych restauracjach o podobnym standardzie. Poza tym jakość oferowanych potraw jest marna. Szczególnie zawiodło nas pseudo-indyjskie curry, które pozbawione było smaku. Zupa z tofu też pozostawiała wiele do życzenia. Lepiej trzymać się od tej knajpki z daleka. Jeśli w czasie pobytu w Mandalaj zatęsknicie za autentyczną indyjską kuchnią, zajrzyjcie raczej do …

Diamond Ring Pure Vegetarian Indian Restaurant

To miejsce ma w Internecie bardzo różne opinie, jeśli jednak nawet mój mąż Saqib, Pakistańczyk, był zadowolony, to najlepszy dowód, że jedzenie choć proste, było bardzo smaczne. Później zamówiliśmy nawet dostawę do hotelu: kilka pysznych aloo paratha (indyjskich placków nadziewanych ziemniakami). Przydały się jako prowiant na naszą całonocną podróż do Rangunu.

NOVA Coffee

Kawiarnia niczym nie odbiega od europejskich. Jeśli chcecie na chwilę odpocząć od Azji, to tutaj znajdziecie spokojną przystań. Internet jest OK, więc dużo osób przychodzi tu popracować. Można też spędzić kilka godzin czytając kindla. Jedzenie jest smaczne . A szczególnym powodzeniem cieszą się mleczne koktajle z mango, podawane w fikuśnych szklankach-żarówkach. Takie bajery odbijają się oczywiście na cenie.

Noclegi

Zabukowaliśmy trzy noce w hotelu Yadanarbon Mandalay . Standard miał być wysoki, cena przystępna (28 dolarów za noc) gdyż był sierpień, czyli pora deszczowa. Niestety, po przyjeździe okazało się, że w hotelu trwał remont generalny i był hałas nie do zniesienia. Postanowiliśmy przenieść się gdzieś indziej. Recepcjonistka bez problemów zgodziła się zwrócić pieniądze za dwa niewykorzystane noclegi. Gdy będzie już po remoncie, możemy z czystym sumieniem polecić ten hotel. Miła obsługa, ładne pokoje, dobre śniadanie i wygodna lokalizacja.

Na nasz następny hotel wybrałam 79 Living Hotel  znajdujący się w znacznie bardziej nieuporządkowanej dzielnicy, tuż koło dworca kolejowego. Standard był niższy, raczej backpackerski. Pokój był mały, ale czysty Noc kosztowała 20 dolarów. Śniadania jak za tę cenę bardzo  przyzwoite. Jeśli macie ochotę zobaczyć tę bardziej rozwrzeszczaną stronę Mandalaj, to szukajcie właśnie tutaj, koło dworca. Byłam zachwycona, Saqib mniej :). Położenie było super. W samym centrum, wszędzie blisko.

Transport do Rangunu

Nocnym autobusem z Mandalaj do Rangunu jedzie się osiem godzin, wyjeżdża się zwykle koło dziesiątej wieczorem. Pojechaliśmy autobusem VIP  firmy „JJ Bus”. Bilety kosztowały po 20 dolarów od osoby, ale były warte każdego centa. Jeszcze nigdy nie jechaliśmy takim luksusowym i nowoczesnym autobusem., nawet  z Singapuru. Przy każdym dużym i wygodnym siedzeniu był zainstalowany mały ekran, tak jak w samolocie, tyle, że wybór filmów był mniejszy. Każdy pasażer dostawał koc, kanapkę, kawę lub herbatę. Podróż przebiegła bardzo sprawnie. Wybudowana w 2010 roku droga ekspresowa z Mandalaj do Rangunu może i nie spełnia międzynarodowych standardów, ale jak na Birmę jest fantastyczna. Bez dziur ani wybojów. Więcej zdjęć z Mandalaj znajdziecie w albumie na Facebooku. A jakie są Wasze wrażenia z Mandalaj?

Inne teksty:

Przewodnik po Birmie. Blaski i cienie Bagan

Ile wydaliśmy na sześciotygodniową podróż po Malezji i Birmie?

Malaria jest jak żywioł, podchodźmy do niej z pokorą!

Przewodnik po Malezji: wyspa Tioman i plaża Juara.

Wyspy Perhentian – praktyczny przewodnik po Malezji

Nasz spontaniczny ślub w Tanzanii

Afryka. Jak pomagać z głową i nie dać się naciągnąć?

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

O podróżach i o tym że życie jest szukaniem

Osiem najczęściej zadawanych pytań na temat Dubaju

Rozmowa o związkach międzykulturowych i tolerancji

Zrób Celtę i zwiedzaj świat!

Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne!

[mc4wp_form id=”497″]

Piasek jest biały, woda turkusowa, a pod palmami powiewają hamaki. Nie ma dróg. Na sąsiednie plaże można się dostać szlakami przez dżunglę albo dopłynąć wodnymi taksówkami. Nie ma banków ani bankomatów, choć coraz więcej hoteli przyjmuje karty. Sezon trwa od marca do października, a jego szczyt przypada na lipiec i sierpień. W porze deszczowej, od listopada do lutego, większość ośrodków jest zamknięta.

Wyobrażenia a rzeczywistość

Dowiedziawszy się, że na wyspach nie ma dróg, linii elektroenergetycznych ani bankomatów wykrzyknęłam zachwycona do Saqiba: „To się dopiero nazywa pełny relaks!” Ale on spojrzał tylko na mnie sceptycznie wyjaśniając, że zupełnie nie widzi związku pomiędzy brakiem dróg i odpoczynkiem.

– Jakiś europejski pomysł – skwitował.

– Cisza, spokój, świeże powietrze!  –  jak można nie pojmować rzeczy tak oczywistych. – Będziemy całkowicie oderwani od cywilizacji! – mimo, że starałam się z całych sił, nie udało mi się go przekonać.

Wkrótce po przyjeździe przekonałam się, że brak dróg i linii elektroenergetycznych nie oznacza wcale sielanki, a raczej spaliny oraz jazgot motorówek i generatorów. Podczas gdy ja przyglądałam się temu z lekkim niedowierzaniem, Saqib świetnie się bawił parodiując mnie: „Nie ma dróg, całkowicie oderwani od cywilizacji, to się dopiero nazywa pełny relaks!”  Nie zrozumcie mnie źle, wyspy są piękne. Może nawet rajskie, ale jest to taki raj na miarę dwudziestego pierwszego wieku, troszeczkę zanieczyszczony.

Jeśli przyjeżdżacie na wyspy Perhentian, żeby spędzać większość czasu pod wodą, to nie rozczarujecie się. Tylko nie zapomnijcie poprosić o domek albo pokój z dala od generatora, zarówno tego w waszym ośrodku jak i sąsiednim. Jeśli na wakacjach szukacie ciszy i spokoju, to przeczytajcie nasz Przewodnik po Malezji: wyspa Tioman i plaża Juara.

Ceny na Perhentianach

Podane poniżej przykładowe ceny są z lipca 2017, czyli szczytu sezonu. Od września do października możecie wytargować znacznie niższe. Warto też dodać, że nie jem mięsa, a Saqib sporadycznie. Co do alkoholu, to Saqib nie pije, a ja czasem piwo albo wino.  Możliwe więc, że wydajemy na jedzenie mniej niż przeciętny turysta, dlatego w tabeli zawyżyliśmy dzienne wydatki na posiłki  do 120 MYR, bo my spokojnie miesciliśmy się w 80-90 MYR dziennie.

Sprawdź kurs malezyjskiego ringgita (MYR) , dziś 1 PLN = 1,18 MYR

W internecie, a nawet w uznanych przewodnikach jak Lonely Planet, króluje opinia, że mniejsza wyspa Kecil jest znacznie tańsza od większej Besar. Zupełnie nie sprawdziło nam się to w praktyce. Dokładny kosztorys znajdziecie w Ile wydaliśmy na sześciotygodniową podróż po Malezji i Birmie?

Większa wyspa Besar

Noclegi  

Na plażę Teluk Dalam trafiliśmy zupełnie przypadkowo w samym szczycie sezonu, lecz szczęśliwym trafem znaleźliśmy domek z klimatyzacją za 120 zł przy samym morzu w ośrodku Samudra. W nocy w czasie przypływu morze zatrzymywało się raptem trzy cztery metry od schodów na naszą werandę. Zahipnotyzowani szumem fal zamiast kilku dni zasiedzieliśmy się kilkanaście.

Plaża Teluk Dalam nie jest aż tak zabudowana i skomercjalizowana jak reszta wyspy Besar. Jej wyluzowana atmosfera przyciąga raczej młodszą, bezdzietną i mniej zamożną klientelę z Europy i Malezji. Znajdziecie tu noclegi na każdą kieszeń, od łóżka w dormitorium za około 40 zł w Ecomarine, przez wygodne domki w Bayu Dive Lodge z wiatrakiem 100 zł, klimatyzacją 160zł, czy  w też w ośrodku Flora Bay Resort od 160 zł. Jeśli szukacie bardziej luksusowego ośrodka z basenem sprawdźcie Arwana Resort , ceny zaczynają się od 250 zł.

Restauracje

Rodzinna knajpka Mandalika, prowadzona przez tryskającego radością życia Halima, doskonale nadaje się na śniadania. Możecie tu spróbować najlepszych na Teluk Dalam roti canai (wymawia się czanaj) – malezyjskiej specjalności będącej krzyżówką pomiędzy naleśnikiem a indyjskim chlebem roti. Przyrządza się je na słodko z bananem albo na słono z jajkiem lub mięsem i curry podawanym w oddzielnej miseczce (4-7 zł). Każdego wieczoru Halim wystawia stoliki na plażę, zapala pochodnie i rozpoczyna grillowanie. Zjawcie się tuż po zachodzie słońca, inaczej ciężko będzie o stolik.

W ośrodku Flora Bay Resort jest bardzo duży wybór dań, także wegetariańskich. Moim ulubionym było tofu z imbirem i ananasem, duża porcja wystarczająca dla dwóch osób za 6 zł, dodatkowa porcja ryżu 3 zł, świeży sok 7 zł. Za dania mięsne zapłacicie kilkanaście złotych.

W Fauna Beach Chalet  robią pyszne i ogromne szejki z mango za 8,5 zł. Niestety, prawie wszędzie na wyspach Perhentian do szejków używa się uwielbianego w Malezji słodkiego skondensowanego mleka, więc zamawianie jakichkolwiek napojów na bazie mleka mija się z celem.

Spacery po dżungli

Na pozostałe plaże z Teluk Dalam można dostać się szlakami przez dżunglę. Nie są one dobrze oznaczone, dlatego najlepiej ściągnąć mapy po Malezji z aplikacji MAPS.ME , spisuje się ona doskonale w trybie offline .

Idąc zaproponowaną poniżej trasą w kilka godzin przejdziecie całą wyspę Besar zwiedzając przy okazji wszystkie plaże, ośrodki i knajpki. Stromy szlak zaczynający się na plaży Teluk Dalam przy ośrodku Ecomarine w 30-40 minut doprowadzi Was do Abdul’s Chalet na południowo-zachodnim krańcu wyspy. Stąd, spacerując plażami połączonymi ze sobą schodami i przejściami, dostaniecie się na północ wyspy. Po kolejnych 30-40 minutach dojdziecie do ośrodka New Cocohut Chalet, na którego tyłach zaczyna się dwudziestominutowy szlak przez dżunglę prowadzący do  Mama’s Chalet (raj dla backpackerów domki z wiatrakiem od 120 złotych). Macie tu dwie możliwośći: iść dalej plażą na północ Besar, albo wrócić do Teluk Dalam szlakiem rozpoczynającym się na tyłach Mama’s, 45-60 minut.  Kontynuując spacer na północ dojdziecie do ośrodka Coral View Resort, a potem do   Perhentian Island Resort, przez wielu uważanego za najlepszy ośrodek na Besar, zapewne ze względu na uroczą prywatną plażę. Stąd można wrócić dżunglą do Teluk Dalam, po około 50-60 minutach znajdziecie się na tyłach ośrodka Samudra. Jeśli będziecie mieli szczęście, uda wam się po drodze stanąć oko w oko z waranem, choć są wielkie, to płochliwe i zupełnie niegroźne.

Wodne taksówki

Opłaty od pasażera. Przeciętna cena to 10-17 zł w jedna stronę. Kurs z Teluk Dalam na plażę Long Beach na sąsiedniej wyspie Kecil kosztuje 16 złotych od osoby w jedna stronę, więc za dwie osoby w obie strony zapłacicie 64 zł, choć wcale nie jest daleko. Uwaga! Po zmroku płaci się podwójnie!

Plaże na zachodnim wybrzeżu Besar

Opisane powyżej plaże ciągnące się od południowego zachodu, zaczynające się od Abdul’s Chalets i kończące na północy wyspy w Perhentian Island Resort, należą do najpopularniejszych i najlepiej rozwiniętych. Toteż ceny zakwaterowania i jedzenia są tu droższe. Często dorównują europejskim, gdyż ośrodki nastawione są one głównie na rodziny podróżujące z dziećmi. Może z wyjątkiem Mama’s Chalets, gdzie ceny są bardziej przyjazne.

Jeśli lubicie patrzeć na otwarte morze, to widok na cieśninę i sąsiednią wyspę Kecil oraz wioskę (Fisherman’s Village), może okazać się dla was mankamentem. Zwłaszcza, że jest to jedyna wioska na obu Perhentianach, gdzie toczy się prawdziwe życie. Są szkoły i ogromny meczet, co oznacza, że plażowanie umilać Wam będzie melodyjny azan (wezwanie do modlitwy), pięć razy dziennie wyśpiewywane przez głośniki z minaretu. Aby uniknąć niespodzianek związanych z lokalizacją, zanim zarezerwujemy pokój, sprawdzamy jego lokalizację i otoczenie w trójwymiarowym widoku Gogle maps.

Informacje praktyczne

Sezon

Od lutego/marca do października.

Transport z portu w Kuala Besut

Oprócz ceny biletu za motorówkę z Kuala Besut na wyspy Perhentian 30 zł (35 MYR) w jedna stronę, obowiązuje też jednorazowa opłata za wstęp na teren rezerwatu morskiego w wysokości 25 zł (30 MYR).

Na wyspy płynie się motorówkami. Zależnie od warunków pogodowych trwająca 45 minut podróż może być skoczna i pełna wrażeń.

Transport z Kuala Lumpur do Kuala Besut:

Samolotem

Z Kuala Lumpur do Kota Bharu liniami  Air Asia ceny od 70 zł w jedną stronę. Po godzinnym locie, musicie dostać się taksówką albo autobusem do Kuala Besut (45 minut).

Autokarem

Podróż z Kuala Lumpur do Kota Bharu trwa od ośmiu do dziesięciu godzin, koszt około 50MYR w jedną stronę. Bilety najlepiej kupić przez stronę Easy Book. Najwygodniej pojechać nocnym autobusem. Potem musicie dojechać z Kota Bharu to portu w Kuala Besut.

Karty Sim/ internet

Interent na wyspach często zawodzi, jeśli zależy wam na dobrym i szybkim połączeniu, lepiej kupcie pakiet u lokalnego operatora komórkowego. Na plaży Teluk Dalam najbardziej niezawodny jest   Redone (można kupić w Ecomarine), natomiast na zachodnim wybrzeżu Besar i większości mniejszej wyspy Kecil lepszy zasięg ma  Digi.

Mniejsza wyspa Kecil 

Przyciąga dużo imprezowiczów i backpackerów, czyli ludzi podróżujących długo i za grosze, na przykład za 10 dolarów dziennie. W barach na Long Beach, najdłuższej plaży na Kecil, poznacie nieprzeciętnych ludzi ze wszystkich zakątków świata. Wbrew pozorom jednak jedzenie ani noclegi nie są tańsze od tych na Teluk Dalam na wyspie Besar. Znajdzie się tu zakwaterowanie dla każdego. W namiotach od kilkudziesięciu złotych po dość luksusowy ośrodek  Bubu Resort (pokoje od 500 zł) . Podczas naszej jednodniowej wizyty na Kecil Long Beach była bardzo zatłoczona, ale może poza sezonem jest spokojniejsza.

Coral Beach

Z Long Beach na Coral Beach, drugą co do wielkości plażę na Kecil, prowadzi szlak-chodnik przez dżunglę. Spacer zabiera około 30 minut. Jeśli zgłodniejecie, po drodze polecamy knajpkę Ewans Place and Cafe z dobrym i tanim jedzeniem. Są tu też proste domki w dżungli za około 75 zł (90 MYR). Dochodząc szlakiem do plaży przejdziecie, chcąc nie chcąc, przez ośrodek Ombak.

Coral Beach, choć też nieco zatłoczona, urzekła nas swoim widokiem na morze z kilkoma malutkimi wysepkami na horyzoncie. Jest to też najlepsze miejsce na Perhentianach do podziwiania zachodów słońca, ulubionego zajęcia Saqiba. Na pewno kiedyś wrócimy tu na dłużej i zatrzymamy się w Senja Bay.

Pozostałe plaże na Kecil

Mira/ Keranji Beach

Z Coral Beach możecie się tam dostać przez dżunglę. Dużo słyszeliśmy o ośrodku Mira Beach zwanym od niedawna Keranji. Mają tam ponoć piękną prywatna plażę, choć co do standardu – nie najtańszych! – domków niektórzy mają zastrzeżenia. Tak czy siak, plaża cieszy się ogromnym powodzeniem, więc jeśli macie ochotę się tam zatrzymać, lepiej rezerwować z wyprzedzeniem.

Dziesięć minut od Mira Beach można przenocować w namiotach w Orang Hutan Camp za 53 zł (15 USD). 

Poza tym na Kecil jest kilka pięknych, dzikich  plaż, na przykład Adam & Eve Beach i Turtle Beach, doskonale nadających się do snurkowania. Więcej zdjęć znajdziecie na naszym Facebooku. Zapraszamy i życzymy udanej podróży!

Może zainteresuje Was też nasz przewodnik po Mandalaj.

Zdjęcia zrobine pod wodą z zasobów Unsplash.  

Najpopularniejsze teksty:

Przewodnik po Malezji: wyspa Tioman i plaża Juara.

Ile wydaliśmy na sześciotygodniową podróż po Malezji i Birmie?

Malaria jest jak żywioł, podchodźmy do niej z pokorą!

Nasz spontaniczny ślub w Tanzanii

Osiem najczęściej zadawanych pytań na temat Dubaju

Jak znalazłam pracę w szkole językowej w Wietnamie

Turkish Airlines. Darmowy hotel przy długich przesiadkach – w praktyce

O podróżach i o tym że życie jest szukaniem

Benin, voodoo i wirujące Zangbeto

Osiem najczęściej zadawanych pytań na temat Dubaju

Rozmowa o związkach międzykulturowych i tolerancji

Zrób Celtę i zwiedzaj świat!

Nasze życie w Arabii Saudyjskiej było interesujące, przyjemne i bezpieczne!

[mc4wp_form id=”497″]